ΤΑ ΚΕΛΛΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ

ΤΑ ΚΕΛΛΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ
Και στα Κελλιά με χρώματα άσπρα και ήλιο μεθούν

martedì 17 luglio 2018

ESTATE A NAPOLI 2018 MASCHIO ANGIOINO, sabato 21 luglio

ESTATE A NAPOLI 2018
MASCHIO ANGIOINO

sabato 21 luglio ore 21
Maschio Angioino
Chiacchiere al Tekès

Ensemble di musica popolare greca Evì Evan, con narrazioni e canti di Moni Ovadia Dimitris Kotsiouros bouzouki, cumbus saz, Giorgos Strimpakos baglamas, canto, Valerio Mileto chitarra, oud, Stefano Albarello qanun, oud
Spettacolo di Rebetiko con racconti e aneddoti sui cantautori che hanno dato vita a questo genere musicale. 
Tekés era un locale con finalità e natura ambigue: un bancone da taverna, due o tre bottiglioni di liquori colorati e le saracinesche sempre mezze abbassate. Un modo di passare le serate importato in Grecia dagli immigrati cacciati dalla Turchia dopo la Katastrofì del 1922; un punto di incrocio tra Oriente e Occidente. 
Oggi ci troviamo nel tekès per una serata dal sapore orientale; per ritrovare ritmi di vita lenti e il piacere di ascoltare insieme canzoni di storie di amore maledetto, di porto e di periferie cittadine; di prigioni, di zingare, passione per musica, vino e narghilè dove i ritmi dell’allegria si alternano alle melodie melanconiche. 
“Praticare il rebetiko oggi è un modo di uscire dal girone delle discoteche, dei club, del meccanismo che c’è dietro. Dallapubblicità delle mode giovanili. Trovarsi a casa. Stare nel proprio. Con una musica che parla di te, e non di qualcuno che non conosci nemmeno” (dal Tefteri di Vinicio Capossela).

A cura della Comunità Ellenica di Napoli e Campania in occasione dei festeggiamenti per i 500 anni di presenza neoellenica in Campania
Ingresso libero
Info: evievan2008@gmail.com / www.evievanrebetiko.com
http://www.infoturismonapoli.it/estate-a-napoli-2018-maschio-angioino/


Τα μάρμαρα του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο και ο Καβάφης. Με αφορμή τη σημερινή επίσκεψη του Alfredo Ledonne

Ο Alfredo Ledonne επισκέπτεται κάθε χρόνο στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου τη συλλογή γλυπτών που προέρχονται από την Ακρόπολη των Αθηνών, τα οποία μεταφέρθηκαν στη Βρετανία το 1806 από τον Τόμας Μπρους, 7ο κόμη του Έλγιν, πρέσβη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 1799 μέχρι το 1803.


Φωτογραφίες του Alfredo Ledonne από τη σημερινή του επίσκεψη/προσκύνημα.























Ο Καβάφης γράφει και σχολιάζει το ζήτημα της επιστροφής των μαρμάρων του Παρθενώνα, των λεγόμενων «Ελγινείων Μαρμάρων».


«ΤΑ ΕΛΓΙΝΕΙΑ ΜΑΡΜΑΡΑ»
«Σπουδαίον περιοδικόν της Αγγλίας , «Ο 19ος Αιών», δημοσίευσε την 1ην Μαρτίου άρθρον γραφόμενον «Ο Αστεϊσμός περί των Ελγινείων μαρμάρων».
Οι φιλόμουσοι και φιλάρχαιοι αναγνώσται θα ενθυμώνται το κίνημα όπερ εγένετο τελευταίως εν Αγγλία ίνα αποδοθώσιν εις την Ελλάδα αι αρχαιότητες ας προ 80 ετών ο λόρδος Έλγιν , πρέσβυς της Αγγλίας παρά την Υ.Πύλη , ήπαρσεν - ίνα τας προφυλάξη δήθεν - εκ της Ακροπόλεως.
Ο λόγιος κ. Φρειδερίκος Χάρισσον θερμώς υποστήριξε το κίνημα , έγραψε δε εν τω «19ω Αιώνι» το περίφημόν του άρθρον «Απόδοτε τα Ελγίνεια Μάρμαρα».
Την απάντησιν εις το άρθρον αυτό γράφει ο Διευθυντής του περιοδικού, ισχυριζόμενος ότι ο κ. Χάρισσον πραγματευθείς περί της επιστροφής των Ελγινείων μαρμάρων ηστεϊζετο απλώς , και κατέγινε περί το δοκιμάσαι την διορατικότητα του πνεύματος των συμπολιτών του - εάν τάχα θα ήναι αρκετά έξυπνοι να εννοήσουν την ειρωνείαν του. Άλλως ηθέλησεν επίσης να περιπαίξη την συνήθειαν διαφόρων συγχρόνων ρητόρων οίτινες επινοούσι θέματα της ευφράδειας των , ζητούσι να αποδείξωσι παραδοξολογίας και χιμαίρας.
Ούτω κρίνει ο κ. Τζαίμης Νώουλς , διευθυντής του περιοδικού «Ο 19ος Αιών». Μοι φαίνεται όμως ότι ο παραδοξολογών είναι μάλλον αυτός ή ο κ. Χάρισσον.
Το άρθρον του ουδέ λογικόν είναι, ουδέ γενναίον. Είναι τόσον ξηρόν κατά το ύφος, έχει τοιαύτην πληθώραν πτωχής ή μάλλον, ανόστου ειρωνείας, ώστε πιστεύω ότι μόνον οι Έλληνες, τους οποίους αφορά αμέσως το ζήτημα, θα έχωσι την υπομονήν να το αναγνώσωσιν ίνα σωθώσιν αι αμαρτίαι των.
Εν τη εξάψει του ο κ. Νώουλς τι δεν λέγει!
Εκθειάζει του Έλγιν την αρπαγήν. Μυκτηρίζει τον Βύρωνα. Σχετίζει την ευτελή υπεξαίρεσιν των μαρμάρων, προς τα ένδοξα τρόπαια του Νέλσωνος. Φρονεί ότι εάν επιστραφώσιν αι αρχαιότητες αύται, πρέπει ν'αποδοθώσιν επίσης η Γιβραλτάρη, η Μελίτη, η Κύπρος, η Ινδική - λησμονών ότι η κατοχή των χωρών εκείνων λογίζεται αναγκαία εις το Αγγλικόν κράτους, ενώ τα Ελγίνεια μάρμαρα εις ουδέν χρησιμεύουσιν άλλο ή εις τον ωραϊσμόν και πλουτισμόν του και άνευ αυτών ωραιοτάτου και πλουσιωτάτου Βρεττανικού Μουσείου. Ψέγει του κ. Χάρισσον την ορθοτάτην παρατήρησιν, ότι το κλίμα του Λονδίνου φθείρει τας γλυφάς των μαρμάρων και εκφράζει τον φόβον μη εάν μετακομισθώσιν εις Αθήνας καταστραφώσιν εν ενδεχόμενη αναφλέξει του Ανατολικού ζητήματος - λησμονών ότι ο φρόνιμος άνθρωπος οφείλει να διορθώνη το ενέστος κακόν πριν φροντίσει περί του μέλλοντος.
Δεν φαίνεται να δίδη πολλήν σπουδαιότητα εις τα δικαιώματα άτινα έχει των μαρμάρων «ο αναμεμιγμένος μικρός πληθυσμός όστις σήμερον κατοικεί επί των ερειπίων της Αρχαίας Ελλάδος» και υποθέτω ευρίσκει τα δικαιώματα του λόρδου Έλγιν και εαυτού μεγαλείτερα. Παρατηρεί ότι, αν ηκολουθείτο η συμβουλή του κ. Χάρισσον και απεδίδοντο αι περί ου ο λόγος αρχαιότητες εις την Ελλάδα, τις οίδεν εάν καμμία εκ των ολιγοβιών κυβερνήσεών της δεν θα τας επώλει αντί εκατομμυρίου λ.στ. εις την Γερμανίαν, ή αντί δύο εις την Αμερικήν ή χειρότερα, εάν δεν θα τας επώλει λιανικώς, εις ένα έκαστον ολίγας.
Ταύτα είναι ύβρις αδικαιολόγητος και εμφαίνουσα πολλήν ελαφρότητα εις την οποίαν η αρμόζουσα απάντησις θα ήτο - Είμεθα Κύριοι να διαθέσωμεν ως θέλομεν τα ημέτερα.
Αλλ' ας διαφωτισθή η άγνοια του ανδρός και ας μάθη ότι μέχρι τούδε αι ελληνικαί κυβερνήσεις, ολιγόβιοι ή μακρόβιοι, επεδείξαντο πολλήν ευλάβειαν και φροντίδα προς τα αρχαία μνημεία, ότι διάφορα μουσεία συνεστάθηκαν εν Ελλάδι, ων η διοίκησις είναι αξιόλογος και ότι εν Αθήναις τα Ελγίνεια μάρμαρα θα τυχώσει της αυτής πίστης διαφυλάξεως και περιποιήσεως οίας και εν Αγγλία. Είναι δε νόστιμος ο κ. Νώουλς όταν μας αφίνει να ίδωμεν και την χρημαιτικήν άποψιν της υποθέσεως. Εις εν μέρος του άρθρου του λέγει, ότι η σημερινή αξία των μαρμάρων υπολογίζεται εις εκατομμύρια, και εις άλλο πάλιν μέρος ομολογεί, ότι δια να τα αποκτήση ο λόρδος Έλγιν εξώδευσε 14.000 λ. Τι καλή δουλειά!
Δεν αναγράφω περισσότερας εκ των παρατηρήσεως του κ. Νώουλς. Είναι της αυτής ποιότητος και αι επίλοποι. Εξ άλλου δεν νομίζω πρέπον να τον θεωρήση τις υπεύθυνον δι' όλα όσα γράφει. Ο ανήρ εις άλλας περιστάσεις απέδεξεν ότι δεν αμοιρεί παιδείας, ορθής κρίσεως, και άλλων φιλολογικών προσόντων. Όθεν τείνω να πιστεύσω ότι πρέπει να αποδοθή το άτακτον της συνθέσεως και των κρίσεών του περί των Ελγινειών μαρμάρων εις την πνευματικήν σύγχυσιν ην τω επήνεγκεν η σκέψις ότι αι πολύτιμοι αύται αρχαιότητες - οι περικαλλείς αδάμαντες της Αττικής - ηδύναντο να ξεφύγουν από το Βλούμσβουρύ του. Το' μισολέγει ο ίδιος μετά βουκολικής απλότητος εν μια περίοδω του άρθρου του - Τι ιδέα (δεν ενθυμούμαι αν ήναι ακριβώς αυταί αι λέξεις του) ενώ έχωμεν τας ωραίας αυτάς αρχαιότητας εδώ και ειμπορεί ο λαός μας να πηγαίνη να τας θαυμάζη όποτε θέλει, τι ιδέα να τας στείλωμεν εις την άλλην άκρην της Ευρώπης!
Εν Αλεξανδρεία της Αιγύπτου, τη 27 Μαρτίου 1891
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π. ΚΑΒΑΦΗΣ


«Νεώτερα περί των Ελγινείων μαρμάρων»
Ο θάνατος των πολιτικών ή διεθνών ζητημάτων είναι η λήθη. Ευτυχώς το ζήτημα περί αποδόσεως των Ελγινείων μαρμάρων εις την Ελλάδα δεν πέπρωται ακόμη να λησμονηθή. Πολύ δε συντείνει εις την αναζωπύρωσιν του ζητήματος η διάστασις εις την οποίαν ήλθαν επ' αυτού δύο διακεκριμένοι λόγιοι Αγγλοι ο κ. Φρειδερίκος Χάρισον και ο Τζαίημς Νώουλς διευθυντής του περιοδικού ο «19ος αιών».
Εν τω Λονδινείω περιοδικώ «η Δεκαπενθήμερος Επιθεώρησιν» ο Χάρισον απήντησεν εις τας κατακρίσεις τας εκτοξευθείσας κατ' αυτού υπό του «19ου αιώνος».
Δεν θα αναγράψω όλα τα επιχειρήματα δι' ων ο κ. Χάρισον υποστηρίζει την θεωρίαν του περί αποδόσεως των μαρμάρων. Εν άρθρω καταχωρησθέντι εν τη «Εθνική» της 30ης Μαρτίου κατέδειξα ήδη την ελαφρότητα των ισχυρισμών του κ. Νώουλς. Θέλω μόνον μεταφράση επεξηγήσεις τινάς ας δίδει ο κ. Χάρισον εν τω νέω του άρθρω.
Λέγει ρητώς ότι δεν καταδικάζει απολύτως τον λόρδον Ελγιν τον υπεξαιρέσαντα τας περί ου ο λόγος αρχαιότητας, εκθέτει όμως 4 λόγους δι ων αποδεικνύεται ότι η κατοχή των μαρμάρων υπό τε του λόρδου Έλγιν πρώτον, και του αγγλικού έθνους δεύτερον, αντίκειται εις τας αρχάς του δικαίου.
«α' Ο λόρδος Έλγιν απέκτησε τα μάρμαρα του Παρθενώνος ουχί από τους Έλληνας, αλλά από τους δυνάστας αυτών Τούρκους.
β' οι Έλληνες εναντιώθησαν καθ' όσον τοις ήτο δυνατόν εις την μετακόμισιν αυτών, και ουδέποτε έπραξάν τι προς βλάβην των.
γ' Οι άνθρωποι του λόρδου Έλγιν αφήρεσαν ό,τι ήθελαν άνευ της ελαχίστης μερίμνης δια το μνημείον όπερ απεγύμνωσαν.
δ' Το βρεταννικόν έθνος απέκτησε τα Ελληνικά μάρμαρα αντί ποσού μηδαμινού». Αλλως παραδέχεται ότι ο λόρδος Έλγιν «πιθανόν εντίμως να εθεώρη ότι έσωζε δια την ανθρωπότητα τα πολύτιμα ταύτα κειμήλια». 
Εις εκ των κυρίων ισχυρισμών των εναντιουμένων εις την απόδοσιν των Ελγινείων μαρμάρων είναι ότι δι’ αυτής η Αγγλία θα αναγνωρίση την αρχήν της αποδόσεως των κατά το μάλλον ή ήττον άνευ οριστικής ή ακριβούς νομιμότητος αποκτηθέντων και τότε πρέπει να γυμνωθώσιν αι αρχαιολογικοί συλλογαί της. Αλλά αυτή είναι η συνήθης υπεκφυγή εκείνων οίτινες θέλουσιν ευσχήμως να αποφύγωσιν την εκτέλεσιν γενναίας πράξεως. Φοβούνται τας συνεπείας. Αλλά τέλος πάντων ποίαι είναι αι συνέπειαι αύται; μη είναι υποχρεωμένος τις να φέρη όλα μέχρι υπερβολής; Είναι υποχρεωμένος τις να εξακολουθή εφαρμόζων μιαν αγαθήν αρχήν μέχρις ότου δια της καταχρήσεως καταστή μωρά; Κατά την λογική ταύτην λοιπόν δεν πρέπει ποτέ να ελεή τις πτωχόν διότι αν ήτο να ελεήση όλους τους πτωχούς του κόσμου ήθελε καταντήση χιλιάκις πτωχότερος του πτωχοτέρου; Εξ άλλου η συνέπεια αυτή της γενικής αποδόσεως δεν απορρέει εκ της αποδόσεως των Ελγινείων μαρμάρων. Ο κ. Χάρισον, προς απόδειξην τούτου, επαναλαμβάνει όσα έγραψε πέρυσι επί του αντικειμένου.
Ο κ. Νώουλς, λέγει, δαπανά πολλήν εύκολον ρητορικήν αριθμών διάφορα έργα ελληνικής τέχνης κατεχόμενα υπό της Αγγλίας, και ερωτά εάν πρέπει και αυτά να επιστραφούν. «Βεβαίως όχι! Εποίησα διάκρισιν φανερωτάτην. Έγραψα τα Ελγίνεια μάρμαρα διαφέρουσιν ολοτελώς από όλα τα άλλα αγάλματα. Δεν είναι αγάλματα. Είναι τεμάχια μοναδικού μνημείου, του περιφημοτάτου εν τω κόσμω μνημείου, όπερ είναι το εθνικόν σύμβολον και το παλλάδιον γενναίου λαού και χώρος προσκυνήσεως δια την πολιτισμένην ανθρωπότητα... Εις το ελληνικόν έθνος την σήμερον τα ερείπια της Ακροπόλεως είναι πολύ σπουδαιότερα και ιερώτερα αφ' ό,τι είναι οιονδήποτε άλλο εθνικόν μνημείον εις οιονδήποτε άλλον ναόν. Είναι το εξωτερικόν και ορατόν μνημείον της εθνικής υπάρξεως και αναγεννήσεως... Δεν υπάρχει παράδειγμα εν τω κόσμ όλω ενός έθνους διατηρούντος, ουχί δια κατακτήσεως αλλά δια προσφάτου αγοράς από δυνάστην, τα εθνικά σύμβολα άλλου έθνους. Εάν ο πρέσβυς μας είχεν αγοράση από τον Βίσμαρκ, ότε οι Γερμανοί ήσαν εν Παρισίοις, τους εν Αγίω Διονυσίω τάφους των βασιλέων, τον τάφον του Ναπολέοντος... Πιστεύω ότι κάπως θα ωμιλείτο παραπάνω το πράγμα και ίσως ο κ. Νώουλς δεν θα είχεν όρεξιν να τραγουδή το «Βασίλευε Βρεττανία» επί τόνου τόσον προκλητικού.
Ιδού τι φρονεί περί της ασφαλείας ης απολαύσουσι τα Ελγίνεια μάρμαρα εν Αθήναις:
Η Ακρόπολις είναι άριστα προφυλαγμένη. Δεν είναι ολιγώτερον ασφαλής του Βρετανικού Μουσείου. «Αι Αθήναι την σήμερον είναι καλλιτεχνική σχολή όλων των εθνών, και αφ' ότου ηνεώχθη ο σιδηροδρομος Θεσσαλονίκης - Κωνσταντινουπόλεως έχουσιν όσους επισκέπτας και η Βενετία ή η Φλωρεντία. Είναι επίσης πλησίον της Ευρώπης της κειμένης προς νότον ή προς ανατολάς του Μονάχου όσον και το Λονδίνον. Η ιδέα την οποίαν φαίνεται ότι έχη ο κ. Νώουλς περί των Αθηνών ως μέρος τι απώτατον και άγριον, ομοιάζον το Βαγδάτιον όπου Αλβανοί και μεθυσμένοι ναύται κτυπώνται, όπου οι δρόμοι είναι είδος Πέττικοτ Λαίων και Ουαϊτσάπελ, και όπου κάποτε φθάνει εις μιλόρδος μετά του δραγομάνου του και των σκηνών του, πηγάζει από τα ταξείδια της ενότητός του. Ας ερωτήση κανένα όστις ήτο εκεί τελευταίως και θα απορήση να μάθη ότι αι Αθήναι είναι τώρα μια πόλις επίσης πολιτισμένη, τακτική, ανεπτυγμένη και πλήρης ευφυών επισκεπτών, όσον οιαδήποτε πόλις της Γερμανίας, Ιταλίας ή Γαλλίας. Ως κέντρον αρχαιολογικών σπουδών... αι Αθήναι είναι σχολή πολύ σπουδαιότερα του Λονδίνου».
Εις τας αυθαδείας του κ. Νώουλς περί του Ελληνικού έθνους απαντά ο κ. Χάρισον δια των εξής:
«Αναμφιβόλως οι φανατικοί φιλέλληνες εξέφρασαν ποτέ πολλάς ανοησίας, αλλ' η Ελλάς είναι τώρα ανεγνωρισμένον και ανεξάρτητον έθνος της Ευρώπης. Εάν δε την συγκρίνωμεν προς την Πορτογαλίαν, την Βραζιλίαν, ακόμη και την Τουρκίαν και την Ρωσσίαν, η ευφυία, το βάσιμον και η πρόοδός της ουδόλως είναι άξια περιφρονήσεως... Το Ελληνικό έθνος είναι νέον. Αι δυσκολίαι του είναι μεγάλαι, και η πολιτική του είναι άστατος, ως είναι η πολιτική μεγαλυτέρων εθνών άτινα έτυχον μικροτέρας πείρας. Με όλα ταύτα όμως το να προσφερθώμεθα προς το ελληνικόν έθνος ως προς άτακτα παιδιά τα οποία πρέπει να προσέχωμεν να μην κάμουν ανοησίας ή να μη χαλνούν τα πράγματα, να λέγωμεν ότι δεν δυνάμεθα να τους εμπιστευθώμεν τα ίδια των εθνικά μνημεία, να λέγωμεν ότι ήθελαν τα πωλήση εις την Αμερικήν είναι παράδειγμα βλακώδες και πρόστυχον της αυθαδείας των Τζων Μπουλ».
Εν άλλω μέρει του άρθρου του ο κ. Χάρισσον παρατηρεί μετ' ευχαριστήσεως ότι πολλοί σπουδαίοι άνδρες και σπουδαία φύλλα ενέκριναν την πρότασίν του.
«Η Σημαία» ήτο η πρώτη σπεύσασα εν κυρίω άρθρω να εγκρίνη την πρότασιν και τον άρθρον έκαμεν εντύπωσιν εν Ελλάδι... Υπήρξαν... οι υποστηρίξαντες εκάστην λέξιν μου. Αριστον άρθρον εμφορούμενον υπό του αυτού πνεύματος εφάνη εν τω Daily Graphic, και διάφορα άλλα φύλλα, εν τε Αγγλία και εν τη αλλοδαπή, ενέκριναν την έκκλησίν μου. κ. Ξάου - Λεφέβρ, εν πολυτιμω άρθρω επί της σημερινής Ελλάδος, προσετέθη εις την αυτήν πολιτικήν, και πιστεύω ότι υποστηρίζεται εν αυτή και υπό άλλων μελών της Βουλής... Δύο εντιμότατοι και σπουδαίοι πολιτικοί σύλλογοι, άνευ κομματικής αποχρώσεως απευθύνθησαν προς εμέ με τον σκοπόν να ενεργήσωμεν διάβημα τι εν τη Βουλή ή αλλαχού. 
Παρά τας διαβεβαιώσεις ταύτας, δεν πιστεύω η Ελλάς να έχη πολλήν τύχην να επανίδη τας ωραίας γλυφάς του Παρθενώνος. Το κόμμα το οποίον εναντιούται εις την απόδοσιν των Ελγινείων μαρμάρων είναι πολυάριθμον. Οσοι θέτουσι τον εγωισμόν υπεράνω της γενναιότητος ανήκουσι εις το κόμμα εκείνο - οι δε τοιούτοι άνθρωποι είναι πολλοί και εν Αγγλία, ως δυστυχώς είναι πολλοί πανταχού».
Οπως και αν έχη - είτε επιτύχη ο αγών περί αποδόσεως των Ελγινείων μαρμάρων είτε αποτύχη - εις τον Φρειδερίκον Χάρισσον οφείλεται ευγνωμοσύνη και τιμή, ου μόνον εκ μέρους των Ελλήνων, αλλά και εκ μέρους πάντων των ανεπτυγμένων ανθρώπων ως ο προσήκων μισθός των θαρραλέως τα ορθά λεγόντων.
Εφ. «Εθνική»
έτος Β' αριθμ. 117
Εν Αθήναις Δευτέρα 
29 Απριλίου 1891
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

domenica 15 luglio 2018

Όλα τα χωριά της Τήνου είναι όμορφα, φιλόξενα, ....μαγικά




Η Τήνος, οι μαγικές παραλίες και τα γαστρονομικά θαύματα

Αναδημοσίευση από το https://didee.gr/2018/06/01/i-tinos-oi-magikes-paralies-kai-ta-gastronomika-thaymata/#.WxEtdwtre7I.facebook

Γράφει η Μαίρη Ρετσίνα
Φωτογραφίες Νικόλας Νταής

Δεν ξέρω τι μπορεί να φταίει. Είναι λένε από αυτά τα ανεξήγητα. Αυτά τα νησιά που σε παρασύρουν σε μια ενεργειακή δίνη από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο που ανοίγει η μπουκαπόρτα σαν άλλη αυλαία θεάτρου. Κατεβαίνεις από το καράβι και νιώθεις το μυαλό σου να κατακλύζεται από μια εκκωφαντική ησυχία, την ίδια στιγμή που τα μποφόρ του νησιού “χορεύουν” με τα μαλλιά σου.

Αυτή είναι η Τήνος. Ένας τόπος με διαίσθηση, “νιώθει” τον κάθε ταξιδιώτη. Ήρεμη και γαλήνια, δημιουργεί μια διαλογιστική διάθεση “καθαρίζοντας” το μυαλό σου από τους μαύρους λεκέδες. Άγρια και περιπετειώδης, προσφέρει απλόχερα τα κύματα των θαλασσών της και τους αέρηδες για παιχνίδια σου. Όμορφη και λεπτεπίλεπτη ψιθυρίζει στο αυτί σου ιστορίες τέχνης σπουδαίων καλλιτεχνών, σου μιλάει για γλυπτική, ζωγραφική και μαρμαροτεχνία εκφράζοντας στο μέγιστο την ανάγκη του κάθε δημιουργού να αγγίξει την καλλιτεχνική έκσταση. Εξωστρεφής μέσα στην παράδοση της σε προκαλεί να να ξυπνήσεις τον ουρανίσκο και τα συναισθήματα σου με τα γαστρονομικά της θαύματα και τις ανεξάντλητες γεύσεις. Φιλόξενη και ειλικρινής μέσα στις άκαμπτες θρησκείες, βρίσκει τρόπο να συνδυάζει το Ελληνορθόδοξο με το πανελλήνιο θρησκευτικό σύμβολο, την θαυματουργή Παναγία της Τήνου, με το Καθολικό, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το νησί και την ιστορία του, μετά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τα χρόνια της Βενετοκρατίας.
Η Τήνος για μένα είναι σαν το Melancholia του Duke Ellington, όχι γιατί είναι μελαγχολική αλλά ακριβώς για το αντίθετο, είναι υπερβολικά αισιόδοξη, όπως και η μελαγχολία αν το καλοσκεφτείς, αυτή γεννά το ‘’καινούργιο’’. Είναι ένας τόπος που σου δημιουργεί συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, σαν ένας πολύ δυνατός έρωτας, όπως αυτός του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης, τρικυμιώδης, έντονος και κρυμμένος σε υποθαλάσσια ανάκτορα. Έτσι ακριβώς είναι και το νησί ετούτο, ένα κρυφό μυστικό των Κυκλάδων αφού ο περισσότερος κόσμος του έχει βάλει την ταμπέλα ‘’Τάμα’’ και θρησκευτικός τουρισμός, έντονο γιατί κάθε χωριό και κάθε σοκάκι έχει την δική του προσωπικότητα, γεύση και κουλτούρα και γεμάτο τρικυμιώδεις εναλλαγές φωτός που θες να ακολουθείς στα τυφλά
Ο Πύργος είναι το μεγαλύτερο χωριό της Τήνου και το μέρος όπου η κυκλαδίτικη ομορφιά και παράδοση βρίσκει στο 100% την έκφραση της. Ένας παραδοσιακός οικισμός που θυμίζει ανοιχτό μουσείο αφού κάθε γωνιά του είναι άξια θαυμασμού. Πρόκειται για το χωριό της μαρμαρογλυπτικής, το μέρος που ‘’γέννησε’’ σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο Γιαννούλης Χαλεπάς και ο Δημήτριος Φιλιππότης. Η μαρμαροτεχνία θεωρείται πολιτισμικό αγαθό αφού καθρεφτίζει την τεχνογνωσία και το ταλέντο των ντόπιων, συνδέει την ιστορία και την μνήμη των παλαιότερων χρόνων με το τώρα και η αισθητική της είναι απαράμιλλης ομορφιάς, Μπορείς να επισκεφθείς το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας, το Σπίτι του Γιαννούλη Χαλεπά, το μουσείο Τηνίων Καλλιτεχνών, το νεκροταφείο με τα μαρμάρινα έργα και την Σχολή Καλών Τεχνών.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω πως εξαιτίας της αγάπης της Σοφίας για την Τήνο και τους ανθρώπους της, ζήσαμε κάποιες από τις πιο όμορφες εμπειρίες της ζωής μας στο νησί και μια από αυτές ήταν η επίσκεψη μας στην Σχολή Καλών Τεχνών και η γνωριμία με τον διευθυντή αυτής, Λεωνίδα Χαλεπά. Είναι τόσο συγκινητικό και ελπιδοφόρο να βλέπεις τους μαθητές να δουλεύουν όλοι μαζί, αφιερωμένοι σε έναν κοινό σκοπό, μέσα σε ένα γαλήνιο περιβάλλον που δεν αποπνέει ανταγωνισμούς και έριδες αλλά ανόθευτη αγάπη για την τέχνη τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του Λεωνίδα Χαλεπά να είναι ξαπλωμένος στο έδαφος με τους μαθητές του τριγύρω, σαν μια οικογένεια που δουλεύει με μαστοριά τα όνειρα της. Η ταπεινοφροσύνη είναι αρετή και όχι αδυναμία, έχει μέσα της μια όμορφη ειλικρίνεια και αυτό ακριβώς ένιωσα περνώντας την σιδερένια πόρτα της Σχολής Καλών Τεχνών της Τήνου και τους ευχαριστώ γιατί ξέπλυναν από πάνω μου την σκληράδα της πόλης. Πριν φύγεις από τον Πύργο, δώσε λίγο χρόνο να ξαποστάσεις στον ‘’Μεγάλο Καφενέ’’ στην πλατεία του χωριού κάτω από τον μεγάλο πλάτανο και παρήγγειλε ένα κομμάτι γαλακτομπούρεκο και ένα πορτοκαλόπιτα. Αυθεντικές υπέροχες γεύσεις χωρίς ψεύτικη γλυκάδα. Μην ξεχάσεις να αγοράσεις μια χειροποίητη μαρμελάδα πορτοκάλι με σοκολάτα από το μαγαζάκι της Μαργαρίτας, θα με ευχαριστείς μετά.
Στο μικρό ανεμοδαρμένο χωριουδάκι Αετοφωλιά, υπάρχει ένα κουτούκι με το όνομα Φυσ’ άερα. Όπως μπαίνεις, στα αριστερά σου θα βρεις ένα παλιό συλλεκτικό τζουκ μποξ με ρεμπέτικα τραγούδια, υπάρχουν μόνο δυο σε όλη την Ελλάδα, και μια μεγάλη κορνίζα με τον αείμνηστο Νίκο Παπάζογλου να τραγουδά στο μαγαζί, όπως μου είπε αργότερο ο ιδιοκτήτης Νίκος Σκλάβος, ήταν αγαπημένο μέλος αυτής της μουσικής συντροφιάς και καλός φίλος. Στα δεξιά σου θα βρεις την κουζίνα του Νίκου, πανέτοιμη να σου χαρίσει μια τηνιακή γαστρονομική εμπειρία με φρέσκα τοπικά υλικά και διάθεση αυτοσχεδιασμού. Μαγειρική σημαίνει ‘’μοιράζομαι’’ και το φαγητό είναι μια ανταλλαγή συναισθημάτων, μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής, κάτι που ο Νίκος μας χάρισε χωρίς δεύτερη σκέψη. Μαγειρική σημαίνει βάζω λίγο από τον εαυτό μου σε κάθε πιάτο. Μαγειρική σημαίνει σεβασμός προς τον άνθρωπο. Οι στιγμές μας στα Φυσ’άερα ήταν οι μοναδικές που δεν τραβήξαμε ούτε μια φωτογραφία, γιατί δεν μπορείς να φωτογραφίσεις τον επαγγελματισμό, την καλοσύνη, την ευγένεια και την αξιοπρέπεια, κάποια πράγματα αποτυπώνονται μόνο στα μάτια και το μυαλό. Ο Νίκος και η οικογένεια του είναι ο λόγος για να μην χάσεις την πίστη σου στην ανθρωπότητα. Σου προτείνω να δοκιμάσεις αυγά καγιανά, σαγανάκι με παστουρμά και να αφήσεις τον Νίκο να κάνει ότι θέλει με την φρουτάλια σου, στην δίκη μας πρωταγωνίστησε το σύκο. Τα Φυσ’άερα είναι ανοιχτά όλο τον χρόνο, κι αν περάσεις δώσε τα χαιρετίσματα μου.
Η Τήνος είναι ένα πολύ δοτικό νησί, αρκεί να αφεθείς, θα σε παρασύρει μόνη της στην απόλαυση.
Μπες στο αυτοκίνητο και πήγαινε για μπάνιο στην Παχιά Άμμο μια πανέμορφη, παρθένα παραλία μόλις 15΄ λεπτά απόσταση από την χώρα της Τήνου που δεν την έχει αγγίξει η μανία της ξαπλώστρας, γεμάτη χρώματα και στραφταλιζέ αμμουδιά. Συνέχισε την διαδρομή σου προς τον Τριαντάρο, τα Δυο Χωριά, τον Κουμάρο, την Στενή, τα Λουτρά και τις Ουρσουλίνες και το Αγάπη. Κάνε μια στάση να θαυμάσεις το σεληνιακό τοπίο της Βωλάξ αποτέλεσμα ηφαιστιακής έκρηξης ή το μέρος που έγινε η Τιτανομαχία, ο πόλεμος μεταξύ των Τιτάνων και τον Ολύμπιων Θεών, εσύ διαλέγεις την ιστορία που σου ταιριάζει. Δώσε λίγο χρόνο για να γνωρίσεις από κοντά τους καλαθοτεχνίτες και τα έργα τους. Εμείς κάναμε μια στάση στο εργαστήριο του Λουδουβίκου, ήπιαμε το ρακάκι μας μαζί με την οικογένεια του και μάθαμε από πρώτο χέρι την τέχνη της καλαθοπλεκτικής.

Άλλαξε την κατεύθυνση σου προς Βορρά και άσε το βλέμμα να πιάσει το απέραντο της θάλασσας όσο εσύ την χαζεύεις από την μυσταγωγική Καρδιανή, συνέχισε στο πανέμορφο χωριό Υστέρνια και κάνε οπωσδήποτε μια στάση στην Εξωμεριά για καφέ, φαγητό και σίγουρα γλυκό. Ακολούθησε τον δρόμο προς τον Πύργο και πήγαινε για φαγητό στον Πάνορμο, ένα πανέμορφο μικρό ψαροχώρι, κι αν έχεις όρεξη για θαλασσινά, δοκίμασε το βραστό σαλάχι με ελαιόλαδο στον Μαίστρο. Θα μπορούσε να γράφω ατελείωτες ώρες για την Τήνο αλλά προτείνω να μπείτε στο καράβι και να την γνωρίσετε από κοντά. Εμένα με κέρδισε, την αγαπώ σαν να ήμουν ντόπια και θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες ατελείωτες για αυτό το κυκλαδίτικο νησί που είναι μέγας θεραπευτής της καρδιάς.
Λένε ότι το νησί έχει άλλο φως από τα υπόλοιπα κυκλαδονήσια. Είναι αλήθεια. Έχω υποσχεθεί να μην αποκαλύψω το γιατί. 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΚΕΛΛΙΑΝΟΥ
Κείμενο που καταγράφει την ιδιαιτερότητα του νησιού. 
Όμως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα Κάτω Μέρη περνούν απαρατήρητα! 
Κάποιος κατωμερίτης θα πρέπει να ξεναγήσει δημοσιογράφους και μπλόγκερ και σε αυτά τα χωριά για να αντιληφτούν την ομορφιά τους. Πρέπει να τα περπατήσουν για να τα ανακαλύψουν.

sabato 7 luglio 2018

Το αλφαβητάρι του καλοκαιριού: Μέρος Πρώτο, Τήνος…


Το αλφαβητάρι του καλοκαιριού: Μέρος Πρώτο, Τήνος…ΜΗΝAΣ ΒΙΝΤΙAΔΗΣ

ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2028, 5-7-2018

http://www.topontiki.gr/article/280733/alfavitari-toy-kalokairioy-meros-proto-tinos



Α: Όπως Απουσία. Όταν χάνεις κάτι σπουδαίο. (Ξέρεις εσύ, Νικάκι...).
Β: Όπως Βαγγέλης. Ένας φίλος που είναι κοντά σου πάντα... Εδώ, με λόγια, τσίπουρα, λούζα και τηνιακό τυρί.
Γ: Όπως Γράψιμο. Σωτήρια διέξοδος. Μια καινούργια ιστορία αρχίζει...
Δ: Όπως Δήλος. Τη βλέπω απέναντί μου, τον Οκτώβριο θα είμαστε με την «Ήρα» εκεί.
Ε: Όπως Ελπίδα. Η πιο όμορφη λέξη...
Ζ: Όπως Ζωή. Μια φράση που μου έρχεται αυτές τις μέρες στο μυαλό, εδώ στην Τήνο του Βαγγέλη, είναι «η ενοχή του επιζώντος».
Η: Όπως Ηρεμία. Το αντίθετο της φουρτούνας του κορμιού και του νου. Συνώνυμο του κοιμάμαι χωρίς παράξενα όνειρα. Παρεμφερές με το λευκό του τίποτα...
Θ: Όπως Θέλω. Θέλω να δω τη συνάντηση Σελήνης - Δία, θέλω να δω ένα καράβι να περνάει, θέλω να δω ένα παιδί να παίζει στη θάλασσα μ’ έναν ψεύτικο καρχαρία, θέλω μια οπτασία να γίνει ύλη και απτή στα χέρια μου.
Ι: Όπως Ικεσία. Προς τα γλαροπούλια, τα τζιτζίκια, τα λεμόνια, τους ιβίσκους. Μια ορχήστρα που παίζει μόνο για μένα τη Συμφωνία του Άγνωστου Μεσημεριού.
Κ: Όπως Καίω. Τις κακές αναμνήσεις, τα λάθη, τις μικρές προδοσίες, την αχαριστία, τις μέτριες στιγμές.
Λ: Όπως Λίγο, ελάχιστο, δεν πρόλαβα, ήθελα κι άλλο. Ύστερα που το σκέφτεσαι καλά, λες το λίγο είναι πολύ, το πολύ, τελικά, είναι λίγο. Φιλοσοφίες όταν έχει μποφόρ η θάλασσα.
Μ: Όπως Μόνος. Όταν φεύγεις απ’ την παρέα σου, μπαίνεις στο καράβι, επιστρέφεις. Ξανά ο καθρέφτης φωτίζεται, γεια σου, πάλι οι δυο μας, μπράβο που ξυρίστηκες, ε, μη γυρίζεις αλλού το βλέμμα.
Ν: Όπως Ναύτης. Πάντα στο καράβι θυμάμαι τη στρατιωτική μου θητεία στον «Μιαούλη». Εσύ κι ο Νότος, μέσα σου Βοριάς, μπροστά σου η Δύση. Πού κρύβεσαι, Ανατολή, να τ’ αλλάξεις όλα;
Ξ: Όπως Ξένος. Σαν τον ήρωα του Καμύ, φεύγεις από μια στεριά, πας σε μια άλλη, αφήνεις μια αλήθεια για να μεταφερθείς σε μια αυταπάτη. Μερικές ώρες με άλλοθι στις κακές σκέψεις. Στη μέση θάλασσα, κενό, ουρανός, ήλιος που γίνεται φεγγάρι, ποια είναι η πατρίδα σου, φίλε;

Ο: Όπως Όνειρο. Το ζεις με μάτια ανοιχτά κι ύστερα αμφιβάλλεις αν εσύ ήσουν ο πρωταγωνιστής. Τι χρειάζεσαι; Ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα, μια βεράντα με θέα μερικά νησιά, πλοία να περνούν, δελφίνια να παιχνιδίζουν, ηρεμία, τεμπελιά, φαγητό, βιβλία, κουβεντούλα κι ένας καλός συμπαίκτης.