Στη Ρώμη και στο Κίεβο γιορτάζουν την ... απελευθέρωση, αναμένοντας τις εξελίξεις.

CIAO BERLU - Les féministes de Femen célèbrent le départ de Berlusconi devant l'ambassade d'Italie à Kiev. (REUTERS/Vladimir Sindeyev)

http://reviews.in.gr/world/Italy

Ήγγικεν η ώρα.

Σήμερα διάβασα στο διαδίκτυο κι αυτό το αξεπέραστο σχόλιο που χαρακτηρίζει ορισμένα ημεδαπά στενά και αρρωστημένα μυαλά:

Ο Λουκάς Παπαδήμος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝ......ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ! Όλα τα είχαμε, ο Προτεστάντης Πρωθυπουργός μας έλειπε!!!

Αλλά και η προηγούμενη κυβέρνηση δεχόταν πυρά από τα ίδια ημεδαπά στενοκέφαλα μυαλά για εβραϊκές κλίκες στο Υπουργείο Παιδείας και άλλα ανάλογα χαριτολογήματα για τον Πρωθυπουργό.

Κάθε τόσο οι διάφοροι ... Ελληνάρες μας ξεφουρνίζουν ... άρες ... μάρες ... κουκουνάρες και άλλες περεμφερείς ... κουταμάρες.

Ας σοβαρευτούνε λίγο, γιατί είναι γελοίοι και ... ανεδαφικοί.

Δεν έχουν καταλάβει οι μπουμπούνες θρησκόληπτοι ότι Έλληνας και Ορθόδοξος δεν είναι όροι ταυτόσημοι. Από αιώνες!

Δηλαδή οι ορθόδοξοι των Σκοπίων τί είναι τότε;

Στην Ελλάδα πρέπει να ξεπεραστεί αυτή η σύγχυση με συνταγματικό διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας.

Θα κάνει καλό και στο Κράτος και στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά και στις άλλες θρησκευτικές κοινωνίες που είναι αυτόχθονες, ριζωμένες και ενσωματωμένες στην ευρύτερη πανελλήνια κοινωνία. Από αιώνες!

Είμαστε στην Ευρώπη, ή μήπως κάνω λάθος;

Ας προσγειωθούμε λοιπόν!

Οι καιροί ου μενετοί.

Ήγγικεν η ώρα!

Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ.

Τα παιχνίδια των αριθμών σήμερα: 11.11.11, στις 11.11 το πρωί

Σήμερα, 11.11.11, οι αριθμοί παίζουν με τη μοίρα μας.

Σε λίγο η ώρα θα σημάνει 11.11.

I Numeri di oggi: 11/11/11, ore 11:11.

Oggi la sequenza numerica inusuale nel calendario: accadde solo l'11 novembre del 1111 e non capiterà più. L'evento culminerà alle ore 11:11.

Una data ancora più ossessivamente dispari, più maniacalmente omogenea, apparve sul calendario solo nove secoli fa, in pieno Medioevo, ovvero l'11 novembre del 1111. E non capiterà mai con altre cifre (non ci sarà mai, per dire, un 22/22/22: il calendario gregoriano contempla solo dodici mesi). Anche il giorno della terrificante profezia Maya, il 21 dicembre 2012, ha in realtà un suono meno martellante di quello che rende unica la data di venerdì prossimo, quella sfilza di asticelle che la trasforma nell'orgia dell'Uno, nell'esasperazione del Dispari, nel sabba del Primo Numero Primo, nell'apoteosi dell'Unico Divisore Universale.

l'Uno fa impressione, odora di divinità, è un numero presuntuoso, prepotente, geloso, misantropo, solitario. L'Undici, che lo duplica come allo specchio, ne ha ereditato il mistero e il carattere, ma è anche un numero poetico (l'endecasillabo, principe dei versi), cinematografico (Ocean's Eleven), musicale (tra il Do e il Si ci sono undici intervalli di mezzo tono). Aritmeticamente è l'inizio di una nuova decina: ripartenza, rinnovamento del ciclo dei numeri; antropologicamente è il primo numero "mentale" perché non si può più contare con le dita.

Nella cabala ebraica, l'undicesima sefirà corrisponde alla Da'at, la Conoscenza; nei tarocchi, la carta 11, la Principessa che strangola il Leone, è simbolo della Forza; nelle carte francesi è il Fante, simbolo dell'Amore; nella Smorfia napoletana l'11 corrisponde a un sogno pieno di topi; secondo la numerologia esoterica "undici è il numero due in una ottava maggiore ed è considerato un numero maestro, ed è associato ad apertura mentale, intuizione, idealismo e visione". L'undicesima maglia del calcio è (era...) l'ala sinistra, l'11 settembre è l'ultima data infausta, e fu l'Apollo 11 a portare i primi uomini sulla Luna.

Che cosa potrà mai accadere allora, alle ore 11.11 del giorno 11/11/11? Nell'ora e nel minuto supremo in cui gli Uno saranno dieci tondi, e tutti in fila? O ancora meglio appena un secondo dopo, quando gli Uno saranno addirittura e proprio undici? Non si sa, ma varrà la pena di conservarne memoria, qualunque cosa accada, anche nulla.

di MICHELE SMARGIASSIla Repubblica, 8 novembre 2011

Το 454 π.Χ στη Δήλο το πρώτο κραχ στον κόσμο

Η πρώτη πτώχευση στην παγκόσμια ιστορία σημειώθηκε το 454 προ Χριστού στον Ναό της Δήλου. Τον 4ο αιώνα π.Χ. στον Ναό του Απόλλωνα στη Δήλο βρίσκονταν οι θησαυροί της συνομοσπονδίας των ελληνικών πόλεων-κρατών κάτω από την ηγεσία της Αθήνας. Εκεί φυλασσόταν το τεράστιο ποσό των εισφορών των συμμάχων και εκεί γίνονταν οι συναντήσεις των αντιπροσώπων.

Οι πόλεις-κράτη συνέβαλαν στο ταμείο με τη μορφή οικονομικών πόρων, στρατευμάτων και πλοίων, ενώ τα μέλη είχαν ισότιμη ψήφο στο συμβούλιο που είχε δημιουργηθεί.

Το ποσό της οικονομικής συμβολής καθοριζόταν από την Αθήνα, η οποία κατάφερε κάποια στιγμή να μεταφερθεί το θησαυροφυλάκιο της Συμμαχίας από τη Δήλο στην Αθήνα, καθώς πολύ σύντομα η Δηλιακή Συμμαχία εξελίχθηκε σε Αθηναϊκή Ηγεμονία.

Ο Αριστείδης καθόρισε πρώτος το ποσό της εισφοράς για κάθε πόλη με τόσο δίκαιο τρόπο που οι σύμμαχοι τον ονόμασαν "τον δικαιότερο από όλους τους ανθρώπους".

Το 454 π.Χ., λοιπόν, και ενώ η περίφημη αθηναϊκή συμμαχία έχει ανασυσταθεί, 13 πόλεις-κράτη προχώρησαν σε δανεισμό από τον Ναό της Δήλου. Οι δέκα πόλεις-κράτη, όμως, δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν τα χρέη τους, προχωρώντας έτσι στην πρώτη... στάση πληρωμών της παγκόσμιας ιστορίας!

Δύο από τις δέκα πόλεις-κράτη, μάλιστα, δεν μπόρεσαν τελικά να αποπληρώσουν τα χρέη τους, ενώ οι υπόλοιπες οκτώ ζήτησαν αυτό που αποκαλείται... επαναδιαπραγμάτευση χρέους.

Η στάση πληρωμών στην Αρχαία Ελλάδα δεν ήταν, λοιπόν, άγνωστο φαινόμενο, διότι -όπως λέγεται- οι αρχαίοι Ελληνες ως έμποροι αναγνώριζαν αυτό που αποκαλείται σήμερα συνυπευθυνότητα χρέους - δηλαδή ότι ο δανειστής πρέπει να αναλαμβάνει μερίδιο του ρίσκου αν κάτι πάει στραβά.

Το θέμα είναι, πάντως, ότι πολλά από τα δάνεια χορηγήθηκαν τότε με τη σίγουρη πρόβλεψη ότι ο οφειλέτης θα αποδειχτεί τελικά ανίκανος να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του.

Μετά το "κανόνι" ο Περικλής μετέφερε το ταμείο της Συμμαχίας στην Ακρόπολη της Αθήνας. Εκτοτε οι αποφάσεις λαμβάνονταν μόνο από την Αθήνα και ο φόρος οριζόταν από την Εκκλησία του Δήμου.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22770&subid=2&pubid=63413537

Ελιά, κρεμμύδι και ξερό ψωμί. Κι απ΄την αρχή!

Μόλις γύρισα από την Τήνο και οι εντυπώσεις μου από την Ελλάδα οδυνηρές.

Δύσκολα τα χρόνια, μού έγραψε και μια φίλη, αλλά εμείς θα επιζήσουμε, λέει, κι ας είμαστε φτωχοί, αρκεί να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα από δω και πέρα.

Εγώ με τη σειρά μου καταφεύγω στη ...λογοτεχνία, για να καταγράψω τα εν οίκω εν δήμω.

Ο Καβάφης με βοηθάει να καταγράψω τα άτοπα και κακώς έχοντα και κείμενα στην ... Αποικία και τις θυσίες που μας επιβάλλουν οι ευρωπαίοι χειρούργοι και αναμορφωτές που αποσυνθέτουν την Ελλάδα, ενόσω προχωρούν τον έλεγχο και περικόπτουν τα περιττά. Το θέμα είναι τί θα αφήσουν πίσω τους, όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία τους.

Εγώ τί άλλο να προσθέσω;

Εύχομαι μόνο να μη μας πιάνουν οι

σαϊτιές του χαρομακελάρη και να μας αφήσουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι για να ξαναφτιάξουμε την Ελλάδα.

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π. Χ.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Τη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική.
Το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.

(ΕΛΥΤΗΣ)

Που τρώει λάδι και ψωμί και λαδωτό πιτάρι,
δεν του επιάνου οι σαϊτιές του χαρομακελάρη.
( Κρητική μαντινάδα )

Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

(ΕΛΥΤΗΣ)

Η ... χωρίς αιδώ .... απομόνωση της Ελλάδος

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ ΤΕΙΧΗ

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη· διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.