ΤΑ ΚΕΛΛΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ
Και στα Κελλιά με χρώματα άσπρα και ήλιο μεθούν
venerdì 29 aprile 2011
Από τα σκεπασμένα γραψίματα του Καβάφη.
domenica 17 aprile 2011
Ὁ Ῥωμηὸς στὸν Παράδεισο
venerdì 25 marzo 2011
Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία.

Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.
Αυτή (και ο μύθος κρύπτει
νουν αληθείας) επτέρωσε
τον Ίκαρον· και αν έπεσεν
ο πτερωθείς κ’ επνίγη
θαλασσωμένος·
Αφ’ υψηλά όμως έπεσε,
και απέθανεν ελεύθερος.-
Αν γένης σφάγιον άτιμον
ενός τυράννου, νόμιζε
φρικτόν τον τάφον.
[δ'-κγ']
Εάν φιλοτιμούμεθα
‘να την ξαναποκτήσωμεν
μ’ ίδρωτα και με αίμα,
καλόν είναι το καύχημα
της αρχαίας δόξης.
Ανδρέας Κάλβος, Ωδή τετάρτη, εις Σάμον
domenica 20 marzo 2011
Primo pellegrinaggio di Montresta a Mani. 14-18 marzo 2011.



Montresta visita Mani.Οι Μανιάτες της Σαρδηνίας στη Μάνη,14/18 Μαρτίου 2011


video/video.php?v=1939395885267&comments
MEGA TV: ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ MEGA
Εκεί που γιορτάζουν την έναρξη
της επανάστασης του 1821 στις...
17 Μαρτίου! 25-03-2011
http://www.ustream.tv/recorded/13357270
giovedì 3 marzo 2011
Ξέσπασμα αγανάκτησης για την εγκατάλειψη των νησιών
Οι κυβερνήτες μας και οι ισχυροί της γης συζητούν για γεωπολιτική, χωρικά ύδατα, εκμετάλλευση κοιτασμάτων και υφαλοκρηπίδες σε επίσημες ή παρασκηνιακές διαβουλεύσεις που τα ΜΜΕ τις καταγράφουν εν συντομία με βραχυγραφικές συντμήσεις τύπου Διμερείς διαπραγματεύσεις για ΑΟΖ.
Τα προβλήματα ωστόσο ζώνουν τους Έλληνες νησιώτες σε αυτή την ποικιλόμορφη κρίση που ταλανίζει την οικουμένη και τα νησιά μας, στολίδια αληθινά του Αιγαίου περιπλανούνται ακυβέρνητα σαν καράβια μοναχικά στο πέλαγος και κινδυνεύουν να βουλιάξουν από την κακόβουλη και ασύστολη αμεριμνησία κάποιων που είτε τα αποποιούνται, είτε κακοποιούν το νησιώτικο περιβάλλον, είτε τα εκποιούν στα τραπέζια των ανταλλαγών, συναινώντας έτσι στην ασύδοτη εκμετάλλευση του θαλασσίου και έγγειου πλούτου, ερήμην των κατοίκων, είτε τα τυποποιούν σε θερινά τουριστικά πακέτα.
Όποιος γεννήθηκε σε αιγαιοπελαγίτικο νησί βλέπει τα πέτρινα νησιά να μαραίνονται, ξεχασμένα από θεούς και χριστιανούς, τα έρμα χωριά της ενδοχώρας να τα φυλάνε ρυτιδιασμένοι από τις δομικασίες της ζωής συνταξιούχοι που με εγκαρτέρηση μετράνε τον καιρό τους σε καφενέδες θλιμμένους και σε καλντερίμια με λιγοστές φωνές, πολλά σπιτικά ερειπωμένα και στοιχειωμένα κι άλλα αμπαρωμένα με τις μνήμες να τρίζουν των περασμένων σε σκονισμένα και σαρακιασμένα συρτάρια, τα σχολεία ορφανεμένα από χρόνια, τους κήπους, τα χωράφια και τα περιβόλια παραδομένα στη βορά του αδυσώπητου χρόνου, τα αμπέλια εγκαταλειμμένα και λεηλατημένα από τα αγριοκάτσικα, τα αλώνια χορταριασμένα, τις απαξιωμένες ξερολιθιές στις πετροπλαγιές, αληθινούς τοίχους της ζωής των ξωμάχων του χτες, όπως κάποιοι εικαστικά τις κατονομάζουν, μια και παλιά συγκρατούσαν και δάμαζαν τη στερημένη και άγονη γη εξασφαλίζοντας μαγικούς μικροβιοτόπους, χωρίς πιά συντήρηση και σε πλήρη εξάλειψη.
Αυτή είναι η μοίρα των νησιών τα τελευταία πενήντα χρόνια και ειδικά το χειμώνα που είναι καταδικασμένα σε απόλυτη μοναξιά με ελάχιστη συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση και μηδαμινή τουριστική επιβατική κίνηση.
Πολλά από αυτά τα νησιά κατατάσσονται γραφειοκρατικά και ανελέητα στις άγονες δρομολογιακές γραμμές (non profit line), λόγω έλλειψης κυβερνητικού, επιχειρηματικού και εφοπλιστικού ενδιαφέροντος και εγκληματικής αδιαφορίας των συνελλήνων.
