ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ

Concerti per un'Europa dei Popoli

G. SEFERIS, Ultima tappa

       G. SEFERIS, Ultima tappa

Rare le notti di luna che mi piacevano.

L'alfabeto degli astri che tu sillabi,

se la fatica te lo consentirà, al  termine del giorno, 

svolgendo altri pensieri, altre speranze

puoi leggerlo più chiaro.

Ora che siedo in ozio calcolando,

rare lune ha serbato la memoria:

isole, colore d'una Madonna addolorata,

lente a luna calante,

o chiari di luna in città del Settentrione

che talora stendevano

sopra turbate vie e fiumi e membra d'uomini

un torpore pesante.

Ma ieri sera qui, in quest'ultimo scalo ove aspettiamo

che l'ora del ritorno albeggi,

come un antico debito, un denaro rimasto

nel forziere d'un avaro a lungo, 

al momento del saldo s'odono le monete

scrosciare sulla tavola,

in questo villaggio tirrenico, di là

dal mare di Salerno

di là dai porti del ritorno, all'apice

d'una bora d'autunno, la luna

ha varcato le nuvole, e le case

si sono fatte, sull'opposto pendio, di smalto.

Amica silentia lunae.

E' un filo del pensiero, un modo

di cominciare

a dire cose che mal si confessano,

quando non reggi più,

ad un amico fuggito di nascosto

con notizie di casa e dei compagni,

e bisogna far presto, aprire il cuore

prima che la migrazione lo degeneri.

Veniamo dall'Arabia, dall'Egitto

e dalla Palestina e dalla Siria,

lo staterello della Commagene

spento come una piccola lucerna

spesso ci torna in mente,

e metropoli che vissero millenni

e decaddero a pascolo di capre,

a terreni di canne da zucchero e granturco.

Veniamo dalla sabbia del deserto

e dai mari di Pròteo,

anime raggrinzite da pubblici peccati,

ciascuno col suo rango come l'uccello in gabbia.

E' l'autunno piovoso in questo buco

a sdegnare la piaga di ciascuno

- per usare altri termini: la nemesi, la mòira,

forse solo abitudini cattive, frode, inganno

o l'egoismo

di speculare sopra il sangue altrui.

Facilmente si logora alla guerra

l'uomo: ché l'uomo è molle come un covone d'erba:

labbra e dita che anelano smaniate un petto bianco

occhi che si socchiudono al barbaglio del giorno

e piedi pronti a correre -stremati-

al più piccolo fischio del guadagno.

L'uomo è molle e assettato come l'erba, insaziato

come l'erba, i suoi nervi radici protese.

Se viene mietitura,

c'è chi esorcizza il demone gridando

c'è chi s'invischia nei suoi beni e c'è chi fa retorica.

Ma gli esorcismi, i beni, la retorica

a che servono, se sono lungi i vivi?

O forse l'uomo è un'altra cosa? O forse è questo

che trasmette la vita?

Tempo di seminare, tempo di raccogliere.

Sempre, sempre le stesse cose, dirai, compagno.

Ma il pensiero del profugo, il pensiero

del prigioniero, il pensiero

dell'uomo divenuto anch'egli merce,

prova a mutarlo, non puoi.

Forse vorrebbe persino

restare re degli antropofagi

spendendo forze che nessuno acquista,

andare a spasso in campi d'agapanti

a sentire il tam-tam sotto la pianta di bambù,

mentre muovono a ballo i cortigiani

con maschere mostruose.

Ma il paese che stroncano con la scure, che bruciano

come il pino -lo vedi

o da dentro il vagone buio, senz'acqua, i vetri rotti

per notti e notti,

o nella nave infuocata che andrà a picco

secondo le statistiche-

Queste cose si sono radicate nella mente e non mutano,

queste cose germogliano immagini eguali a quelle piante

che gettano i virgulti nelle foreste vergini

e i virgulti si radicano al suolo e rigermogliano

varcando leghe e leghe:

la nostra mente, una foresta vergine

d'amici assassinati.

E se ti parlo in chiave di parabola, è solo

perchè l'ascolto n'è più dolce: del brivido

d'orrore non si parla perch'è vivo

e perch'è muto e avanza:

stilla di giorno, stilla nel sonno

memore e dolente angoscia.

Ma parliamo d'eroi, parliamo, ora, d'eroi: Michele

che con le piaghe aperte fuggì dall'ospedale

parlava forse degli eroi, quando, la notte

che trascinava il piede per la città oscurata,

mettendo il dito sulla nostra pena

urlava: "Nella tenebra

andiamo, nella tenebra avanziamo..."

Nella tenebra avanzano gli eroi.

Rare le notti di luna che mi piacciono.

Cava de'Tirreni, 5 ottobre 1944

Συναυλία για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης και των λαών

Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε.

Τελευταίος Σταθμός

Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' αρέσαν.

Τ' αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις

όπως το φέρνει ο κόπος της τελειωμένης μέρας

και βγάζεις άλλα νοήματα και άλλες ελπίδες,

πιο καθαρά μπορείς να το διαβάσεις.

Τώρα που κάθομαι άνεργος και λογαριάζω

λίγα φεγγάρια απόμειναν στην μνήμη,

νησιά, χρώμα θλιμμένης Παναγιάς, αργά στην χάση

ή φεγγαρόφωτα σε πολιτείες του βοριά ρίχνοντας κάποτε

σε ταραγμένους δρόμους ποταμούς και μέλη ανθρώπων

βαριά μια νάρκη.

Κι όμως χτές βράδυ εδώ, σε τούτη τη στερνή μας σκάλα

όπου προσμένουμε την ώρα της επιστροφής μας να χαράξει

σαν ένα χρέος παλιό, μονέδα που έμεινε για χρόνια

στην κάσα ενός φιλάργυρου, και τέλος

ήρθε η στιγμή της πλερωμής κι ακούγονται

νομίσματα να πέφτουν στο τραπέζι,

σε τούτο το τυρρηνικό χωριό, πίσω από τη θάλασσα του Σαλέρνο

πίσω από τα λιμάνια του γυρισμού, στην άκρη

μιάς φθινοπωρινής μπόρας, το φεγγάρι

ξεπέρασε τα σύννεφα, και γίναν

τα σπίτια στην αντίπερα πλαγιά από σμάλτο.

Σιωπές αγαπημένες της σελήνης.

Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ, Cava del Tirreni, 5 Οκτωβρίου ΄44

Διαβάζοντας Ελύτη

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε
Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

Το Μέλλον είναι μόνο το «ηλεκτρονικό βιβλίο» και οι «διαδραστικοί πίνακες».

Σύλλογος Εργαζομένων Ο.Ε.Δ.Β.

Ανακοίνωση

Σε λίγες ώρες ο Ο.Ε.Δ.Β. Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, θα αποτελεί παρελθόν, καταργείται οριστικά.

Μετά από 75 χρόνια η κουκουβάγια της σοφίας και της αρετής «πετάει μακριά», γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν έχει θέση στη σύγχρονη μνημονιακή εκπαίδευση. Η μόρφωση θα γίνεται πλέον ηλεκτρονικά. Το Μέλλον είναι μόνο το «ηλεκτρονικό βιβλίο» και οι «διαδραστικοί πίνακες».

Οι εργαζόμενοι στον Ο.Ε.Δ.Β. που όλα αυτά τα χρόνια εξέδωσαν και διένειμαν τρία (3) δισεκατομμύρια βιβλία σε εκατομμύρια μαθητές, αποχωρούν περήφανοι για τη συμβολή τους στη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, για τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος (μέσο κόστος κάθε βιβλίου 0,70 ?), για την απουσία διαφθοράς και διαπλοκής τους, για το ότι κατόρθωσαν να περισώσουν από τον ιδιωτικό φορέα, την ιστορία των σχολικών βιβλίων, δέκα πέντε χιλιάδες (15.000) πρωτότυπα έργα ζωγραφικής που κοσμούσαν κάποτε τα σχολικά βιβλία (Τσαρούχης, Γκίκας, Γραμματικόπουλος, Τάσος κ.λ.π.), τριάντα χιλιάδες (30.000) βιβλία, πολλά σπάνιων εκδόσεων, που αποτελούν πλέον περιουσία του ΥΠΔΒΜΘ και υπάρχει ιστορική ευθύνη στην πολιτική ηγεσία να τα διαφυλάξει και αξιοποιήσε.

Οι εργαζόμενοι αποχωρούν με πίκρα και ανησυχία, για το μέλλον της έκδοσης και διανομής των σχολικών βιβλίων. Ζήσανε τη φετινή χρονιά, τη χειρότερη από ιδρύσεως του Ο.Ε.Δ.Β., που τα βιβλία στάλθηκαν με τεράστια καθυστέρηση, που τα λάθη και οι παραλείψεις των ιθυνόντων στοίχησαν εκατομμύρια στους Έλληνες πολίτες, προάγγελος των όσων πρόκειται να επακολουθήσουν τη φετινή χρονιά που εκτιμούμε ότι θα είναι πολύ χειρότερη από κάθε πλευρά.

Οι εργαζόμενοι αποχαιρετούν ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα, τους μαθητές, τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, ευχαριστώντας τους για την πολύχρονη συνεργσία και υπόσχονται να συνεχίσουν τον αγώνα για μία ΔΗΜΟΣΙΑ & ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ στην υπηρεσία του λαού. Η κουκουβάγια της σοφίας και της αρετής, ελπίζει να μην ξεχασθεί και ονειρεύεται τη μέρα που σε μία Ελλάδα ελεύθερη και απαλλαγμένη από δανειστές-επιτηρητές-τροϊκανούς, θα ξανακληθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες της για την εκπαίδευση των μαθητών.

Για το Δ.Σ.

Ο Πρόεδρος Ο Γ. Γραμματέας

Μάκης Λυκόπουλος Σταύρος Ευσταθόπουλος