Κάθε τόσο, ανοίγω τα συρτάρια στο πατρικό μου στην Τήνο· συρτάρια που φυλάσσουν έναν πολύτιμο θησαυρό: τις παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες.
Σαν μικρές χρονοκάψουλες, μας συνδέουν απευθείας με τις ρίζες μας. Μέσα από αυτές ζωντανεύει η καθημερινότητα περασμένων δεκαετιών, με ρούχα και χτενίσματα μιας άλλης εποχής, σε τοπία που έχουν πια χαθεί. Το πιο όμορφο, όμως, είναι ότι μας γνωρίζουν ξανά με τους γονείς και τους συγγενείς μας στα νιάτα τους. Πρόκειται για ένα ανεκτίμητο κομμάτι συλλογικής και οικογενειακής μνήμης.
Επειδή όμως ο χρόνος, η υγρασία και το φως απειλούν αυτές τις εύθραυστες εικόνες, επέλεξα να τις ψηφιοποιήσω. Έτσι, αυτές οι πολύτιμες οικογενειακές αναμνήσεις θα μείνουν ζωντανές για πάντα.
Η ιστορία πίσω από τις εικόνες:
Οι φωτογραφίες που αναρτώ σήμερα είναι της περιόδου 1946-1949 (αμέσως μετά την Κατοχή και στα χρόνια του Εμφυλίου) και τραβήχτηκαν σε φωτογραφείο της Αθήνας. Στην καθημερινή πραγματικότητα της μεταπολεμικής Ελλάδας, το χρώμα στις αναμνηστικές φωτογραφίες ήταν εξαιρετικά σπάνιο και ακριβό.
Οι λήψεις τότε είχαν έναν κυρίαρχο τόνο με καστανές, καφέ και θερμές υποκίτρινες αποχρώσεις. Αυτό το χαρακτηριστικό χρώμα (sepia) οφειλόταν σε ειδική χημική επεξεργασία της εποχής, η οποία γινόταν ακριβώς για να αντέχει η εικόνα στον χρόνο.
#Tinos #Kellianos #Kalloni #FamilyHistory #OldPhotos #VintageGreece #PostWarGreece #SepiaMemories #MemoryPreservation
Nessun commento:
Posta un commento