Η Σουλτάνα που ξεμυαλίζει και συνεφέρνει όσους δεν χαμπαρίζουν

Δεν είναι μπουγάτσα.

Δεν είναι γαλακτομπούρεκο.

Είναι η ...Σουλτάνα η πλανεύτρα που ξετρελλαίνει ορισμένους!

Στοιχειώδες, αγαπητέ μου Γουάτσον. Στοιχειώδες.

Πριν δυό μέρες έτυχε να βρεθώ σε μια συνάντηση κάπου στο βορρά. Τέλος Ιουλίου, λίγος κόσμος στοιβαγμένος σε τρένα, αεροπλάνα και αυτοκίνητα με προορισμό τη θάλασσα για να χαλαρώσει μετά ένα χρόνο δουλειάς και οικονομικής κρίσης. Οι περισσότεροι αντίθετα, ψυχωμένοι και απένταροι, στα σπίτια τους, αναμένοντας καλύτερους καιρούς για να γευτούν πάλι διακοπές. Εμείς μόλις λίγα άτομα, κλεισμένοι σε ένα γραφείο, συζητούσαμε εφ΄όλης της ύλης. Οι δύο αμέστωτοι, αλλά οι υπόλοιποι γινωμένοι και ώριμοι! Και ο πρόεδρος της σύναξης επί των επάλξεων του προεδρικού θώκου! Είχαμε έρθει από διάφορα μέρη. Η ώρα περνούσε ενώ αντιμετωπίζαμε όλα τα θέματα της ημερήσιας διάταξης. Χασμουρητά, ανία, πλήξη, κούραση λόγω προχωρημένης ηλικίας ορισμένων. Κάποιος παραπονιότανε ότι είχε ξυπνήσει χαράματα και ότι δεν πρόλαβε να χαρεί τις χάρες του Μορφέα. Ο προεδρεύων αγριοκοίταζε κάθε τόσο τον υπναλέο και χασμώμενο... εξ απορρήτων που αργούσε με τα πρακτικά της συνεδρίασης. Έξι ώρες ατέρμονης συζήτησης περί διαφόρων εκκρεμοτήτων κοινού και εθνικού ενδιαφέροντος. Η συνάντηση είχε όμως ένα χαπιέντ. Μόλις αντικρύσαμε την απρόσμενη Σουλτάνα, ξυπνήσαμε όλοι και ορμήξαμε στις ...χάρες της. Μπορεί οι άλλοι να δροσίζονταν ήδη στις λίγο πολύ άδειες παραλίες, αλλά εμείς, ενώ έξω έρριχνε καταρράκτες, γευόμασταν τη Σουλτάνα ...των ονείρων μας. Πάλι καλά που έχουμε πάντα κοντά μας την κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας που δεν θυσιάζεται πιά στην Αυλίδα αλλά στην κουζίνα της και έτσι μας φιλεύει με τα αξεπέραστα γλυκά της. Πάντα τέτοια να μας τρατάρεις και κερνάς, κόρη του Αγαμέμνονα.

Μας άφησε ο Νώε, η φωνή της Ομογένειας.

Η Ομογένεια θρηνεί την απώλεια του δημοσιογράφου Νώε Παρλαβάντζα, ο οποίος έφυγε πριν δυό μέρες από τη ζωή σε ηλικία 54 ετών. Ο Νώε Παρλαβάντζας έγινε γνωστός μέσα από την καθημερινή ενημερωτική ομογενειακή εκπομπή της "Φωνής της Ελλάδας", "Δίκτυο χωρίς Σύνορα". Η πολιτική κηδεία του δημοσιογράφου, κατόπιν επιθυμίας του, θα πραγματοποιηθεί, τη Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011 στις 17.00 το απόγευμα, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, στην αίθουσα πολιτικών εκδηλώσεων. Στη μνήμη του, όσοι επιθυμούν, μπορούν να καταθέσουν χρήματα για τη ΣΤΡΟΦΗ του ΚΕΘΕΑ στην Εθνική Τράπεζα Ελλάδος (αριθ. λογαριασμού 111/296006-04)

«Ο Νώε Παρλαβάντζας, ο ανιδιοτελής και ακούραστος σκαπανέας της δημοσιογραφικής έρευνας, ο φίλος, ο συνάδελφος, ο δάσκαλος, θα ζει πάντα στη μνήμη μας και την καρδιά μας», επισημαίνεται-μεταξύ άλλων- σε ανακοίνωση της διεύθυνσης της «Φωνής της Ελλάδας».

Πολιτικός επιστήμονας και δημοσιογράφος, γεννημένος στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1957, ο Νώε Παρλαβάντζας αγαπήθηκε από την ομογένεια, στα πέρατα της γης, μέσα από την καθημερινή ενημερωτική ομογενειακή εκπομπή της «Φωνής της Ελλάδας», «Δίκτυο χωρίς Σύνορα». Ειδικεύτηκε σε θέματα, που αφορούν την ελληνική Διασπορά, τα οποία προσέγγιζε με ιδιαίτερη ευαισθησία. Aσχολήθηκε, ευρύτερα, με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, καθώς και με ζητήματα της πολιτισμικής ενσωμάτωσης και της πολιτιστικής διαχείρισης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μέσα από τη «Φωνή της Ελλάδας», ο Νώε έχει συγκροτήσει ένα φιλόδοξο- αναπτυξιακό επικοινωνιακό μοντέλο ενημέρωσης για θέματα και αφιερώματα στην ομογένεια και στις ευρύτερες ευρωπαϊκές και ευρωατλαντικές διεθνείς σχέσεις, σε όλα τα επίπεδα (πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά).

To Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων και Αδελφοτήτων Ιταλίας και το Συντονιστικό Συμβούλιο του Δικτύου Νεολαίας Ιταλίας εκφράζουν τη θλίψη τους για το θάνατο του φίλου Νώε Παρλαβάντζα, που ήταν η φωνή της Ομογένειας.

Καλό ταξίδι Νώε! Θα μας λείψεις!

ΝΟΣΤΟΣ 2011 ΣΤΗΝ ΚΟΡΣΙΚΗ

Ξενιτειά, νοσταλγία, νόστος, παλιννόστηση.

Νοσταλγία για τους τόπους που χάσαμε, τους ανθρώπους που έφυγαν και τα χρόνια που πέρασαν.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ

Η ΠΟΛΙΣ

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις.

Μνήμες και αναμνήσεις, όνειρα και ονειροπολήσεις, ουτοπίες και χίμαιρες.

Μεγάλη τύχη να έχεις ρίζες γερές αλλά πιότερο καλά είναι να έχεις φτερά για να πετάξεις προς νέους ορίζοντες.

Νόστος του Οδυσσέα. Οδύσσεια, το έπος του πολύτροπου ταξιδιώτη Οδυσσέα.

Η ζωή ένα ταξίδι και όλα τα ταξίδια αφήνουν πάντα τα σημάδια τους στον κάθε ταξιδιώτη. Περιπέτειες και γνώσεις προπάντων μας χαρίζουν τα ταξίδια της ζωής.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ

ΙΘΑΚΗ

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Όλοι μας σαλπάρουμε κάποια στιγμή για το ταξίδι του Νόστου, αναζητώντας τα περασμένα. Γυρνάμε πίσω το ρολόι του χρόνου. Αναπολούμε το χρόνο που πέρασε.

Πέρυσι, τον Αύγουστο, στη Μοντρέστα της Σαρδηνίας, η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων και Αδελφοτήτων Ιταλίας σήκωσε τα πανιά του ΝΟΣΤΟΥ. Οι Μοντρεστίνοι σαλπάρανε για το ταξίδι της αυτογνωσίας.

Οι ξεχασμένοι Μανιάτες της Σαρδηνίας ανταμώσανε στη Μοντρέστα με τα αδέρφια τους της Κορσικής και της Μάνης. Για πρώτη φορά ύστερα από 260 χρόνια.

Ο ΝΟΣΤΟΣ των Μανιατών της Διασποράς είναι ένα ταξίδι με πολλούς σταθμούς.

Το πλοίο του Νόστου ήδη έπιασε πολλά λιμάνια.

Φέτος το Μάρτιο οι Μανιάτες της Μοντρέστας προσκύνησαν τα ιερά χώματα της Μητέρας Μάνης.

Από τις 2 μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου, το πλοίο του Νόστου θα πιάσει Κορσική. Οι Μανιάτες της Κορσικής θα υποδεχτούν και θα φιλέψουν τα αδέλφια τους από τη Σαρδηνία και τη Μάνη.

Το ταξίδι συνεχίζεται. Στο πηδάλιο του σκάφους εναλλάσσονται τρεις λεβέντες καπετάνιοι, ο δήμαρχος της Μοντρέστας, Antonio Zedda, ο δήμαρχος της Ανατολικής Μάνης, Πέτρος Ανδρεάκος και ο δήμαρχος της Καργκέζε, François Garidacci.

Η ρότα του Νόστου έχει χαραχτεί και οι τρείς εκ περιτροπής πλοηγοί ακολουθούν το δρομολόγιο. Τα πληρώματα είναι στα πόστα τους.

Όρτσα τα πανιά!

Πρόσω ολοταχώς!

Καλοτάξιδος νάναι ο ΝΟΣΤΟΣ!

Buon viaggio a tutti.

Arrivederci a Cargèse, dal 2 al 4 settembre 2011.

Rendez-vous à Cargèse!

Καλή αντάμωση στην Καργκέζε της Κορσικής!

Όλοι μαζί ξαναγράφουμε την ιστορία της διασποράς των Μανιατών.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΝΟΣΤΟΣ 2011

Παρασκευή 2.9.2011

Είσοδος του χωριού: Υποδοχή των αντιπροσωπειών

21.00 Δείπνο

Σάββατο 3.9.2011

12.00 Γεύμα

14.30 Υποδοχή στο Δημοτικό Μέγαρο

20.30 Δείπνο

Κυριακή 4.9.2011

10.00 Θ. Λειτουργία στην Ελληνική Εκκλησία με τον Πατέρα Αθανάσιο

12.00 Γεύμα

15.00 Λαϊκή πομπή στους δρόμους του χωριού με τη συμμετοχή των αντιπροσωπειών της Σαρδηνίας και της Ανατολικής Μάνης και του συγκροτήματος "Canti d'Aiacciu".

20.30 Δείπνο. Κλείσιμο του Νόστου 2011.

Ο «νόστος», η επιστροφή στην πατρίδα (από το ρήμα νέομαι «επιστρέφω»), δεν χαρακτήρισε μόνο «τη γλυκιά προσμονή τής επιστροφής στην πατρίδα» που κατέληξε στο νόστιμος, αλλά έδωσε και «τον ψυχικό πόνο που γεννάει αυτή η προσμονή», τη νοσταλγία. Και ήταν μάλιστα οι Γάλλοι που κατέφυγαν στις ελληνικές λεξιλογικές πηγές, πλάσσοντας πρώτοι αυτοί το άλγος τού νόστου, το nostalgie. Ετσι, από άλλο δρόμο, η λέξη επέστρεψε στη «λεξιλογική πατρίδα» της.

Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ

NOSTOS 2011, Cargèse (Corsica)

Nostalgia e nostos.

Nostalgia di luoghi, persone, tempi.

La memoria delle radici va preservata, senza fossilizzarsi sul passato. Importante avere delle ali possenti per volare verso orizzonti nuovi.

Il Nostos è un topos meramente odissiaco; Odisseo fu un viaggiatore, celebrato da Omero. E il Nostos omerico fu un ritorno avventuroso, non certo anodino.

Noi tutti siamo dei viaggiatori e la vita non è che un viaggio, più o meno avventuroso, più o meno felice.

Il NOSTOS è un viaggio che ci riporta nella nostra Itaca, nelle nostre patrie perdute, nella nostra casa, dai nostri cari, dopo un'assenza lunga e lontana.

Costantino Kavafis

Itaca

Quando ti metterai in viaggio per Itaca

devi augurarti che la strada sia lunga,

fertile in avventure e in esperienze.

I Lestrigoni e i Ciclopi

o la furia di Nettuno non temere,

non sara` questo il genere di incontri

se il pensiero resta alto e un sentimento

fermo guida il tuo spirito e il tuo corpo.

In Ciclopi e Lestrigoni, no certo,

ne' nell'irato Nettuno incapperai

se non li porti dentro

se l'anima non te li mette contro.

Devi augurarti che la strada sia lunga.

Che i mattini d'estate siano tanti

quando nei porti - finalmente e con che gioia -

toccherai terra tu per la prima volta:

negli empori fenici indugia e acquista

madreperle coralli ebano e ambre

tutta merce fina, anche profumi

penetranti d'ogni sorta; piu' profumi inebrianti che puoi,

va in molte città egizie

impara una quantità di cose dai dotti.

Sempre devi avere in mente Itaca -

raggiungerla sia il pensiero costante.

Soprattutto, non affrettare il viaggio;

fa che duri a lungo, per anni, e che da vecchio

metta piede sull'isola, tu, ricco

dei tesori accumulati per strada

senza aspettarti ricchezze da Itaca.

Itaca ti ha dato il bel viaggio,

senza di lei mai ti saresti messo

sulla strada: che cos'altro ti aspetti?

E se la trovi povera, non per questo Itaca ti avrà deluso.

Fatto ormai savio, con tutta la tua esperienza addosso

già tu avrai capito cio` che Itaca vuole significare.

L'anno scorso, in agosto, a Montresta in Sardegna, abbiamo scommesso su NOSTOS. I greci di Sardegna, i greci della Corsica e i loro fratelli di Mani hanno deciso di intraprendere questo viaggio di conoscenza delle comuni radici, per rinsaldare i legami di sangue.

Un viaggio dalle molte tappe è questo NOSTOS della diaspora dei Mainoti.

Alcune tappe sono state già raggiunte e superate.

Nell'agosto 2010 si sono ritrovati a Montresta i Mainoti di Itilo e di Cargèse, che hanno potuto riabbracciare dopo 260 anni i loro fratelli di Montresta.

Nel marzo del 2011 i Mainoti di Montresta hanno compiuto il loro pellegrinaggio nella madrepatria Mani, accolti con grande partecipazione popolare da tutti gli abitanti di Mani.

Momenti indimenticabili vissuti con grande commozione durante questa tappa fondamentale del progetto NOSTOS.

Dal 2 al 4 settembre 2011 NOSTOS farà tappa nella greca Cargèse in Corsica, che accoglierà per la prima volta i Mainoti di Montresta.

NOSTOS mira a serrare le file della diaspora dei Mainoti e a rafforzare la solidarietà tra fratelli che si erano persi e ora si sono ritrovati. NOSTOS si fonda sul passato, scommettendo sul presente per creare prospettive di un futuro propizio.

La nave di NOSTOS, fatta salpare a Montresta, ha propiziato questo incontro di famiglia.

Il viaggio di Nostos è iniziato proprio a Montresta; ha toccato le sacre sponde di Mani e adesso sta proseguendo verso la tappa intermedia di Cargèse.

Il viaggio continua con gli auspici più fausti. Grazie a quella scommessa di pochi amici che ci hanno creduto e sono partiti dalla greca Montresta con il vento in poppa.

NOSTOS segna una rinascita, di cui i frutti sono già evidenti.

Grazie a chi ci ha creduto ed ha fatto levare l'ancora.

E il primo a scommettere su questa sfida ambiziosa fu il sindaco di Montresta, Antonio Zedda, un vero avventuriero, un Ulisside. Egli è riuscito a trascinare a bordo della zattera di NOSTOS Petros Andreakos, il sindaco di Anatoliki Mani e François Garidacci, il sindaco di Cargèse. Antonio, Petros e François si alternano da allora al comando di NOSTOS.

Antonio, Petros e François, seguite la rotta del NOSTOS che abbiamo tracciato.

Avanti tutta!

Il resto è la storia che tutti insieme stiamo riscrivendo.

Buon viaggio a tutti.

Arrivederci a Cargèse, dal 2 al 4 settembre 2011.

Rendez-vous à Cargèse!

Καλή αντάμωση στην Καργκέζε της Κορσικής!

Ο Παντελής μας ξεναγεί στα Κελλιά της Τήνου

Είναι η γεωγραφική περιοχή που αποτελεί το «σκληρό πυρήνα» της ευρύτερης ζώνης των Κάτω Μερών, που αποτελούν, η πρώην Κοινότητα Καλλονής με τις πρώην Κοινότητες Κώμης και Αγάπης. Ο πυρήνας αυτός ήταν πάντα το οικιστικό σύνολο που αποτελούν οι οικισμοί: Καλλονή – Κελλιά, Καρκάδος (πάνω και κάτω), Κάτω Κλείσμα, Αετοφωλιά. Τα Κάτω Μέρη με τη στενή έννοια ήταν: τμήμα του πρώην Δήμου Περαίας

(Καλλονή – Κελλιά, Κώμη, Κάμπος, Αγάπη), η πρώην Κοινότητα Καλλονής (Κελλιών) και τμήμα του τέως Δήμου Εξωμβούργου. Σήμερα αποτελεί Τοπική Κοινότητα του Ενιαίου Δήμου Τήνου. Για το όνομα Κελλιά του οικισμού υπάρχουν 2 εκδοχές: α) Κελλιά Φραγκισκανών ερημιτών μοναχών στην περιοχή (Αγ. Πακλή – Υπακοή κλπ.). β) μικροί οικισμοί – συγκροτήματα οικιών – κατοικίες (κελλιά) στην περιοχή, από τους οποίους στη συνέχεια οι κάτοικοι μετοίκησαν στις πεδινότερες περιοχές του σημερινού οικισμού. Η περιοχή, μέχρι μερικά χρόνια πριν, εθεωρείτο ως δεύτερης κατηγορίας και ως τέτοια την αντιμετώπιζε η διοίκηση κάθε επιπέδου. Απομονωμένη από τη διασύνδεσή της με τις υπόλοιπες ενότητες, όντας καταληκτικός προορισμός και χωρίς προβολή και δημοσιότητα. π.χ. οδηγοί ενημερωτικοί, τουριστικοί, μέσα ενημέρωσης κλπ. Τα τελευταία χρόνια με μπροστάρη τον άξιο, αθόρυβο “εργάτη’’, πρώην εφημέριο π. Αντώνη Φόνσο, που ο χρόνος συνεχώς θα δικαιώνει, καθώς και την καθοριστική συμβολή άξιων ντόπιων, στελεχών της διοίκησης, η περιοχή με τις κυκλικές γεωγραφικές διασυνδέσεις βγαίνει στο προσκήνιο και υπάρχει αισιοδοξία ότι θα ακολουθήσουν κινήσεις εξωστρέφειας με τη συμβολή αγωνιούντων απόδημων και ντόπιων και τη στήριξη του ενιαίου Δήμου, για την περαιτέρω ανάδειξη, παρά τις συγκυριακές αντιξοότητες, του ιστορικού και παραγωγικού πλούτου του χώρου. Ο π. Αντ. Φόνσος με τις άοκνες, αθόρυβες προσπάθειές του, τις αέναες διερευνητικές περιηγήσεις του με οδηγούς παλαιότερους ντόπιους, τις ιστορικές αναζητήσεις του και τις συνθετικές διασταυρώσεις της κτηθείσας γνώσης του, αυτός κυρίως, ανέδειξε τον ιστορικό χώρο και τον προσδιόρισε ως τον χώρο που κατοίκησαν ίσως οι πρώτοι οικιστές του νησιού (Ελάνιος – Άμμωνας Δίας). Άφατη ευγνωμοσύνη του πρέπει του παπά μας!! Με την περιοχή ευρύτερα έχουν ασχοληθεί και άλλοι σύγχρονοι ιστοριοδίφες: π. Μάρκος Φώσκολος, Κ. Δανούσης, Γ. Δώριζας, Χ. Κουτελάκης, Μ. Καραλή κ.α. Οι τέσσερεις οικισμοί έχουν περικαλλείς ναούς – μνημεία: Καλλονή (Κελλιά), Αγ. Ζαχαρίας, ίσως ο μεγαλύτερος - επιβλητικότερος Καθολικός Nαός του νησιού. Καρκάδος, Μεταμόρφωση Σωτήρος. Κάτω Κλείσμα, Κοίμηση της Θεοτόκου. Αετοφωλιά, Γέννηση Αγίου Ιωάννου. Ενοριακοί ναοί με αρχαιολογικό ενδιαφέρον και έργα καλλιτεχνών – μαρμαρογλυπτών της Έξω Μεριάς με κορυφαίο δημιούργημα το ανεπανάληπτο τέμπλο της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος του Καρκάδου, του Ιωάννη Φιλιππότη. Τα καλλιτεχνήματα αυτά των ναών κατά δήλωση εκλεκτού φίλου της Έξω Μεριάς, απογόνου της οικογένειας Φιλλιπότη, έθρεψαν και έζησαν αρκετές οικογένειες της Έξω Μεριάς κατά την περίοδο της κατοχής. Η περιοχή στο πλήθος των τοποθεσιών της παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρουσες αρχαιολογικές περιοχές που ανατρέχουν κατά τους ιστοριοδίφες στην εποίκηση από τη γεωμετρική ήδη (900 – 700 π. Χ.) εποχή, (Γράμματα – Ελληνικάρια – Ελλάνιος Δίας – Άμμωνας Δίας κ.α.): Ιτιές – Καστέλλα – Κουφάλες – Μαύρα Γκρεμνά – Τρικόκαστρο – Βίγλα – Αμμώνια – Μέλισσα – Δυο Βουνά – Καβάση – Γράμματα – Βαθιά Λίμνος – Πυργιά – Κασσάδος – Μονές – Λιβαδάκια – Πασσάρα – Φλαρέτ’ – Καμένη Σπηλιά – Ψαρό Β’νί – Γιαλισκάρι – Μουροφάνισσα – Κόρης ο Πύργος – Σαμάντλα – Πολεμίστρες ή Αλώνες – Γλυφάρι – Στ’ Μαραγκού – Ζωδεμένη – Πράσσα – Μελλισοβούνι – Παληόκλησσα – Λιμοκό – Κόκκαλα – Βελάνι – Κόκκινα Χώματα – Στάβλος – Δρακόλακα – Βαθύ - Σπηλιώτη – Μαρίας το Λαγκάδι – Αψηλό Σπίτι κ.α. Ομοίως οι μικροί διάσπαρτοι ορεινοί οικισμοί: Στεριώτ’ - Σπάγιερ – Βαθιά Λίμνος – Καναβάς – Μπαλαμπάς – Λιντάδος – Πασσάρα κλπ., καθώς και οι πεδινοί: Μπαρδάδος – Κουνάδος – Ρέντια – Αντωνελάδος – Σύκινα – Πάρλας – Αγία Αναστασία – Αγυιά – Κολώνες κ.α. έχουν την ιστορική σημαντικότητα τους. Οι μικροί αυτοί οικισμοί και τα κτίσματα ‘μετέπεσαν’ με την πάροδο του χρόνου στην αντίστοιχη πληθώρα των εξωκκλησιών. Είναι χρέος μας αυτές τις περιοχές να τις προστατεύσουμε από την υποβάθμιση ή την διολίσθηση στην αφάνεια με τις σύντονες προσπάθειες μας, συμπεριλαμβανομένης και της αλλαγής – βελτίωσης του Π.Δ. (160 Δ’ ΦΕΚ) του χωροταξικού του 2003, που το μεγαλύτερο μέρος των περιοχών αυτών, τις χαρακτηρίζει ως βιομηχανική ζώνη, και για τη θεσμοθέτηση του οποίου υπάρχουν ευθύνες συγκεκριμένες των ιθυνόντων. Η πρώην Κοινότητα Καλλονής είναι περιοχή αγροκτηνοτροφική, πλούσια σε νερά με πολλές οάσεις πρασίνου και περιοχές παραγωγικές, προεξάρχοντος του λιβαδιού, το οποίο μοιράζεται με την πρώην Κοινότητα Κώμης, αλλά και αρκετές άλλες πεδινές - ημιορεινές, γεγονός που έδωσε τη δυνατότητα να επιβιώσει διαχρονικά το νησί, σε δύσκολες περιόδους με τα γνήσια – εύγευστα αγροκτηνοτροφικά προϊόντα. Κύριες καλλιέργειες παλαιότερα το αγγούρι, η λεμονιά και σήμερα εξακολουθούν το αμπέλι, η αγκινάρα, όλη η γκάμα των λαχανικών και κτηνοτροφικών φυτών, τα εσπεριδοειδή κ.α. Στην κτηνοτροφία εξακολουθούν την παράδοση τα βοοειδή (η λιτοδίαιτη ανθεκτική Τηνιακή Αγελάδα έχει εκλείψει) για παραγωγή κρέατος και γάλακτος, τα αιγοπρόβατα, επίσης χοιρινά και αναπτυσσόμενη μελλισοκομία με εξαιρετική παραγωγή μελιού. Διάσπαρτοι περιστερώνες πλαισιώνουν το χειροποίητο τοπίο για το οποίο μόχθησαν οι πρόγονοί μας καλλιεργώντας κάθε «αξιοποιήσιμη» έκταση και δημιουργώντας πλούσιο πλέγμα αναβαθμίδων και κτισμάτων υποβοήθησης της άσκησης της γεωργικής και κτηνοτροφικής δραστηριότητας (αγροικίες, στάβλοι, αχυρώνες, πατητήρια, αποθηκευτικοί χώροι κ.α.). Ήταν η περιοχή, ζωντανός πολυάνθρωπος χώρος με 8 – 10 καφενεία – παντοπωλεία στην Καλλονή (Κελλιά), 2 - 3 στο Κάτω Κλείσμα, 1 στον Καρκάδο και 3 - 4 στην Αετοφωλιά, με 3 ελαιοτριβεία, φούρνο, ανεμόμυλους (1 φάμπρικα) κ.α. Στην Αετοφωλιά υπάρχει το μουσείο Παραδοσιακής Κεραμικής, μια αξιέπαινη, άξια μίμησης προσπάθεια του Συλλόγου Αετοφωλιανών. Η απόσταση των Κάτω Μερών απ’ τη Χώρα είναι 14 χιλ., από την Κώμη 4 χιλ. από τα Πλατιά - Έξω Μεριά 13 χιλ.(διαδρομή «άγριας» ομορφιάς της «άλλης» Τήνου), από την Αγία Μαρίνα (διασταύρωση προς Έξω Μεριά) 4χιλ. και από Κολυμπήθρα και Άγιο Ρωμανό 7 χιλ. Η ανάδειξη και η κατ’ αναλογία συμμετοχή της περιοχής στα δρώμενα ολόκληρου του νησιού, πρέπει να γίνει συντονισμένα και συλλογικά με όλο το δυναμικό ντόπιων και αποδήμων όλου του χώρου των Κάτω Μερών με την ευρεία έννοια. Να δοθούν έτσι οι δυνατότητες να φανούν οι αξιόλογες ικανότητες, τα τάλαντα των συμπατριωτών μας σε πολλούς τομείς δραστηριότητας (τέχνες, παραγωγή κλπ.) Στην Καλλονή λειτουργεί όλο το χρόνο ταβέρνα με ντόπια προϊόντα, παραδοσιακό καφενείο, παντοπωλείο, 2 μάντρες οικοδομικών υλικών και ζωοτροφών. Τα χωριά διατηρούν αρκετή από την παλιά γραφικότητά τους, με καμάρες, ξυνάρια, βρύσες, πλυσταριά κ.λ.π. Η Νομαρχία Κυκλαδων, με την καθοριστική συμβολή φίλου συμπατριώτη μας, πριν ολοκληρώσει τον κύκλο της, μας «άφησε» ενθύμιο το αμφιθέατρο - πλατεία στην Καλλονή, που περιμένει την «αξιοποίησή» του. Ότι απέμεινε στο δομημένο και στο φυσικό περιβάλλον πρέπει να τα διαφυλάξουμε και να τα αναδείξουμε. Το πλέγμα των παλαιών δρόμων πρέπει να συντηρηθεί – καθαρισθεί, ως δρομίσκοι περιπατητικού - περιηγητικού τουρισμού. Διατηρούμε σοβαρές επιφυλάξεις στην κάθε είδους και χρώματος ανάπτυξη μη συμβατή με το περιβάλλον, την οποία μας ευαγγελίζονται, στοχεύοντας μονοσήμαντα στην οπτική της οικονομικής και της λογιστικής προσέγγισης που και αυτή εν τέλει είναι υπό αίρεση.

Δείτε φωτογραφίες απο την Καλλονή εδώ.

Παντελής Αρμάος, Απρίλιος 2011

http://www.tiniaki.gr/2011/06/blog-post_8754.html

Η Ελλάδα τιμά δύο Ομογενείς

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΑΜΠΑΝΙΑΣ

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ

20 Ιουνίου 2011

Η Κοινότητά μας ξεκίνησε εδώ και τέσσερα χρόνια ένα φιλόδοξο πρόγραμμα που έχει ως στόχο την αναγνώριση των προσπαθειών της Ομογένειας για την προβολή της πατρίδος και της ελληνικής παιδείας και για την προώθηση των εθνικών συμφερόντων.

Είχαμε παρουσιάσει ένα σχετικό αίτημα στην προηγούμενη Ελληνική Κυβέρνηση, με τη σύμφωνη γνώμη του Γενικού Προξενείου Ελλάδος στη Νεάπολη, και με την υποστήριξη της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων και Αδελφοτήτων Ιταλίας, ζητώντας να αναγνωριστεί η εθνική προσφορά ορισμένων διακεκριμένων Ομογενών.

Η τότε Κυβέρνηση αποδέχτηκε το αίτημα και δρομολόγησε την προβλεπόμενη διαδικασία στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Και η νέα Κυβέρνηση της Ελλάδος ενέκρινε χωρίς καμμιά επιφύλαξη αυτή την πρωτοβουλία της Κοινότητάς μας, αναθέτοντας στη Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού και στο Γενικό Διευθυντή της Πρέσβυ, Κύριο Πέτρο Παναγιωτόπουλο, το καθήκον να φέρει σε πέρας την όλη διαδικασία της τιμητικής αναγνώρισης.

Ευχαρίστως σας ανακοινώνω ότι μόλις σήμερα ο Υφυπουργός Εξωτερικών Κύριος Δημήτριος Δόλλης υπέγραψε τα δύο επίσημα έγγραφα εύφημης μνείας που αφορούν δύο επιφανείς Ομογενείς της Νάπολης, τον Κύριο Ευάγγελο Τυπάλδο και την Κυρία Αθηνά Ζώρα.

Η Ελληνική Πολιτεία τιμά δύο Έλληνες της Διασποράς που έχουν προσφέρει πολλά στον Ελληνισμό και είναι παράδειγμα προς μίμηση για τους νεωτέρους και ειδικά για τη νεολαία μας.

Γιάννης Κορίνθιος

Πρόεδρος Δ.Σ.

Ποιος είδε κράτος λιγοστό

Ποιός είδε κράτος λιγοστό

σ' όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

Να 'χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Να 'χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,

κλέφτες χωρίς μια πήχη γη και κλέφτες με παλάτια,

ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί

ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν

ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

δεν ξέρομε τι λέγεται ντροπή.

Ο Έλληνας δυο δίκαια ασκεί πανελευθέρως,

συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!

σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Γι' αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,

σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,

πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...

αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,

δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

Σουλούπι, μπόι, μικρομεσαίο,

ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

Κι από προσπάππου κι από παππού

συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Και ψωμοτύρι και για καφέ

το «δε βαριέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς

σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.

Θέλει ακόμα –κι αυτό είναι ωραίο–

να παριστάνει τον ευρωπαίο.

Στα δυο φορώντας τα πόδια που 'χει

στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Γιώργιος Σουρής (1853-1919)