Για την αποκατάσταση της αλήθειας: Η Ελληνική Βουλή υιοθετεί ομόφωνα τις πολιτιστικές πρωτοβουλίες Ομογένειας και Φιλελληνικής Εταιρείας Ιταλίας. Προχωράμε περήφανοι.

Για την αποκατάσταση της αλήθειας: Εισηγούμενος στη Βουλή (16.10.14) την καθιέρωση της Ημέρας της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Πολιτισμού

Δείτε το βίντεο της κοινοβουλευτικής συνεδρίασης με τη συζήτηση για την πρόταση της ΟΕΚΑΙ και την ομόφωνη απόφαση για την Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Πολιτισμού

http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/ToKtirio/Fotografiko-Archeio/#ffe2067c-67df-484c-8532-dc9b06e79d72

Παγκόσμια Ημέρα Ελληνοφωνίας η 9η Φεβρουαρίου

Για την ιστορία και για του λόγου το αληθές, Κύριε Υφυπουργέ, σας αναφέρω ότι η ιδέα  της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας και Ελληνικού Πολιτισμού προτάθηκε το 2014 στην Ελληνική Βουλή (14 Οκτωβρίου και 17 Δεκεμβρίου) μόνο  από την Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων και Αδελφοτήτων Ιταλίας (ΟΕΚΑΙ)  και στηρίχτηκε από όλους τους Έλληνες της Ιταλίας, από τη Φιλελληνική Εταιρεία Ιταλίας  από την Ορθόδοξη Μητρόπολη Ιταλίας και από 200 Δήμους της Ελλάδος σε στενή συνεργασία με την ΚΕΔΕ.

Γιάννης Κορίνθιος,

πρώην πρόεδρος της ΟΕΚΑΙ

και εμπνευστής της ιδέας

OPEN DAY, LICEO CLASSICO GARIBALDI, Napoli, 20 dicembre 2016

OPEN DAY, Liceo FLACCO di Portici, 17 dicembre 2016

Συνέβη τὰ μὲν ἐξ ἀρχῆς Ἕλλησιν οὖσιν ἐκβεβαρβαρῶσθαι Τυρρηνοῖς ἢ Ῥωμαίοις γεγονόσι, καὶ τήν τε φωνὴν μεταβεβληκέναι

Τὸ δὲ παλαιὸν ἐτηρεῖτο περὶ τὴν μουσικὴν τὸ καλὸν, καὶ πάντ᾽ εἶχε κατὰ τὴν τέχνην τὸν οἰκεῖον αὐτοῖς κόσμον. Καὶ οἱ καθ᾽ ἡμᾶς δὲ τέλος ποιοῦνται τῆς τέχνης τὴν παρὰ τοῖς θεάτροις εὐημερίαν. Διόπερ Ἀριστόξενος ἐν τοῖς Συμμίκτοις Συμποτικοῖς, ὅμοιον, φησί, ποιοῦμεν Ποσειδωνιάταις τοῖς ἐν τῷ Τυρσηνικῷ κόλπῳ κατοικοῦσιν. Οἷς συνέβη τὰ μὲν ἐξ ἀρχῆς Ἕλλησιν οὖσιν ἐκβεβαρβαρῶσθαι Τυρρηνοῖς ἢ Ῥωμαίοις γεγονόσι, καὶ τήν τε φωνὴν μεταβεβληκέναι τά τε λοιπὰ τῶν ἐπιτηδευμάτων, ἄγειν δὲ μίαν τινὰ αὐτοὺς τῶν ἑορτῶν τῶν Ἑλληνικῶν ἔτι καὶ νῦν, ἐν ᾗ συνιόντες ἀναμιμνήσκονται τῶν ἀρχαίων ἐκείνων ὀνομάτων τε καὶ νομίμων καὶ ἀπολοφυράμενοι πρὸς ἀλλήλους καὶ ἀποδακρύσαντες ἀπέρχονται. Οὕτω δὴ οὖν, φησί, καὶ ἡμεῖς, ἐπειδὴ καὶ τὰ θέατρα ἐκβεβαρβάρωται καὶ εἰς μεγάλην διαφθορὰν προελήλυθεν ἡ πάνδημος αὕτη μουσική, καθ᾿ αὑτοὺς γενόμενοι ὀλίγοι ἀναμιμνησκόμεθα οἵα ἦν ἡ μουσική.

                      

Aristox., ap. Athenaeus, Deipnosophistae, 14, 632a

All’imbarbarimento delle colonie elleniche si riallaccia Aristosseno tarantino nel suo famoso frammento dei Σύμμικτα συμποτικά (124 Wehrli) a proposito di Poseidonia Lucana. Aristosseno -oppure un anonimo simposiasta che partecipa al dialogo- lamenta l’imbarbarimento dei θέατρα, ossia del pubblico che affolla i teatri, e della musica ‘volgare’ (πάνδημος), quella cioè che tende a conformarsi ai gusti del volgo. 

Siamo rimasti in pochi -osserva l’oratore- a rimpiangere la buona musica di una volta, e quindi “noi facciamo come i Poseidoniati, Elleni di origine ma barbarizzati e divenuti Tirreni o Romani (ἐκβεβαρβαρῶσθαι Τυρρηνοῖς ἢ Ῥωμαίοις γεγονόσι), avendo cambiato la lingua e le altre costumanze; essi, tuttavia, mantengono ancor oggi una delle festività elleniche, nella quale si riuniscono e rievocano gli antichi nomi ed usanze, e dopo avere compianto gli uni con gli altri con le lacrime agli occhi, si accommiatano”.  In questa scena patetica, che rammenta le formule di commiato al termine delle orazioni funebri, Aristosseno riprende due luoghi comuni di stampo tipicamente platonico. Il primo è quello del decadimento della musica. Il secondo topos è il lamento compassionevole per i Greci assoggettati e sperduti tra i barbari, che nonostante l’isolamento si ostinano a mantenere in vita qualche elemento, anche simbolico, della tradizione culturale ellenica. Ma il caso di Poseidonia non è citato nel frammento di Aristosseno in rapporto alla musica o al teatro. Quello che duole a chi parla è il cambiamento avvenuto nella lingua e nelle consuetudini religiose o cultuali , processo di “imbarbarimento” culturale che l’oratore non attribuisce al cattivo gusto del volgo, ma ai “Τυρρηνοῖς ἢ Ῥωμαίοις γεγονόσι”. La conquista di Poseidonia, secondo l’opinione comune, fu opera dei Lucani, probabilmente verso la fine del V secolo a.C. Ma il frammento di Aristosseno non parla di conquista militare, né della perdita della libertà politica o di decadenza economica: parla specificatamente ed esplicitamente di “imbarbarimento” in senso linguistico e culturale, e di questo imbarbarimento i responsabili non sarebbero stati i Lucani, bensì i “Tirreni o i Romani”. Aristosseno è incerto su chi dei due. Storicamente, questi “Tirreni o Romani” barbarizzatori di Poseidonia non possono essere altri che i Campani “tirreno-romanizzati”. 

David Asheri

Processi di ‘decolonizzazione’ in Magna Grecia: il caso di Poseidonia lucana, 

in Actes de la rencontre scientifique en hommage à Georges Vallet organisée par le Centre Jean-Bérard, l'École française de Rome, l'Istituto universitario orientale et l'Università degli studi di Napoli «Federico II» (Rome-Naples, 15-18 novembre 1995)  Publications de l'École française de Rome  Année 1999  Volume 251  Numéro 1  pp. 361-370

Cerimonia di intitolazione di via Alessandro Panagulis a Ponticelli