GIORNATA MONDIALE DELLA LINGUA E DELLA CULTURA GRECA 2019: NAPOLI, 8 e 9 febbraio 2019 (CIRCOLARE 5.1.2019) ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 2019: ΝΑΠΟΛΗ, 8 και 9 Φεβρουαρίου 2019 (ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 5.1.2019)

Quod genus hoc hominum? Hospitio prohibemur harenae. (Virgilio, Eneide I, 538-543)

Virgilio, Eneide, I, 539-543

Quod genus hoc hominum? Quaeve hunc tam barbara morem
permittit patria? Hospitio prohibemur harenae;        540
bella cient, primaque vetant consistere terra.
Si genus humanum et mortalia temnitis arma
at sperate deos memores fandi atque nefandi.

traduzione di Annibal Caro

Ma qual sì cruda gente, qual sì fera
E barbara città quest’uso approva,
Che ne sia proibita anco l’arena?
Che guerra ne si muova, e ne si vieti
Di star ne l’orlo de la terra a pena?
Ah! se de l’armi e de le genti umane
Nulla vi cale, a Dio mirate almeno,
Che dal ciel vede, e riconosce i meriti
E i demeriti altrui.

Passo segnalato dalla prof.ssa Anna Chiaiese del Liceo PANSINI di Napoli.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (9 Φεβρουαρίου 2019). ΦΕΤΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΤΕΙ ΠΑΝΤΟΥ, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟ.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.

(ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ)

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ είναι θησαυρός και παρακαταθήκη.

´Ολοι γνωρίζουμε ότι το μέλλον της γλώσσας μας ταυτίζεται με το μέλλον του Ελληνισμού. 

Για όλη την Ομογένεια γλώσσα σημαίνει ταυτότητα. 

Είναι δεδομένο ότι για όλους τους λαούς, που θέλουν να διατηρήσουν την ιστορική τους συνέχεια και μνήμη, η γλώσσα αποτελεί στοιχείο αναπόσπαστο της εθνικής ταυτότητάς τους. 

Η γλώσσα συντηρεί την πολιτιστική ταυτότητα, και είναι το κυριότερο όχημα του πολιτισμού. 

Το ζητούμενο  είναι η διατήρηση, η στήριξη, ο σεβασμός και η διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας σήμερα.

Στη συνείδηση πολλών Φιλελλήνων η ελληνική γλώσσα ταυτίζεται με τη βαθύτερη ουσία του ευρωπαϊκού πολιτισμού και αποτελεί διαχρονικό στοιχείο θαυμασμού.

Η παγκοσμιοποίηση έχει φέρει πολλά καλά αλλά κρύβει και αρκετούς κινδύνους και προκαλεί ανησυχίες.

Ζούμε στιγμές κρίσιμες.

Αλλά και η γλώσσα μας κινδυνεύει. 

Ένα σωρό θεριά είναι ξαπολυμένα και προσπαθούν να τη φάνε.

Ο Θεός μας χάρισε μια γλώσσα ζωντανή, εύρρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη, που αντέχει ακόμη, μολονότι έχουμε εξαπολύσει όλα τα θεριά να τη φάνε! (Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ)

Κινδυνεύει ο διαχρονικός πολιτισμός μας, κινδυνεύει θανάσιμα η γλώσσα μας. 

Οφείλουμε να αμυνθούμε για την γλώσσα μας για να αποσοβήσουμε τη βαθμιαία εξουθένωση και καταστροφή της πολιτισμικής μας ταυτότητας. 

Ό,τι ο χρόνος δεν μπόρεσε να καταλύσει έχουμε χρέος και προσωπική ευθύνη όχι μόνο να σεβαστούμε και να υπηρετήσουμε, αλλά και να παραδώσουμε στους επόμενους, στα παιδιά μας. 

Χρειάζεται επαγρύπνηση και επιστράτευση, για να μη σαρωθούν τα πάντα.

Στη νότια Ιταλία έχουμε δύο εμβληματικές πολιτιστικές εκβάσεις:

1. Σε δύο μειονοτικές νησίδες χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα η ελληνική γλώσσα.

2. Ενώ σε άλλους θύλακες και εστίες της Μεγάλης Ελλάδας έχει σιγήσει παντελώς η ελληνική γλώσσα.

Η Ελλάδα και η Ιταλία μοιράστηκαν και μοιράζονται ένα κοινό πεπρωμένο: έδωσαν τον πολιτισμό στον δυτικό κόσμο. Το μέλλον μας είναι κοινό και σχετίζεται με τις δυνατές ταυτότητες μας σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, όπου άλλοι πολιτισμοί και παραδόσεις ανταγωνίζονται για να έρθουν στο προσκήνιο.

Είναι εύκολο λοιπόν να καταλάβει κανείς γιατί βγήκε από την Ομογένεια και από τα Κλασσικά Λύκεια της Ιταλίας αυτή η ιδέα να καθιερωθεί η Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Πολιτισμού.

Όλοι οι Ομογενείς έχουν τον πανικό φόβο να καταλήξουνε Ποσειδωνιάτες, ανίκανοι πια να αρθρώσουνε μια κουβέντα ελληνική ή να χρησιμοποιήσουνε το ελληνικό αλφάβητο. Δεν θέλουν να αφελληνιστούν!

Σήμερα, μπροστά στον υπαρκτό κίνδυνο του αφελληνισμού  των πανεπιστημιακών σπουδών λόγω της κρίσης και στον κίνδυνο της αποξένωσης των νέων γενεών από τις ρίζες τους καθίσταται ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη διαφύλαξης και στήριξης της ελληνικής γλώσσας και παιδείας.

Χρειάζεται να αμυνθούμε και να δώσουμε συνεχείς μάχες για να διατηρηθεί η Ελληνική γλώσσα, σε μια περίοδο εκτεταμένης κρίσης και αμφισβήτησης αξιών. 

Η Ομογένεια ανοίγει στην Ιταλία ΤΕΓ και αισιοδοξεί. 

Για μας η επένδυση στην γλωσσική παιδεία της δεύτερης γενιάς είναι μονόδρομος για τη διατήρηση της Ελληνικής γλώσσας στα σπίτια των αποδήμων.

Εμείς νοιαζόμαστε για τη γλώσσα που μας δώσανε οι πρόγονοί μας.

Πρέπει όλοι μαζί, Έλληνες, Ομογενείς και Φιλέλληνες, να δώσουμε μάχες για την Ελληνική Γλώσσα και να στηρίξουμε τα Κλασσικά Λύκεια και την Κλασσική Παιδεία.

«Πολύ δεν θέλει ο Έλληνας

Να χάσει την λαλιά του

Και να γίνει μισέλληνας

Από την αμυαλιά του.» 

[ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ]

Στη Νάπολη η προσεχής ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ 2019 θα είναι μια πανηγυρική πολιτιστική γιορτή που θα στοχεύει πρωτίστως στην αναθέρμανση του ενδιαφέροντος για τη γλώσσα και τον πολιτισμό μας. 

Κι όταν οι Έλληνες γορτάζουν είναι όλοι καλεσμένοι.

Αύριο εφ΄όλης της ύλης στη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ και με κύριο θέμα τις προσεχείς πανηγυρικές εκδηλώσεις στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας και Ελληνικού Πολιτισμού 2019

Domani in diretta alla Radio Greca "THE VOICE OF GREECE" per parlare delle manifestazioni a Napoli e della partecipazione di decine di licei italiani e greci alla Giornata Mondiale della Lingua e della Cultura Greca 2019 (8 e 9 febbraio 2019).

Αύριο ζωντανά από τη Νάπολη Ιταλίας και εφ΄όλης της ύλης στη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ με τον Θανάση Χούπη 13.10-14.00 ώρα Ελλάδος (12.10/13.00 ώρα Ιταλίας)

Με την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας 2019 προ των πυλών κι ενώ οι προετοιμασίες των διήμερων εκδηλώσεων στη Νάπολη προχωρούν πυρετωδώς σε συνεργασία με δεκάδες λύκεια από την Ιταλία και την Ελλάδα

Η Νάπολη άνοιξε το δρόμο της καθιέρωσης με τη στήριξη των Κλασσικών Λυκείων της Καμπανίας και όχι μόνο της Καμπανίας, της Ελληνικής Πρεσβείας στη Ρώμη, της Μητρόπολης Ιταλίας, της ΚΕΔΕ και της πλειοψηφίας των Δήμων της Ελλάδος, της Βουλής των Ελλήνων, Κοινοτήτων της Ομογένειας και Φιλελλήνων και συνεχίζει να πρωτοπορεί με στόχο η Ημέρα αυτή να γιορτάζεται κάθε χρόνο όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά σε όλο τον κόσμο και σε όλα τα σχολεία, σε όλους τους δήμους και τα πανεπιστήμια της Ελλάδος.

radiostreaming.ert.gr/ert-voiceofgreece

GIORNATA MONDIALE LINGUA GRECA 2019: DUE GIORNI DI FESTA A NAPOLI CON IL PATROCINIO DEL MINISTERO PUBBLICA ISTRUZIONE DELLA GRECIA. Διήμερες εκδηλώσεις στη Νάπολη στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας 2019 με την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας της Ελλάδος.

Το θέμα της Παγκόσμιας Ημέρας  Ελληνικής Γλώσσας 2019 ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ στον Τέταρτο Ελληνικό Λογοτεχνικό Μαραθώνιο ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΚΑΘΗΚΗ.

Istantanee dalle edizioni precedenti della Giornata Mondiale della Lingua e della Cultura Greca a Napoli

Στιγμιότυπα από τις προηγούμενες εκδηλώσεις  της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας στη Νάπολη

Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας 2016 -Giornata Mondiale della Lingua e della Cultura Greca 2016:

https://kellianos.blogspot.com/2016/05/istantanee-della-cerimonia-ufficiale.html

Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας 2017 -Giornata Mondiale della Lingua e della Cultura Greca 2017:

https://kellianos.blogspot.com/2017/02/9-2017-blanca-taglialatela-gil-la.html

Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας 2018-Giornata Mondiale della Lingua e della Cultura Greca 2018: 

http://kellianos.blogspot.com/2018/02/9-2018-sala-dei-baroni-maschio-angioino.html

http://kellianos.blogspot.com/2018/02/due-giorni-per-la-lingua-e-la-cultura.html

http://kellianos.blogspot.com/2018/02/sala-dei-baroni-maschio-angioino-910.html

http://kellianos.blogspot.com/2018/02/la-giornata-mondiale-della-lingua-greca_10.html

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ ΤΟ 2019 ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ. FELICE 2019.

Καλοτάξιδη η νέα χρονιά!

Non ti affannare a seminare noie e malanni, non chiedere altro che una gioia solenne. Trovati uno scalino, riposati con la faccia al sole. (FRANCO ARMINIO).

Qualche giorno fa Adele Vairo ha postato in fb questo bellissimo brano di Franco ARMINIO, come augurio molto appropriato per queste feste natalizie e per l'anno che verrà.

Non ti affannare a seminare noie e malanni nelle tue giornate e in quelle degli altri, non chiedere altro che una gioia solenne. Non aspettarti niente da nessuno e se vuoi aspettarti qualcosa,  aspettati l’immenso, l’inaudito.

 Trovati uno scalino, riposati con la faccia al sole. Se c’è qualcuno che parla ascoltalo. Per tornare a casa aspetta che sia sera. Usa il buio come un fiocco per chiudere la giornata e fanne dono a chi ti vuole bene.

 Prendi un angolo del tuo paese e fallo sacro. Vai a fargli visita prima di partire e quando torni. Stai all’aria aperta almeno due ore al giorno.  Ascolta gli anziani, lascia che parlino della loro vita. Fatti delle piccole preghiere personali e usale. Esprimi almeno una volta al giorno ammirazione per qualcuno. Dai attenzione a chi cade. Leggi poesie ad alta voce. Fai cantare chi ama cantare. Prova a sentire il mondo con gli occhi di una mosca, con le zampe di un cane.

 Il bene quando c’è dura assai poco, in genere svanisce il giorno dopo. Girati verso il muro, verso il sole che illumina una faccia qualsiasi. Festeggia appena puoi il minuto più inutile della tua vita.

 Spesso gli uomini si ammalano per essere aiutati. Allora bisogna aiutarli prima che si ammalino. Salutare un vecchio non è gentilezza, è un progetto di sviluppo locale.
Camminare all’aperto non è seguire il consiglio del medico, è vedere le cose che stanno fuori, ogni cosa ha bisogno di essere vista, anche una vecchia conca piena di terra, una piccola catasta di legna davanti alla porta, un cane zoppo. Quando guardiamo con clemenza facciamo piccole feste silenziose, come se fosse il compleanno di un balcone, l’onomastico di una rosa.

 Mai vista una primavera così bella, la luce sembra impazzita, è un diamante la testa del serpente, il silenzio concima le ginestre, sono quieti i paesi da lontano. Non insistere a dolerti, ogni albero è tranquillo e felice di vederti.

 Camminare, guardare gli alberi, non dire e non fare nient’altro che un giro nei dintorni, uscire perché fra poco esce il sole, perché una giornata qualsiasi è il tuo splendore. Pensa, hanno già spezzato una zampa a un cane, una foglia è caduta. Fatti girare la testa velocemente e poi fermala, apri gli occhi a caso: davanti a te c’è una scena del mondo una qualunque, vedi quanto è preziosa, vedila bene, con calma, tieni la testa ferma, rallenta il giro del sangue. Che meraviglia che sia mattina, che abbia smesso di piovere.

 C’è solo il respiro, forse ce n’è uno solo per tutti e per tutto. Spartirsi serenamente questo respiro è l’arte della vita. La faccenda è teologica. Abbiamo bisogno di politica e di economia, ma ci vuole una politica e un’economia del sacro. Ci vuole la poesia.

 Molte albe, molte gentilezze, festeggiare molto spesso la luce, poco avere, scarsi indugi, minare il rancore, farlo saltare, meglio il silenzio, la carezza, il fiore.

Per stare bene non ci vogliono i medici, ci vuole una passione senza fine. Abbiamo bisogno di cose profonde e invece zampettiamo in superficie. Chi è chiuso nella grandi malattie lo sa bene quanta vita sprechiamo noi che stiamo bene.

 Sento che siamo arrivati ai giorni semplici. Ora si può credere a quello che ci accade,
credere all’aria che ci accoglie quando usciamo  e al saluto di chi incontriamo, alla notte che viene, alla luce che rimane, credere che non c’è malattia  fino a quando parliamo con la nostra voce, fino a quando lottiamo con gioia. Attraversiamo con fiducia ogni scena del vivere e del morire, facciamo di ogni fatica una fortuna, andiamo dentro le ore senza saltarne una.

 Punta sulla nuvola e su altre cose mute, non tue, non vicine, non addestrate a compiacerti, punta sulla morte, anche sulla morte, sulla sua decenza, sul fatto che non ritratta niente, punta sulla luce, cercala sempre, infine punta sulla tua follia, se ce l’hai, se non te l’hanno rubata da piccolo.

 La notte scorsa nel mondo sono morte tante persone. Noi no. È bene ricordarsi ogni tanto il miracolo di stare nella luce del giorno, davanti a un albero, a un volto.

 Non so quando è accaduto il massacro di ciò che è lieve, lento, sacro, inerme.
Adesso per tornare a casa, per tornare assieme nella casa del mondo, non serve la rabbia, non serve lo sgomento, basta sentire che ogni attimo è un testamento.

Concedetevi una vacanza intorno a un filo d’erba, dove non c’è il troppo di ogni cosa, dove il poco ancora ti festeggia con il pane e la luce, con la muta lussuria di una rosa.

Abbiamo bisogno di contadini, di poeti, gente che sa fare il pane, che ama gli alberi e riconosce il vento. Più che l’anno della crescita, ci vorrebbe l’anno dell’attenzione. Attenzione a chi cade, al sole che nasce e che muore, ai ragazzi che crescono, attenzione anche a un semplice lampione, a un muro scrostato. Oggi essere rivoluzionari significa togliere più che aggiungere, rallentare più che accelerare, significa dare valore al silenzio, al buio, alla luce, alla fragilità, alla dolcezza.

https://comunitaprovvisorie.wordpress.com/2016/05/19/cedi-la-strada-agli-alberi-frammenti-di-un-discorso-ecologico-dalla-casa-della-paesologia/