ΤΑ ΚΕΛΛΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ

ΤΑ ΚΕΛΛΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ
Και στα Κελλιά με χρώματα άσπρα και ήλιο μεθούν

venerdì 14 giugno 2019

L'app "Grande Dizionario Greco Classico Hoepli" di Jannis Korinthios è disponibile su iTunes, Google Play, Amazon e Microsoft Store.


L'app #Edigeo del Dizionario Greco Classico #Hoepli di #JannisKorinthios è disponibile su tutti gli store! 
Uno strumento utilissimo per studenti, insegnanti, ricercatori. La ricchezza del grande dizionario, la praticità di consultazione dell'app. Oltre 140.000 lemmi e un ampio repertorio di frasi utili.
L'app "Grande Dizionario Greco Classico Hoepli" è disponibile su iTunes, Google Play, Amazon e Microsoft Store.
Che aspetti?









lunedì 10 giugno 2019

Θάλαττα, θάλαττα...Voci sul mare




ΘΑΛΑΤΤΑ ΘΑΛΑΤΤΑ


Il mare ci regala soprattutto il viaggio che agisce come una forza che muta il corso della vita di ciascuno, influenza e trasforma le mentalità e i rapporti umani, modifica l’identità personale.
Tutti i popoli mediterranei e soprattutto gli isolani amano il mare e sono attratti dal viaggio, in cerca di nuovi stimoli, più ampi orizzonti e nuovi approdi.
L’io cambia viaggiando.
Il viaggio produce saggezza, esperienza e conoscenza.

Itaca / Constantino Kavafis

Quando ti metterai in viaggio per Itaca 
devi augurarti che la strada sia lunga, 
fertile in avventure e in esperienze. 

Il mare nostro è stato l’anima delle civiltà mediterranee e fonte primaria del nuovo nel corso dei millenni.
Il Mediterraneo è il mare che ha portato sempre qualcosa di nuovo nella civiltà dell’uomo.  
Questo mare ha diffuso saperi diversi e favorito le diaspore degli uomini, delle lingue e delle diverse culture.
Il Mediterraneo ha sviluppato le civiltà del mare.

Il mare ha un fascino molto forte.


Nella mia vita, alquanto raminga per circostanze varie, lontano da molti decenni dalla mia isola, TINOS, la mia isolanità emerge sempre, rendendo palese il legame viscerale con essa, con il meltemi che la rinfresca e con il mare increspato che la abbraccia.

Isole e mare:

Isole amare

Isole da amare

Isole a mare

Questa isolanità la percepisco in modo molto personale e intimo. Guardare il mare mi fa sentire meglio. E lo devo fare spesso.
Napoli me lo concede e per questo ci vivo volentieri.
Certo mi riconosco come figlio di  Tinos e del mio paesino dove sono nato.
Ho bisogno di ritornarci spesso. Spesso per brevi periodi.
Anche Ulisse in fondo è scappato subito dopo il suo ritorno.
La mia diaspora è iniziata 60 anni fa.
Io vivo tra due tensioni, l’apertura verso nuovi orizzonti e il fardello delle radici isolane.
Quando si parla di isole occorre distinguere  tra l’immagine che ha l’isolano nativo di sé e della sua isola e l’immagine che hanno delle isole gli altri, cioè coloro che da un altrove salpano verso quelli atolli circondati dalle acque del mare. 
Il mediterraneo è il mare di ieri ed oggi, punto di riferimento per tutti i paesi bagnati da questo mare nostro! 
Il Mediterraneo: tre grandi continenti e tre religioni millenarie che si fronteggiano. 
Mare di incontri, scontri, contaminazioni, mare di naviganti e di migranti. 
Assistiamo quotidianamente a queste rotte di navi e barconi con carichi di persone in fuga e in cerca di un futuro. 
Gente che fugge, salpa, approda, gente che accoglie o respinge.


Io nel mio contributo ho accennato all’epopea della diaspora dell’ellenismo moderno, per intenderci quella dopo il quindicesimo secolo.
Grecia e Italia sono indissolubilmente legate alla cultura del mare e hanno, grazie a questo mare, una storia comune antichissima. 




Il mare nostro, un mare che unisce e divide a volte. 
Un mare da salvare. 
Questo nostro mare è una risorsa da salvaguardare, un ambiente da tutelare. 
Un’ ecosistema in crisi, il  problema dell’inquinamento, etc.
Nel libro di Marco si parla di tutto questo e di molto altro.
Comunque un mare da difendere ed amare.
Ognuno di noi può fare qualcosa per difenderlo.
Ma questo mare ha favorito la più importante rotta di comunicazione di popoli e di civiltà. 
Il mare fa viaggiare persone, idee, valori, lingue, culture e saperi.
Il Mediterraneo è anche un’eredità comune, uno spazio condiviso.
Nel mio contributo ho accennato anche alla nostalgia dei Greci della diaspora. 
Essi preferivano stanziarsi vicino al mare proprio perché avevano sempre il desiderio e la speranza del ritorno, del nostos.
Come Ulisse “desideravano di scorgere sia pur solo il fumo che balzava dalla loro terra” (Odissea, 1, 58-59). 
Il mare è apertura di orizzonti, ma anche via di salvezza e la via del ritorno. 
“Θάλαττα θάλαττα” urlarono i soldati di Senofonte nell’ Anabasi di Ciro quando scorsero nel 401 a.C. l’Ellesponto dopo una marcia avventurosa di 12 mesi tra popoli nemici. Questi mercenari avevano preso parte nella grande spedizione di Ciro contro il fratello Artaserse per il trono dell’impero persiano. 
Essendo anch’io parte di una diaspora recente conosco lo sradicamento, la nostalgia, la “maladie du pays” come dicono i francesi. 
C’è un libro del 2013 molto interessante della docente francese Barbara Cassin: La nostalgia, quando uno è a casa sua? (2015 Ed. greca e italiana).
La Cassin affronta il rapporto tra madrepatria, migrazione e madrelingua.
La migrazione spesso ci impone di abbandonare la lingua madre per integrarci nella nuova patria con la lingua altrui.
Spesso il migrante perde la lingua madre e gli rimane solo la memoria delle radici tagliate. 
Quindi quando uno si sente a casa sua?
Quando viene accolto ed accettato con la propria cultura. 
In conclusione la Cassin afferma che il senso di appartenenza non ce lo dà il luogo di origine ma piuttosto la lingua madre.
La lingua identifica.
Nella propria lingua madre troviamo il modo per sentirci sempre a casa.

ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΑΤΑΙ

Τὴν γλῶσσα τὴν ἑλληνικὴ οἱ Ποσειδωνιᾶται
ἐξέχασαν τόσους αἰῶνας ἀνακατευμένοι
μὲ Τυρρηνούς, καὶ μὲ Λατίνους, κι ἄλλους ξένους.
Τὸ μόνο ποὺ τοὺς ἔμενε προγονικὸ
ἦταν μιὰ ἑλληνικὴ γιορτή, μὲ τελετὲς ὡραῖες,
μὲ λύρες καὶ μὲ αὐλούς, μὲ ἀγῶνας καὶ στεφάνους.
Κ᾿ εἶχαν συνήθειο πρὸς τὸ τέλος τῆς γιορτῆς
τὰ παλαιά τους ἔθιμα νὰ διηγοῦνται,
καὶ τὰ ἑλληνικὰ ὀνόματα νὰ ξαναλένε,
ποὺ μόλις πιὰ τὰ καταλάμβαναν ὀλίγοι.
Καὶ πάντα μελαγχολικὰ τελείων᾿ ἡ γιορτή τους.
Γιατί θυμοῦνταν ποὺ κι αὐτοὶ ἦσαν Ἕλληνες –
Ἰταλιῶται ἕναν καιρὸ κι αὐτοί·
καὶ τώρα πῶς ἐξέπεσαν, πῶς ἔγιναν,
νὰ ζοῦν καὶ νὰ ὁμιλοῦν βαρβαρικὰ
βγαλμένοι – ὢ συμφορά! – ἀπ᾿ τὸν Ἑλληνισμό.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

La lingua greca i Posidoniati
l' obliarono, mischiandosi per secoli
con i Tirreni, i Latini e altri stranieri.
Tutto ciò che rimase loro di ancestrale
era una festa greca, con cerimonie splendide,
con cetre e flauti, con corone e giochi.
Verso la fine della festa erano soliti
raccontarsi le antiche tradizioni, 
e ripetere quei nomi greci
che a stento ormai pochi capivano.
E la festa finiva sempre nella malinconia.
Perché si ricordavano che anche loro 
erano Greci - anche loro Magnogreci, un tempo:
e ora come erano decaduti, come erano arrivati
a vivere e a parlare come i barbari,
sradicati (ahiloro !) dalla grecità.

domenica 19 maggio 2019

Η Τήνος..., πάνω απ΄όλα μονοπάτι, φίλε μου, που μπορεί να γίνει δρόμος. Ναι! Μακάρι τον ίδιο δρόμο να πάρει όλη η Ελλάδα (Ρέα Βιτάλη 17 ΜΑΪ́ΟΥ 2019, Protagon.gr)

Τήνος – το μονοπάτι σαν θα πάρεις 


Τι είναι το Tinos Food Paths; Σε πρώτη ανάγνωση μια συναπόφαση. Να καταχωρηθεί το νησί ως προορισμός γεύσης αφού τα τοπικά του προϊόντα είναι πολύτιμα «πετράδια». Να προχωρήσει πέρα από την ταύτισή του με τον λατρευτικό τουρισμό προσκυνητών. Να μεταδοθεί, ότι μιλάμε για ένα νησί με 46 χωριά στα σπλάχνα του, το ένα πιο ωραίο από το άλλο.

 
Ρέα Βιτάλη 17 ΜΑΪ́ΟΥ 2019, 23:07 

Γεννήθηκα να λατρεύω και να θαυμάζω. Ολα στο πολύ! Και τα αντίστροφά τους, στο πολύ επίσης! Σε τέτοιους χαρακτήρες, η μόνη αγωνία είναι, μην και πέσει κάτι κάτω από τον πήχη που το έχουν τοποθετήσει. Πριν από δυο χρόνια παρακολούθησα το Tinos Food Paths και είχα γράψει για εκείνη την εμπνευσμένη προσπάθεια, που ξεκίνησε μεν ως ένα ξεσηκωτικό «κάτι να κάνουμε» δυο τριών φίλων, μια μέρα χειμώνα που λυσσομανούσαν οι αέρηδες και στη Χώρα κυκλοφορούσαν μόνο γάτες, αλλά που όπως αποδεικνύεται, είχε τέτοια κρυφοδύναμη που χωρίς να μπορεί κάποιος να ορίσει πώς, μεταδόθηκε από άνθρωπο σε άνθρωπο και από επαγγελματία σε επαγγελματία και κατέληξε θεσμός. Παράδειγμα ένωσης δυνάμεων, παντρέματος ιδεών, μοίρασμα ονείρων, συμπόρευσης, διοχέτευσης της κοινής αγωνίας για το «καλό», μάθημα εθελοντισμού και πάνω απ΄ όλα μονοπάτι. Ναι! Ένα συγκινητικά ιερό μονοπάτι που μπορεί να γίνει δρόμος. Μακάρι τον ίδιο δρόμο να πάρει η χώρα μας όλη. 

Τι είναι το Tinos Food Paths; Σε πρώτη ανάγνωση μια συναπόφαση. Να καταχωρηθεί το νησί ως προορισμός γεύσης αφού τα τοπικά του προϊόντα είναι πολύτιμα «πετράδια». Να προχωρήσει πέρα από την ταύτισή του με τον λατρευτικό τουρισμό προσκυνητών. Να μεταδοθεί, ότι μιλάμε για ένα νησί με 46 χωριά στα σπλάχνα του, το ένα πιο ωραίο από το άλλο, που κατοικούνται χειμώνα- καλοκαίρι. Ένα «αυτόνομο» νησί, που με το που πατάς τα χώματά του, γυρίζει το ρολόι του χρόνου πίσω. Σε μαγεύει. Και πρέπει να το σεβαστείς. Και πρέπει οι επαγγελματίες να αποκτήσουν σύνδεση συγγενών εξ επιλογής, για να αντέξουν άμυνα, φρένα, σωστή ποιότητα και παροχή υπηρεσιών. Για να μην καταντήσει, επιτρέψτε μου, όπως το απέναντι νησί που παρέδωσε τα χώματά του. Που έφτυσε, που ξεπάστρεψε τη φύση του. Πολλές φορές σκέφτομαι, ότι αν είχε Έλληνας το ιστορικό καφενείο Café Greco της Ρώμης, θα το είχε απλώσει σε όλο το τετράγωνο. Στα γκάζια φοβάμαι τη ράτσα μας….Τι να λέμε; Απλωνόμαστε σαν αέρας. Το φρένο άγνωστη έννοια. Φέτος, τα φώτα του Tinos Food Paths έπεσαν στα χωριά Καλλονή και Καρκάδος. Χωριά πανέμορφα -μεταξύ μας, και ποια δεν είναι ωραία;- αλλά που δεν ήταν καταχωρημένα στα «οπωσδήποτε» μιας επίσκεψης, όπως για παράδειγμα είναι η Καρδιανή, ο Πύργος, το Βωλάξ, το Κτικάδος, τα Λουτρά όπου και η Σχολή Ουρσουλινών κ.λ.π. Για την φετινή περιπέτεια- ξενάγηση μας, άνθρωποι και άνθρωποι έριξαν δουλειά, που δεν φαντάζεστε. Για πότε αναστηλώθηκαν δυο ανεμόμυλοι, για πότε καθαρίστηκε ένα ατέλειωτο μονοπάτι… Για πότε μαθητές ανέλαβαν να φτιάξουν σκιάχτρα για ντεκόρ, για πότε κινηματογραφιστές γύρισαν ταινίες, για πότε γέροντες και γερόντισσες κατέθεσαν μαρτυρίες που στάθηκαν πολύτιμα εργαλεία, για πότε νοικοκυρές μπήκαν σε κουζίνες, για πότε εθελοντές εκπαιδεύτηκαν… Για πότε, όλους τους ένωσαν θεοί και «δαίμονες» και αγελούδες!…Κυρίως αγελούδες!…Τι είναι οι αγελούδες; Θα σας πω παρακάτω. Δεν προλαβαίνω τώρα. Γιατί, μπορεί μεν στη Χώρα -και συγκεκριμένα στον χώρο της παλιάς ψαραγοράς- κάθε μέρα για μια εβδομάδα διάσημοι σεφ και μάγειρες και δημοφιλείς bar tenders να παρέδιδαν μαθήματα μαγειρικής και κοκτέιλ ποτών, πάντα με υλικά του τόπου, αλλά εγώ, θέλω να σας περπατήσω στη διαδρομή του μονοπατιού Καλλονή-Καρκάδος που επέλεξαν να μας περπατήσουν. 
Σκιάχτρα, κόποι μαθητών 

Μακάρι να σας είχα κοντά μου! Σκιάχτρα, κόποι μαθητών Συνάντηση στους δυο ανεμόμυλους στην κορφή ενός λόφου και γύρω η φύση να λυσσομανά αγριολούλουδα, χρώματα κι αρώματα. Μάθαμε λοιπόν ότι οι μυλωνάδες ήταν οι πιο φερέγγυοι μετεωρολόγοι, της τότε εποχής. Οφειλαν να γνωρίζουν τον καιρό προκειμένου να βάζουν τα πανιά τους και να τα στρέφουν σωστά λογαριάζοντας τον καιρό. Όμως, πέρα απ΄αυτό, σχεδόν «όφειλαν» να είναι και μπερμπάντηδες, πες τους και «μερακλήδες» στο γυναικείο φύλο. Τόσο που έρχονταν σε συνεχή στενή επαφή με γυναικομάνι! Αλλά και τόσο που ευνοούσε το φλερτ, το απομονωμένο σημείο του μύλου κι εκείνο, το τόσο δα παραθυράκι στα ψηλά του, απ΄όπου μπορούσε ο μυλωνάς να κατασκοπεύσει αν πλησίαζε ή όχι άνθρωπος ή κυρίως, έρμος σύζυγος. Λατρεύω να εντρυφώ στην «μικροιστορία». Στη συνέχεια οι εθελοντές μας υποδεικνύουν ότι πρέπει να ακολουθήσουμε μια κόκκινη κλωστή που θα μας δείχνει τη διαδρομή. «Κόκκινη κλωστή δεμένη- στην ανέμη τυλιγμένη-δως της κλώτσο να γυρίσει- παραμύθι ν΄αρχινίσει». Ποιος δεν λαχταράει λίγο παραμύθι στη ζωή του;
 Στρωμένο τράπεζι στον υπέροχο Καρκάδο 

Στην επόμενη στροφή ξεπετάγεται μπροστά μας ένα χωράφι όλο σκιάχτρα που δημιούργησαν μαθητές και μας παρασέρνει σε αστείες φωτογραφίες. Πιο κάτω ένα «μνημειακό» κελί, δηλαδή μικρό αγροτικό σπιτάκι κατασκευασμένο-χειροποίητο μόνο από πέτρες, δεκαπέντε τετραγωνικών χωρίς παράθυρα, με χαμηλή πορτίτσα. «Μπείτε μέσα. Μια γριούλα καταθέτει την προσωπική της μαρτυρία» μας λένε πειστικά. Τι ευφυής ιδέα! Χαμηλώνουμε και αυτόματα βρισκόμαστε σε μια άλλη εποχή που οι άνθρωποι ήταν χαμηλοί. Τόσο χαμηλοί, ένα με τη γη. Μια λάμπα πετρελαίου ίσα που φέγγει, ένα κρεβάτι από στάχυα και κουρελούδες για στρωσίδια, μια μπακιρένια κανάτα κρεμασμένη και δυο κατσαρολικά. Δηλαδή ένα τίποτα και ένα όλον! Και μια γέρικη φωνή μαγνητοφωνημένη «Είχαμ’ ένα σπιτάκ’ κι ένα αυληδάκι… Τρώγαμ ότι φυτεύαμ… Ξέραν οικονομία τούτοι…». Στο κελί εισερχόμαστε σύγχρονοι-θορυβώδεις αλλά βγαίνουμε σιωπηλοί. Περίεργα συγκινημένοι. Δυο τρία αμήχανα βήματα και στάση. Όλοι τις ίδιες κινήσεις, όλοι τις ίδιες αντιδράσεις. Γύρω μας τα πάντα μαστίγωναν ανθοφορία, χαμομήλια και παπαρούνες και μαργαρίτες και σπάρτα και μωβ, πολύ μικρά μωβ ανάμεσα σε κίτρινο…Ένας ουρανός μεγαλειώδης, ένας ήλιος ζεστός….Τι θέλουμε όλοι εμείς; Πού στο διάολο πάμε αλλόφρονες, αγχωμένοι, καταθλιπτικοί; «Είχαμ ένα σπιτάκ κι ένα αυλιδάκι. Τρώγαμ ότι φυτεύαμ»… Σαν καρφί σε καρδιά και μυαλό. 
"Ειχαμ ένα σπιτακ κι ένα αυλιδακ. Και τρώγαμ οτι φυτευαμ".
Η φράση που δεν φεύγει απο μεσα μου μετα την επίσκεψη στο «κελί» 

Συνεχίζοντας συναντάμε τον κήπο του Μωυσή. Ο Μωυσής έχασε την κόρη του από καρκίνο στον εγκέφαλο. Το νέο είχε σκάσει σαν ατομική βόμβα στην μικρή κοινότητα του χωριού. Έκλαψε, σπάραξε ο πατέρας της και η γυναίκα του που ζει, ακόμα κλαίει. Ώσπου κάποτε ο Μωυσής αποφάσισε να κάνει το κλάμα του λουλούδια. Ενα περιβόλι μόνο με κρίνα για τη Λουίζα του. Εκεί μας κέρασαν ένα ρακάκι. «Στην υγεία μας» είπαν τσουγκρίζοντας. Μα εγώ το ήπια για των πόνων τα καταφύγια. Για των δαρμένων ψυχών τα αποκούμπια. Η διαδρομή της ψυχής του Μωυσή με μάγεψε. Το καταφύγι του σε λουλούδια, όχι σε θυμό. Στην υγειά σου άγνωστε-γνωστέ μου Μωυσή! «Με λένε Γιώργο. Όχι δεν είμαι από την Τήνο. Την ερωτεύτηκα. Έζησα στην Νέα Υόρκη και στη Βοστώνη. Εργαζόμουν στο BBC πολεμικός ανταποκριτής στο Αφγανιστάν. Η σύζυγός μου ασχολείται με την ομοιοπαθητική. Πριν δυο χρόνια ήρθαμε στο νησί. Αυτό ήταν. Μείναμε. Ήμαστε, πώς να το πω; Γεμάτοι», «Εντάξει, τον άνδρα μου τον ερωτεύτηκα αλλά το νησί το ερωτεύτηκα περισσότερο. Εγκατασταθήκαμε. Παραδίδω μαθήματα γιόγκα. Εδώ βρήκα αυτό που αναζητούσα και δεν το ήξερα. Χαίρομαι να βλέπω τον γιό μου ευτυχισμένο να μεγαλώνει στη φύση». Σε κάθε stop μας και συνάντηση με εθελοντές ακούς αντίστοιχες ιστορίες. Ένα σωρό Τηνιακοί εξ έρωτος. Έτσι την έπαθα κι εγώ! Λες να μην το ξέρω; Διασχίζοντας περιβόλια και στενοσόκκακα και σπίτια σοφής αρχιτεκτονικής και περνώντας κάτω από καμάρες και από τον ξυλόφουρνο του χωριού που μοσχοβολάει και κάνει κοιλιές να γουργουρίζουν φτάνουμε στην πλατεία του χωριού. Εκεί, πάλι χωράμε σε έναν παλιό στάβλο και καθισμένοι σε κουρελούδες παρακολουθούμε μια εξαιρετική ταινία μικρού μήκους της Μαρινέτας Κρητικού με τίτλο «Ο κύκλος της ζωής». Μαρτυρίες γερόντων, σκαμμένα πρόσωπα, σκαμμένα χέρια, κόποι ανθρώπων, τιτάνια πάλη με τη φύση και με τους θεριο-ανέμους. Βγαίνοντας από τον κινηματογράφο-στάβλο μας περικυκλώνουν φωτογραφίες τεράστιες ασπρόμαυρες, παιδιά ενός πολύ παλιού «τότε» μας κοιτούν-γερόντια ενός πολύ τώρα σήμερα-νεκροί σε χωράφια ουρανού. Καλή ανάπαυση στους κουρασμένους. Πόσο σωματικό κόπο είχε η ζωή κάποτε; 

Η σύζυγος του Μωυσή στο «κάποτε» και στο τώρα της.
Του Μωυσή που φυτεψε έναν κήπο μονο με κρίνα για τη Λουιζα «του». 

Στην πλατεία μας κερνάνε μπακαλιάρο και φασόλια και κουβέντες. «Με το Tinos Food Paths, πώς να σου το πω; Ηρέμησαν οι ψυχές μας. Ο εθελοντισμός, η αγάπη που νοιώθουμε ο ένας για τον άλλον, η σύμπνοια που βγήκε. Ο κοινός σκοπός. Δεν υπάρχει εγώ αλλά εμείς. Και μας ακολουθεί πια και μετά. Αυτό είναι το μαγικό! Επικοινωνούμε αλλιώς. Για παράδειγμα, πες ότι ξεμένει κάποιος από ένα κρασί. Στέλνει ένα μήνυμα σε όλους μας και όποιος το έχει σπεύδει να του το πάει. Κάναμε ανάρτηση για μπισκοτάκια για τους επισκέπτες στις 9 το πρωί και στις 11 δεν ξέραμε τι να τα κάνουμε τόσα μπισκότα που φούρνισαν οι νοικοκυρές»… Συνεχίζουμε το μονοπάτι που επέλεξαν να μας ξεναγήσουν. Περνάμε και από το καφενείο της Γιακουμήνας. Της γυναίκας του Μωυσή, που σας έγραψα πιο πάνω για τον κήπο του. Που τα ματάκια της στάζουν δάκρυα με το παραμικρό, λες και είναι γεμάτο το σώμα δάκρυα και δεν έχει άλλη λύση παρά να τα τρέξει. Το καφενείο είναι απ΄αυτά που τρελαίνουν Αλμοδοβάρ. Τα σεμέν που στολίζουν ψυγείο και τηλεόραση, οι εμαγιέ κατσαρόλες στο κουζινάκι, το καφεδάκι που ψήνεται σε καμινέτο, το φαγάκι της ημέρας, οι καραμελίτσες οι ροζ, το «κοπιάστε». Και μετά; Μετά φτάνουμε στο ρέμα. Τρέχουν νερά, σκιάζουν δεντράκια, παραμύθι ζεις, Αλικούλα σε χώρο των θαυμάτων- του χωριού Καρκάδος. Νεράκι, δεντράκι, ποταμάκι, όλα σε «άκι»…Μα, Υπάρχει παραμύθι χωρίς δράκο; Στα ρέματα ζούσαν οι αγελούδες. Ακούς τη φωνή μιας γριάς να σου τα διηγείται όλα. Οι αγελούδες ήταν ξωτικά, φαντάσματα, άτιμα πλάσματα. Αρχικά έδωσαν «παρηγοριά» στην τραγικότητα της τεράστιας σε ποσοστά παιδικής θνησιμότητας. Κάθε παιδάκι που πέθαινε, ισχυρίζονταν ότι το είχαν πάρει οι αγελούδες. Άρα ήταν αναπόφευκτο, το να πεθάνει. Στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκαν την δήθεν ύπαρξή τους για κάθε συμφεροντολογικό σκοπό. Για παράδειγμα…Πες ότι γύριζε κάποιος μεθυσμένος στο σπίτι του, με σημάδια από ένα πέσιμό του λόγω της αστάθειας της μέθης του. Δεν ήταν το μεθύσι που έφταιγε αλλά οι αγελούδες που συνάντησε και τον χτύπησαν. Ή τα παράνομα ζευγάρια, δεν ήταν άνθρωποι που στέναζαν τον πόθο τους αλλά οι αγελούδες που έκαναν ήχους… Και ούτω καθεξής.
380 άνθρωποι έδωσαν και φέτος όλες τους τις δυνάμεις για το «Tinos Food Paths»


Μύθο τον μύθο, μέτρο το μέτρο, σημάδι το σημάδι φτάσαμε, αγαπητοί μου αναγνώστες, στο τέλος μιας μαγικής διαδρομής. Ενός μακριού μονοπατιού. Κύκλος ζωής. Γελάσαμε, δακρύσαμε, γευτήκαμε, τσουγκρίσαμε, χαρήκαμε και φέτος στο Tinos Food Paths. Μην το χάσετε του χρόνου!… Αγαπηθήκαμε με γνωστούς-αγνώστους με ενστικτώδη αθωότητα κοπρίτη σκύλου που μυρίζει, και ή πάει αντάμα ή χωρίζει…Απλή, γαμώτο, είναι η ζωή…Απλή και ωραία….Αποχαιρετιστήκαμε. Κάτι πήρε ο καθένας στη ψυχή του απ΄όσα είδαμε, απ΄όσα ζήσαμε… «Είχαμ’ ένα σπιτάκ κι ένα αυλιδάκ. Τρώγαμ’ ότ φυτεύαμ». Εννέα λέξεις με γυρνοβολάνε, με σακατεύουν, κόμπος στον λαιμό, αίνιγμα στη σκέψη. Πού πάμε οι σύγχρονοί; Κόμπος. Ουφ! Τον κρατάω. Δεν θέλω κλάψες μόνο ζεστά χαμόγελα. Σαν όλων αυτών που συνάντησα στο διάβα αυτού του μακριού μονοπατιού. Μονοπάτι φίλε μου. Προχώρα. 

ΥΓ Για όλο αυτό που σας περιέγραψα, 380 άνθρωποι έδωσαν και φέτος όλες τους τις δυνάμεις. Δούλεψαν μήνες αγόγγυστα, για μια εβδομάδα υψηλής φιλοξενίας και ξενάγησης, όπως της πρέπει της Τήνου. Όλοι ενωμένοι για έναν σκοπό. Και ναι! Πετυχαίνει! Κάθε χρόνο πετυχαίνει! Μακάρι έτσι όλη η Ελλάδα. 


Πηγή: Protagon.gr

mercoledì 1 maggio 2019

Το των Ελλήνων όνομα

JH ijdeva au{th th`~ pneumatikh`~ ejnnoiva" tou` eJllhnikou` ojnovmato" diekhruvcqh uJpo; tou` ∆Isokravtou" ejn tw`Û Æpanhgurikw`ÛÆ (G v, 50)Ú ããtosou`ton d∆ ajpolevloipen hJ povli" hJmw`n peri; to; fronei`n kai; levgein tou;" a[llou" ajnqrwvpou", w{sq∆ oiJ tauvth" maqhtai; tw`n a[llwn didavskaloi gegovnasi, kai; to; tw`n ÔEllhvnwn o[noma pepoivhke mhkevti tou` gevnou" ajlla; th`" dianoiva" dokei`n ei\nai, kai; ma`llon ”Ellhna" kalei`sqai tou;" th`" paideuvsew" th`" hJmetevra" h] tou;" th`" koinh`" fuvsew" metevconta"ÃÃ. ÔO ∆Isokravth" ejn tw`Û perilalhvtwÛ touvtwÛ cwrivwÛ  de;n ejpekteivnei to;  ejllhniko;n o[noma kai; eij" tou;" mh; ”Ellhna"  to; gevno", tou;" tugcavnonta" eJllhnikh`" paideiva", wJ" sunhvqw" pisteuvetai, ajlla; toujnantivon periorivzei sumbolikw`" kai; kat∆ ajxivan th;n ijdiovthta tou` ”Ellhno" eij" tou;" pepaideumevnou" ”Ellhna".
AP. B. DASKALAKH, ÔH ããÔElla;"ÃÃ wJ" politikh; e[nnoia kata; th;n ajrcaiovthta, s. 176, shm. 1


Τόσο πολύ ξεπέρασε η πόλη μας όλους τους άλλους στην πνευματική ανάπτυξη και στην τέχνη του λόγου, ώστε οι δικοί της μαθητές έγιναν δάσκαλοι στους άλλους· το όνομα πάλι Έλληνες κατόρθωσε να μη συμβολίζει πια την καταγωγή, αλλά την καλλιέργεια του πνεύματος, και Έλληνες να ονομάζονται πιο πολύ όσοι δέχτηκαν τον τρόπο της δικιάς μας αγωγής και μόρφωσης παρά αυτοί που έχουν την ίδια με εμάς καταγωγή.

http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=46&page=5

La nostra città di tanto ha superato gli altri uomini nello sviluppo spirituale e nell'arte della parola che i suoi discepoli sono diventati maestri degli altri ed essa ha fatto in modo che il nome dei Greci non sembri essere il nome di una stirpe, ma della cultura, e che siano chiamati piuttosto Greci quelli che condividono con noi l'istruzione anziché la stessa natura.


Sull'Arte e la Cultura per l'Economia. L'Economia per l'Arte e la Cultura (MANN 3-4 maggio 2019)


lunedì 29 aprile 2019

Η μελέτη ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΣΙΚΕΛΙΩΝ (1821/1830), ενόψει της μεγάλης επετείου του 2021, σε συνέχειες (Γ)



1821-2021
200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821

Το Εικοσιένα υπήρξε ένα κομβικό σημείο στην  ιστορία του διαχρονικού Ελληνισμού αλλά και της ιστορίας της σύγχρονης Ευρώπης. 
Η μελέτη αυτή βασίζεται σε ανεκμετάλλευτα αρχεία και τεκμήρια που παρατίθενται ψηφιακά για πρώτη φορά στον ιστότοπο ΚΕΛΛΙΑΝΟΣ, προκειμένου να εμπλουτιστεί και διευρυνθεί η ιστορική έρευνα και ο επιστημονικά δημόσιος λόγος για το 1821 ενόψει της μεγάλης επετείου του 2021.
Ο ΚΕΛΛΙΑΝΟΣ φιλοξενεί μια νέα προσέγγιση του Εικοσιένα και ένα ψηφιακό αρχείο ανοιχτό και προσβάσιμο σε όλους.

Α Το Βασίλειο των Δύο Σικελιών και οι Μεγάλες Δυνάμεις (1820-1830)
https://kellianos.blogspot.com/2019/03/18211830-2021.html
Β Οι κυβερνήσεις του Βασιλείου των Δύο Σικελιών (1821-1830)


Γ
Η κυβέρνηση του Luigi de’ Medici di Ottajano 
(1822-1830)


Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου της Βερόνας ο Luigi de' Medici ανέλαβε προσωρινά την πρωθυπουργία και το υπουργείο των Εξωτερικών, σε  αντικατάσταση του Alvaro Ruffo που συνόδευε τον Φερδινάνδο.
Τον Δεκέμβριο του 1822 η κυβέρνηση παρείχε διαβατήρια για όσους είχαν εκδοθεί εντάλματα συλλήψεως κι έτσι διευκόλυνε την απομάκρυνση των στασιαστών και καρμπονάρων.


Συλλήψεις καρμπονάρων

Δεν έπαψαν ωστόσο να λειτουργούν οι ανακριτικές επιτροπές  (Giunte di Scrutinio) σε βάρος των δημοσίων υπαλλήλων και των καρπονάρων. Έτσι όσοι πρόλαβαν να πάρουν διαβατήρια διέφυγαν εσπευσμένα στην Τύνιδα κι από εκεί διασκορπίστηκαν σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης και  προπάντων στα γειτονικά Επτάνησα.
Ο Φερδινάνδος ανησυχούσε πολύ από τη δράση των εξορίστων και φυγάδων. Η κυβέρνησή του λάμβανε συνεχώς μυστικές αναφορές  από το Λονδίνο, το Παρίσι, την Βιέννη και τα Επτάνησα για αποβιβαστικά σχέδια φυγάδων στην Καλαβρία.
Πράγματι, εκείνοι που παρέμεναν στη χώρα χωρίς να έχουν συλληφθεί συνέχισαν να δρουν μέσα στις νέες μυστικές εταιρείες που αντλούσαν μέλη από όλες τις κοινωνικές τάξεις και που ξεφύτρωναν, ως παρακλάδια των καταδιωχθέντων καρμπονάρων και με σκοπό την προώθηση συνταγματικών και δημοκρατικών ελευθεριών, στα χρόνια μεταξύ του 1822 και του 1825.
Ο Alvaro Ruffo από τον Ιούλιο του 1823 επανερχόταν στην Βιέννη επικεφαλής της εκεί διπλωματικής αντιπροσωπείας και ο de' Medici αναλάμβανε μόνιμα την πρωθυπουργία, την οποία διατήρησε μέχρι τον θάνατό του (1830).
Ο Luigi de' Medici ήταν ο πολιτικός που προσπάθησε να αναδιοργανώσει  το Βασίλειο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας 1821-1830. 
Η κυβέρνησή του είχε στόχο την εγκαθίδρυση ενός αμιγούς μοναρχικού καθεστώτος μέσα στα πλαίσια όμως του σεβασμού των κοινωνικών ελευθεριών. 
Ο de' Medici συναντούσε όμως πολλές αντιστάσεις στην πραγμάτωση αυτών των στόχων, κυρίως στην Σικελία, που εκ παραδόσεως ηταν πιο ανοιχτή προς τις αρχές του φιλελευθερισμού.
Η κυβέρνησή του δεν έτρεφε υπέρμετρες φιλοδοξίες. Η ασταθής εσωτερική κατάσταση, η έντονη παρουσία της αυστριακής στρατιάς και η χρόνια οικονομική κρίση δεν άνοιγαν ευοίωνες προοπτικές, προπάντων στην χάραξη της εξωτερικής πολιτικής.
Ο οξυδερκής πρωθυπουργός αντιλαμβανόταν τις εγγενείς και παρείσακτες αδυναμίες του Βασιλείου, ο δε Φερδινάνδος γνώριζε πολύ καλά ότι η πολιτική του “non doveva dipartirsi dal suo Augusto Alleato e Parente, l’Imperatore d’Austria: perchè tanto esigono la gratitudine, che al medesimo professa per gli aiuti ed assistenze ricevutine nelle passate politiche tempeste, la vicinanza de’ Stati rispettivi, l’uniformità de’ principi di governo e le tante considerazioni…”. 
O de' Medici ομολογούσε ξεκάθαρα: “non possiamo avere politica”.
Η πολιτική κηδεμονία του Βασιλείου από την Αυστρία, υπό την επίβλεψη των αυστριακών όπλων, δεν άφηνε περιθώρια για την ανάπτυξη ανεξάρτητης πολιτικής πορείας. 
Η κυβέρνηση αντιμετώπιζε δυσεπίλυτα οικονομικά προβλήματα και οι έκτακτες δαπάνες συντήρησης των αυστριακών στρατευμάτων επιδείνωναν την οικονομική κρίση που έπληττε την χώρα.
Ο θάνατος του Φερδινάνδου, τον Ιανουάριο του 1825, και η ανάρρηση του Φραγκίσκου του 1ου ανησύχησε τον Μέττερνιχ, που φοβόταν μήπως ο Φραγκίσκος υιοθετούσε μια πιο φιλελεύθερη πολιτική. 


Φραγκίσκος ο 1ος  των δύο Σικελιών (1777 - 1830)
 βασιλιάς των Δύο Σικελιών (1825-1830)


Οι φιλελεύθεροι της Νάπολης ήλπιζαν ότι ο Φραγκίσκος θα ζητούσε την εκκένωση της χώρας από τα ξένα στρατεύματα και την αποδέσμευση της χώρας από την ασφυκτική πολιτική κηδεμονία της Αυστρίας.
Τον Αύγουστο και τον Νοέμβριο του 1825 επέστρεφαν στην χώρα εκατό περίπου εξόριστοι που είχαν αμνηστευθεί από τον νέο βασιλιά.
Όμως τα αυστριακά στρατεύματα παρέμεναν άλλα δύο χρόνια για να δώσουν την ευχέρεια στον de' Medici να λάβει προληπτικά μέτρα και να θέσει υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης όλη την χώρα, μια και η διεθνής πολιτική συγκυρία εξακολουθούσε να επηρεάζει τις εσωτερικές εξελίξεις.