ΤΑ ΚΕΛΛΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ

ΤΑ ΚΕΛΛΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ
Και στα Κελλιά με χρώματα άσπρα και ήλιο μεθούν

martedì 17 luglio 2018

ESTATE A NAPOLI 2018 MASCHIO ANGIOINO, sabato 21 luglio

ESTATE A NAPOLI 2018
MASCHIO ANGIOINO

sabato 21 luglio ore 21
Maschio Angioino
Chiacchiere al Tekès

Ensemble di musica popolare greca Evì Evan, con narrazioni e canti di Moni Ovadia Dimitris Kotsiouros bouzouki, cumbus saz, Giorgos Strimpakos baglamas, canto, Valerio Mileto chitarra, oud, Stefano Albarello qanun, oud
Spettacolo di Rebetiko con racconti e aneddoti sui cantautori che hanno dato vita a questo genere musicale. 
Tekés era un locale con finalità e natura ambigue: un bancone da taverna, due o tre bottiglioni di liquori colorati e le saracinesche sempre mezze abbassate. Un modo di passare le serate importato in Grecia dagli immigrati cacciati dalla Turchia dopo la Katastrofì del 1922; un punto di incrocio tra Oriente e Occidente. 
Oggi ci troviamo nel tekès per una serata dal sapore orientale; per ritrovare ritmi di vita lenti e il piacere di ascoltare insieme canzoni di storie di amore maledetto, di porto e di periferie cittadine; di prigioni, di zingare, passione per musica, vino e narghilè dove i ritmi dell’allegria si alternano alle melodie melanconiche. 
“Praticare il rebetiko oggi è un modo di uscire dal girone delle discoteche, dei club, del meccanismo che c’è dietro. Dallapubblicità delle mode giovanili. Trovarsi a casa. Stare nel proprio. Con una musica che parla di te, e non di qualcuno che non conosci nemmeno” (dal Tefteri di Vinicio Capossela).

A cura della Comunità Ellenica di Napoli e Campania in occasione dei festeggiamenti per i 500 anni di presenza neoellenica in Campania
Ingresso libero
Info: evievan2008@gmail.com / www.evievanrebetiko.com
http://www.infoturismonapoli.it/estate-a-napoli-2018-maschio-angioino/


Τα μάρμαρα του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο και ο Καβάφης. Με αφορμή τη σημερινή επίσκεψη του Alfredo Ledonne

Ο Alfredo Ledonne επισκέπτεται κάθε χρόνο στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου τη συλλογή γλυπτών που προέρχονται από την Ακρόπολη των Αθηνών, τα οποία μεταφέρθηκαν στη Βρετανία το 1806 από τον Τόμας Μπρους, 7ο κόμη του Έλγιν, πρέσβη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 1799 μέχρι το 1803.


Φωτογραφίες του Alfredo Ledonne από τη σημερινή του επίσκεψη/προσκύνημα.























Ο Καβάφης γράφει και σχολιάζει το ζήτημα της επιστροφής των μαρμάρων του Παρθενώνα, των λεγόμενων «Ελγινείων Μαρμάρων».


«ΤΑ ΕΛΓΙΝΕΙΑ ΜΑΡΜΑΡΑ»
«Σπουδαίον περιοδικόν της Αγγλίας , «Ο 19ος Αιών», δημοσίευσε την 1ην Μαρτίου άρθρον γραφόμενον «Ο Αστεϊσμός περί των Ελγινείων μαρμάρων».
Οι φιλόμουσοι και φιλάρχαιοι αναγνώσται θα ενθυμώνται το κίνημα όπερ εγένετο τελευταίως εν Αγγλία ίνα αποδοθώσιν εις την Ελλάδα αι αρχαιότητες ας προ 80 ετών ο λόρδος Έλγιν , πρέσβυς της Αγγλίας παρά την Υ.Πύλη , ήπαρσεν - ίνα τας προφυλάξη δήθεν - εκ της Ακροπόλεως.
Ο λόγιος κ. Φρειδερίκος Χάρισσον θερμώς υποστήριξε το κίνημα , έγραψε δε εν τω «19ω Αιώνι» το περίφημόν του άρθρον «Απόδοτε τα Ελγίνεια Μάρμαρα».
Την απάντησιν εις το άρθρον αυτό γράφει ο Διευθυντής του περιοδικού, ισχυριζόμενος ότι ο κ. Χάρισσον πραγματευθείς περί της επιστροφής των Ελγινείων μαρμάρων ηστεϊζετο απλώς , και κατέγινε περί το δοκιμάσαι την διορατικότητα του πνεύματος των συμπολιτών του - εάν τάχα θα ήναι αρκετά έξυπνοι να εννοήσουν την ειρωνείαν του. Άλλως ηθέλησεν επίσης να περιπαίξη την συνήθειαν διαφόρων συγχρόνων ρητόρων οίτινες επινοούσι θέματα της ευφράδειας των , ζητούσι να αποδείξωσι παραδοξολογίας και χιμαίρας.
Ούτω κρίνει ο κ. Τζαίμης Νώουλς , διευθυντής του περιοδικού «Ο 19ος Αιών». Μοι φαίνεται όμως ότι ο παραδοξολογών είναι μάλλον αυτός ή ο κ. Χάρισσον.
Το άρθρον του ουδέ λογικόν είναι, ουδέ γενναίον. Είναι τόσον ξηρόν κατά το ύφος, έχει τοιαύτην πληθώραν πτωχής ή μάλλον, ανόστου ειρωνείας, ώστε πιστεύω ότι μόνον οι Έλληνες, τους οποίους αφορά αμέσως το ζήτημα, θα έχωσι την υπομονήν να το αναγνώσωσιν ίνα σωθώσιν αι αμαρτίαι των.
Εν τη εξάψει του ο κ. Νώουλς τι δεν λέγει!
Εκθειάζει του Έλγιν την αρπαγήν. Μυκτηρίζει τον Βύρωνα. Σχετίζει την ευτελή υπεξαίρεσιν των μαρμάρων, προς τα ένδοξα τρόπαια του Νέλσωνος. Φρονεί ότι εάν επιστραφώσιν αι αρχαιότητες αύται, πρέπει ν'αποδοθώσιν επίσης η Γιβραλτάρη, η Μελίτη, η Κύπρος, η Ινδική - λησμονών ότι η κατοχή των χωρών εκείνων λογίζεται αναγκαία εις το Αγγλικόν κράτους, ενώ τα Ελγίνεια μάρμαρα εις ουδέν χρησιμεύουσιν άλλο ή εις τον ωραϊσμόν και πλουτισμόν του και άνευ αυτών ωραιοτάτου και πλουσιωτάτου Βρεττανικού Μουσείου. Ψέγει του κ. Χάρισσον την ορθοτάτην παρατήρησιν, ότι το κλίμα του Λονδίνου φθείρει τας γλυφάς των μαρμάρων και εκφράζει τον φόβον μη εάν μετακομισθώσιν εις Αθήνας καταστραφώσιν εν ενδεχόμενη αναφλέξει του Ανατολικού ζητήματος - λησμονών ότι ο φρόνιμος άνθρωπος οφείλει να διορθώνη το ενέστος κακόν πριν φροντίσει περί του μέλλοντος.
Δεν φαίνεται να δίδη πολλήν σπουδαιότητα εις τα δικαιώματα άτινα έχει των μαρμάρων «ο αναμεμιγμένος μικρός πληθυσμός όστις σήμερον κατοικεί επί των ερειπίων της Αρχαίας Ελλάδος» και υποθέτω ευρίσκει τα δικαιώματα του λόρδου Έλγιν και εαυτού μεγαλείτερα. Παρατηρεί ότι, αν ηκολουθείτο η συμβουλή του κ. Χάρισσον και απεδίδοντο αι περί ου ο λόγος αρχαιότητες εις την Ελλάδα, τις οίδεν εάν καμμία εκ των ολιγοβιών κυβερνήσεών της δεν θα τας επώλει αντί εκατομμυρίου λ.στ. εις την Γερμανίαν, ή αντί δύο εις την Αμερικήν ή χειρότερα, εάν δεν θα τας επώλει λιανικώς, εις ένα έκαστον ολίγας.
Ταύτα είναι ύβρις αδικαιολόγητος και εμφαίνουσα πολλήν ελαφρότητα εις την οποίαν η αρμόζουσα απάντησις θα ήτο - Είμεθα Κύριοι να διαθέσωμεν ως θέλομεν τα ημέτερα.
Αλλ' ας διαφωτισθή η άγνοια του ανδρός και ας μάθη ότι μέχρι τούδε αι ελληνικαί κυβερνήσεις, ολιγόβιοι ή μακρόβιοι, επεδείξαντο πολλήν ευλάβειαν και φροντίδα προς τα αρχαία μνημεία, ότι διάφορα μουσεία συνεστάθηκαν εν Ελλάδι, ων η διοίκησις είναι αξιόλογος και ότι εν Αθήναις τα Ελγίνεια μάρμαρα θα τυχώσει της αυτής πίστης διαφυλάξεως και περιποιήσεως οίας και εν Αγγλία. Είναι δε νόστιμος ο κ. Νώουλς όταν μας αφίνει να ίδωμεν και την χρημαιτικήν άποψιν της υποθέσεως. Εις εν μέρος του άρθρου του λέγει, ότι η σημερινή αξία των μαρμάρων υπολογίζεται εις εκατομμύρια, και εις άλλο πάλιν μέρος ομολογεί, ότι δια να τα αποκτήση ο λόρδος Έλγιν εξώδευσε 14.000 λ. Τι καλή δουλειά!
Δεν αναγράφω περισσότερας εκ των παρατηρήσεως του κ. Νώουλς. Είναι της αυτής ποιότητος και αι επίλοποι. Εξ άλλου δεν νομίζω πρέπον να τον θεωρήση τις υπεύθυνον δι' όλα όσα γράφει. Ο ανήρ εις άλλας περιστάσεις απέδεξεν ότι δεν αμοιρεί παιδείας, ορθής κρίσεως, και άλλων φιλολογικών προσόντων. Όθεν τείνω να πιστεύσω ότι πρέπει να αποδοθή το άτακτον της συνθέσεως και των κρίσεών του περί των Ελγινειών μαρμάρων εις την πνευματικήν σύγχυσιν ην τω επήνεγκεν η σκέψις ότι αι πολύτιμοι αύται αρχαιότητες - οι περικαλλείς αδάμαντες της Αττικής - ηδύναντο να ξεφύγουν από το Βλούμσβουρύ του. Το' μισολέγει ο ίδιος μετά βουκολικής απλότητος εν μια περίοδω του άρθρου του - Τι ιδέα (δεν ενθυμούμαι αν ήναι ακριβώς αυταί αι λέξεις του) ενώ έχωμεν τας ωραίας αυτάς αρχαιότητας εδώ και ειμπορεί ο λαός μας να πηγαίνη να τας θαυμάζη όποτε θέλει, τι ιδέα να τας στείλωμεν εις την άλλην άκρην της Ευρώπης!
Εν Αλεξανδρεία της Αιγύπτου, τη 27 Μαρτίου 1891
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π. ΚΑΒΑΦΗΣ


«Νεώτερα περί των Ελγινείων μαρμάρων»
Ο θάνατος των πολιτικών ή διεθνών ζητημάτων είναι η λήθη. Ευτυχώς το ζήτημα περί αποδόσεως των Ελγινείων μαρμάρων εις την Ελλάδα δεν πέπρωται ακόμη να λησμονηθή. Πολύ δε συντείνει εις την αναζωπύρωσιν του ζητήματος η διάστασις εις την οποίαν ήλθαν επ' αυτού δύο διακεκριμένοι λόγιοι Αγγλοι ο κ. Φρειδερίκος Χάρισον και ο Τζαίημς Νώουλς διευθυντής του περιοδικού ο «19ος αιών».
Εν τω Λονδινείω περιοδικώ «η Δεκαπενθήμερος Επιθεώρησιν» ο Χάρισον απήντησεν εις τας κατακρίσεις τας εκτοξευθείσας κατ' αυτού υπό του «19ου αιώνος».
Δεν θα αναγράψω όλα τα επιχειρήματα δι' ων ο κ. Χάρισον υποστηρίζει την θεωρίαν του περί αποδόσεως των μαρμάρων. Εν άρθρω καταχωρησθέντι εν τη «Εθνική» της 30ης Μαρτίου κατέδειξα ήδη την ελαφρότητα των ισχυρισμών του κ. Νώουλς. Θέλω μόνον μεταφράση επεξηγήσεις τινάς ας δίδει ο κ. Χάρισον εν τω νέω του άρθρω.
Λέγει ρητώς ότι δεν καταδικάζει απολύτως τον λόρδον Ελγιν τον υπεξαιρέσαντα τας περί ου ο λόγος αρχαιότητας, εκθέτει όμως 4 λόγους δι ων αποδεικνύεται ότι η κατοχή των μαρμάρων υπό τε του λόρδου Έλγιν πρώτον, και του αγγλικού έθνους δεύτερον, αντίκειται εις τας αρχάς του δικαίου.
«α' Ο λόρδος Έλγιν απέκτησε τα μάρμαρα του Παρθενώνος ουχί από τους Έλληνας, αλλά από τους δυνάστας αυτών Τούρκους.
β' οι Έλληνες εναντιώθησαν καθ' όσον τοις ήτο δυνατόν εις την μετακόμισιν αυτών, και ουδέποτε έπραξάν τι προς βλάβην των.
γ' Οι άνθρωποι του λόρδου Έλγιν αφήρεσαν ό,τι ήθελαν άνευ της ελαχίστης μερίμνης δια το μνημείον όπερ απεγύμνωσαν.
δ' Το βρεταννικόν έθνος απέκτησε τα Ελληνικά μάρμαρα αντί ποσού μηδαμινού». Αλλως παραδέχεται ότι ο λόρδος Έλγιν «πιθανόν εντίμως να εθεώρη ότι έσωζε δια την ανθρωπότητα τα πολύτιμα ταύτα κειμήλια». 
Εις εκ των κυρίων ισχυρισμών των εναντιουμένων εις την απόδοσιν των Ελγινείων μαρμάρων είναι ότι δι’ αυτής η Αγγλία θα αναγνωρίση την αρχήν της αποδόσεως των κατά το μάλλον ή ήττον άνευ οριστικής ή ακριβούς νομιμότητος αποκτηθέντων και τότε πρέπει να γυμνωθώσιν αι αρχαιολογικοί συλλογαί της. Αλλά αυτή είναι η συνήθης υπεκφυγή εκείνων οίτινες θέλουσιν ευσχήμως να αποφύγωσιν την εκτέλεσιν γενναίας πράξεως. Φοβούνται τας συνεπείας. Αλλά τέλος πάντων ποίαι είναι αι συνέπειαι αύται; μη είναι υποχρεωμένος τις να φέρη όλα μέχρι υπερβολής; Είναι υποχρεωμένος τις να εξακολουθή εφαρμόζων μιαν αγαθήν αρχήν μέχρις ότου δια της καταχρήσεως καταστή μωρά; Κατά την λογική ταύτην λοιπόν δεν πρέπει ποτέ να ελεή τις πτωχόν διότι αν ήτο να ελεήση όλους τους πτωχούς του κόσμου ήθελε καταντήση χιλιάκις πτωχότερος του πτωχοτέρου; Εξ άλλου η συνέπεια αυτή της γενικής αποδόσεως δεν απορρέει εκ της αποδόσεως των Ελγινείων μαρμάρων. Ο κ. Χάρισον, προς απόδειξην τούτου, επαναλαμβάνει όσα έγραψε πέρυσι επί του αντικειμένου.
Ο κ. Νώουλς, λέγει, δαπανά πολλήν εύκολον ρητορικήν αριθμών διάφορα έργα ελληνικής τέχνης κατεχόμενα υπό της Αγγλίας, και ερωτά εάν πρέπει και αυτά να επιστραφούν. «Βεβαίως όχι! Εποίησα διάκρισιν φανερωτάτην. Έγραψα τα Ελγίνεια μάρμαρα διαφέρουσιν ολοτελώς από όλα τα άλλα αγάλματα. Δεν είναι αγάλματα. Είναι τεμάχια μοναδικού μνημείου, του περιφημοτάτου εν τω κόσμω μνημείου, όπερ είναι το εθνικόν σύμβολον και το παλλάδιον γενναίου λαού και χώρος προσκυνήσεως δια την πολιτισμένην ανθρωπότητα... Εις το ελληνικόν έθνος την σήμερον τα ερείπια της Ακροπόλεως είναι πολύ σπουδαιότερα και ιερώτερα αφ' ό,τι είναι οιονδήποτε άλλο εθνικόν μνημείον εις οιονδήποτε άλλον ναόν. Είναι το εξωτερικόν και ορατόν μνημείον της εθνικής υπάρξεως και αναγεννήσεως... Δεν υπάρχει παράδειγμα εν τω κόσμ όλω ενός έθνους διατηρούντος, ουχί δια κατακτήσεως αλλά δια προσφάτου αγοράς από δυνάστην, τα εθνικά σύμβολα άλλου έθνους. Εάν ο πρέσβυς μας είχεν αγοράση από τον Βίσμαρκ, ότε οι Γερμανοί ήσαν εν Παρισίοις, τους εν Αγίω Διονυσίω τάφους των βασιλέων, τον τάφον του Ναπολέοντος... Πιστεύω ότι κάπως θα ωμιλείτο παραπάνω το πράγμα και ίσως ο κ. Νώουλς δεν θα είχεν όρεξιν να τραγουδή το «Βασίλευε Βρεττανία» επί τόνου τόσον προκλητικού.
Ιδού τι φρονεί περί της ασφαλείας ης απολαύσουσι τα Ελγίνεια μάρμαρα εν Αθήναις:
Η Ακρόπολις είναι άριστα προφυλαγμένη. Δεν είναι ολιγώτερον ασφαλής του Βρετανικού Μουσείου. «Αι Αθήναι την σήμερον είναι καλλιτεχνική σχολή όλων των εθνών, και αφ' ότου ηνεώχθη ο σιδηροδρομος Θεσσαλονίκης - Κωνσταντινουπόλεως έχουσιν όσους επισκέπτας και η Βενετία ή η Φλωρεντία. Είναι επίσης πλησίον της Ευρώπης της κειμένης προς νότον ή προς ανατολάς του Μονάχου όσον και το Λονδίνον. Η ιδέα την οποίαν φαίνεται ότι έχη ο κ. Νώουλς περί των Αθηνών ως μέρος τι απώτατον και άγριον, ομοιάζον το Βαγδάτιον όπου Αλβανοί και μεθυσμένοι ναύται κτυπώνται, όπου οι δρόμοι είναι είδος Πέττικοτ Λαίων και Ουαϊτσάπελ, και όπου κάποτε φθάνει εις μιλόρδος μετά του δραγομάνου του και των σκηνών του, πηγάζει από τα ταξείδια της ενότητός του. Ας ερωτήση κανένα όστις ήτο εκεί τελευταίως και θα απορήση να μάθη ότι αι Αθήναι είναι τώρα μια πόλις επίσης πολιτισμένη, τακτική, ανεπτυγμένη και πλήρης ευφυών επισκεπτών, όσον οιαδήποτε πόλις της Γερμανίας, Ιταλίας ή Γαλλίας. Ως κέντρον αρχαιολογικών σπουδών... αι Αθήναι είναι σχολή πολύ σπουδαιότερα του Λονδίνου».
Εις τας αυθαδείας του κ. Νώουλς περί του Ελληνικού έθνους απαντά ο κ. Χάρισον δια των εξής:
«Αναμφιβόλως οι φανατικοί φιλέλληνες εξέφρασαν ποτέ πολλάς ανοησίας, αλλ' η Ελλάς είναι τώρα ανεγνωρισμένον και ανεξάρτητον έθνος της Ευρώπης. Εάν δε την συγκρίνωμεν προς την Πορτογαλίαν, την Βραζιλίαν, ακόμη και την Τουρκίαν και την Ρωσσίαν, η ευφυία, το βάσιμον και η πρόοδός της ουδόλως είναι άξια περιφρονήσεως... Το Ελληνικό έθνος είναι νέον. Αι δυσκολίαι του είναι μεγάλαι, και η πολιτική του είναι άστατος, ως είναι η πολιτική μεγαλυτέρων εθνών άτινα έτυχον μικροτέρας πείρας. Με όλα ταύτα όμως το να προσφερθώμεθα προς το ελληνικόν έθνος ως προς άτακτα παιδιά τα οποία πρέπει να προσέχωμεν να μην κάμουν ανοησίας ή να μη χαλνούν τα πράγματα, να λέγωμεν ότι δεν δυνάμεθα να τους εμπιστευθώμεν τα ίδια των εθνικά μνημεία, να λέγωμεν ότι ήθελαν τα πωλήση εις την Αμερικήν είναι παράδειγμα βλακώδες και πρόστυχον της αυθαδείας των Τζων Μπουλ».
Εν άλλω μέρει του άρθρου του ο κ. Χάρισσον παρατηρεί μετ' ευχαριστήσεως ότι πολλοί σπουδαίοι άνδρες και σπουδαία φύλλα ενέκριναν την πρότασίν του.
«Η Σημαία» ήτο η πρώτη σπεύσασα εν κυρίω άρθρω να εγκρίνη την πρότασιν και τον άρθρον έκαμεν εντύπωσιν εν Ελλάδι... Υπήρξαν... οι υποστηρίξαντες εκάστην λέξιν μου. Αριστον άρθρον εμφορούμενον υπό του αυτού πνεύματος εφάνη εν τω Daily Graphic, και διάφορα άλλα φύλλα, εν τε Αγγλία και εν τη αλλοδαπή, ενέκριναν την έκκλησίν μου. κ. Ξάου - Λεφέβρ, εν πολυτιμω άρθρω επί της σημερινής Ελλάδος, προσετέθη εις την αυτήν πολιτικήν, και πιστεύω ότι υποστηρίζεται εν αυτή και υπό άλλων μελών της Βουλής... Δύο εντιμότατοι και σπουδαίοι πολιτικοί σύλλογοι, άνευ κομματικής αποχρώσεως απευθύνθησαν προς εμέ με τον σκοπόν να ενεργήσωμεν διάβημα τι εν τη Βουλή ή αλλαχού. 
Παρά τας διαβεβαιώσεις ταύτας, δεν πιστεύω η Ελλάς να έχη πολλήν τύχην να επανίδη τας ωραίας γλυφάς του Παρθενώνος. Το κόμμα το οποίον εναντιούται εις την απόδοσιν των Ελγινείων μαρμάρων είναι πολυάριθμον. Οσοι θέτουσι τον εγωισμόν υπεράνω της γενναιότητος ανήκουσι εις το κόμμα εκείνο - οι δε τοιούτοι άνθρωποι είναι πολλοί και εν Αγγλία, ως δυστυχώς είναι πολλοί πανταχού».
Οπως και αν έχη - είτε επιτύχη ο αγών περί αποδόσεως των Ελγινείων μαρμάρων είτε αποτύχη - εις τον Φρειδερίκον Χάρισσον οφείλεται ευγνωμοσύνη και τιμή, ου μόνον εκ μέρους των Ελλήνων, αλλά και εκ μέρους πάντων των ανεπτυγμένων ανθρώπων ως ο προσήκων μισθός των θαρραλέως τα ορθά λεγόντων.
Εφ. «Εθνική»
έτος Β' αριθμ. 117
Εν Αθήναις Δευτέρα 
29 Απριλίου 1891
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

domenica 15 luglio 2018

Όλα τα χωριά της Τήνου είναι όμορφα, φιλόξενα, ....μαγικά




Η Τήνος, οι μαγικές παραλίες και τα γαστρονομικά θαύματα

Αναδημοσίευση από το https://didee.gr/2018/06/01/i-tinos-oi-magikes-paralies-kai-ta-gastronomika-thaymata/#.WxEtdwtre7I.facebook

Γράφει η Μαίρη Ρετσίνα
Φωτογραφίες Νικόλας Νταής

Δεν ξέρω τι μπορεί να φταίει. Είναι λένε από αυτά τα ανεξήγητα. Αυτά τα νησιά που σε παρασύρουν σε μια ενεργειακή δίνη από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο που ανοίγει η μπουκαπόρτα σαν άλλη αυλαία θεάτρου. Κατεβαίνεις από το καράβι και νιώθεις το μυαλό σου να κατακλύζεται από μια εκκωφαντική ησυχία, την ίδια στιγμή που τα μποφόρ του νησιού “χορεύουν” με τα μαλλιά σου.

Αυτή είναι η Τήνος. Ένας τόπος με διαίσθηση, “νιώθει” τον κάθε ταξιδιώτη. Ήρεμη και γαλήνια, δημιουργεί μια διαλογιστική διάθεση “καθαρίζοντας” το μυαλό σου από τους μαύρους λεκέδες. Άγρια και περιπετειώδης, προσφέρει απλόχερα τα κύματα των θαλασσών της και τους αέρηδες για παιχνίδια σου. Όμορφη και λεπτεπίλεπτη ψιθυρίζει στο αυτί σου ιστορίες τέχνης σπουδαίων καλλιτεχνών, σου μιλάει για γλυπτική, ζωγραφική και μαρμαροτεχνία εκφράζοντας στο μέγιστο την ανάγκη του κάθε δημιουργού να αγγίξει την καλλιτεχνική έκσταση. Εξωστρεφής μέσα στην παράδοση της σε προκαλεί να να ξυπνήσεις τον ουρανίσκο και τα συναισθήματα σου με τα γαστρονομικά της θαύματα και τις ανεξάντλητες γεύσεις. Φιλόξενη και ειλικρινής μέσα στις άκαμπτες θρησκείες, βρίσκει τρόπο να συνδυάζει το Ελληνορθόδοξο με το πανελλήνιο θρησκευτικό σύμβολο, την θαυματουργή Παναγία της Τήνου, με το Καθολικό, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το νησί και την ιστορία του, μετά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τα χρόνια της Βενετοκρατίας.
Η Τήνος για μένα είναι σαν το Melancholia του Duke Ellington, όχι γιατί είναι μελαγχολική αλλά ακριβώς για το αντίθετο, είναι υπερβολικά αισιόδοξη, όπως και η μελαγχολία αν το καλοσκεφτείς, αυτή γεννά το ‘’καινούργιο’’. Είναι ένας τόπος που σου δημιουργεί συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, σαν ένας πολύ δυνατός έρωτας, όπως αυτός του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης, τρικυμιώδης, έντονος και κρυμμένος σε υποθαλάσσια ανάκτορα. Έτσι ακριβώς είναι και το νησί ετούτο, ένα κρυφό μυστικό των Κυκλάδων αφού ο περισσότερος κόσμος του έχει βάλει την ταμπέλα ‘’Τάμα’’ και θρησκευτικός τουρισμός, έντονο γιατί κάθε χωριό και κάθε σοκάκι έχει την δική του προσωπικότητα, γεύση και κουλτούρα και γεμάτο τρικυμιώδεις εναλλαγές φωτός που θες να ακολουθείς στα τυφλά
Ο Πύργος είναι το μεγαλύτερο χωριό της Τήνου και το μέρος όπου η κυκλαδίτικη ομορφιά και παράδοση βρίσκει στο 100% την έκφραση της. Ένας παραδοσιακός οικισμός που θυμίζει ανοιχτό μουσείο αφού κάθε γωνιά του είναι άξια θαυμασμού. Πρόκειται για το χωριό της μαρμαρογλυπτικής, το μέρος που ‘’γέννησε’’ σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο Γιαννούλης Χαλεπάς και ο Δημήτριος Φιλιππότης. Η μαρμαροτεχνία θεωρείται πολιτισμικό αγαθό αφού καθρεφτίζει την τεχνογνωσία και το ταλέντο των ντόπιων, συνδέει την ιστορία και την μνήμη των παλαιότερων χρόνων με το τώρα και η αισθητική της είναι απαράμιλλης ομορφιάς, Μπορείς να επισκεφθείς το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας, το Σπίτι του Γιαννούλη Χαλεπά, το μουσείο Τηνίων Καλλιτεχνών, το νεκροταφείο με τα μαρμάρινα έργα και την Σχολή Καλών Τεχνών.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω πως εξαιτίας της αγάπης της Σοφίας για την Τήνο και τους ανθρώπους της, ζήσαμε κάποιες από τις πιο όμορφες εμπειρίες της ζωής μας στο νησί και μια από αυτές ήταν η επίσκεψη μας στην Σχολή Καλών Τεχνών και η γνωριμία με τον διευθυντή αυτής, Λεωνίδα Χαλεπά. Είναι τόσο συγκινητικό και ελπιδοφόρο να βλέπεις τους μαθητές να δουλεύουν όλοι μαζί, αφιερωμένοι σε έναν κοινό σκοπό, μέσα σε ένα γαλήνιο περιβάλλον που δεν αποπνέει ανταγωνισμούς και έριδες αλλά ανόθευτη αγάπη για την τέχνη τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του Λεωνίδα Χαλεπά να είναι ξαπλωμένος στο έδαφος με τους μαθητές του τριγύρω, σαν μια οικογένεια που δουλεύει με μαστοριά τα όνειρα της. Η ταπεινοφροσύνη είναι αρετή και όχι αδυναμία, έχει μέσα της μια όμορφη ειλικρίνεια και αυτό ακριβώς ένιωσα περνώντας την σιδερένια πόρτα της Σχολής Καλών Τεχνών της Τήνου και τους ευχαριστώ γιατί ξέπλυναν από πάνω μου την σκληράδα της πόλης. Πριν φύγεις από τον Πύργο, δώσε λίγο χρόνο να ξαποστάσεις στον ‘’Μεγάλο Καφενέ’’ στην πλατεία του χωριού κάτω από τον μεγάλο πλάτανο και παρήγγειλε ένα κομμάτι γαλακτομπούρεκο και ένα πορτοκαλόπιτα. Αυθεντικές υπέροχες γεύσεις χωρίς ψεύτικη γλυκάδα. Μην ξεχάσεις να αγοράσεις μια χειροποίητη μαρμελάδα πορτοκάλι με σοκολάτα από το μαγαζάκι της Μαργαρίτας, θα με ευχαριστείς μετά.
Στο μικρό ανεμοδαρμένο χωριουδάκι Αετοφωλιά, υπάρχει ένα κουτούκι με το όνομα Φυσ’ άερα. Όπως μπαίνεις, στα αριστερά σου θα βρεις ένα παλιό συλλεκτικό τζουκ μποξ με ρεμπέτικα τραγούδια, υπάρχουν μόνο δυο σε όλη την Ελλάδα, και μια μεγάλη κορνίζα με τον αείμνηστο Νίκο Παπάζογλου να τραγουδά στο μαγαζί, όπως μου είπε αργότερο ο ιδιοκτήτης Νίκος Σκλάβος, ήταν αγαπημένο μέλος αυτής της μουσικής συντροφιάς και καλός φίλος. Στα δεξιά σου θα βρεις την κουζίνα του Νίκου, πανέτοιμη να σου χαρίσει μια τηνιακή γαστρονομική εμπειρία με φρέσκα τοπικά υλικά και διάθεση αυτοσχεδιασμού. Μαγειρική σημαίνει ‘’μοιράζομαι’’ και το φαγητό είναι μια ανταλλαγή συναισθημάτων, μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής, κάτι που ο Νίκος μας χάρισε χωρίς δεύτερη σκέψη. Μαγειρική σημαίνει βάζω λίγο από τον εαυτό μου σε κάθε πιάτο. Μαγειρική σημαίνει σεβασμός προς τον άνθρωπο. Οι στιγμές μας στα Φυσ’άερα ήταν οι μοναδικές που δεν τραβήξαμε ούτε μια φωτογραφία, γιατί δεν μπορείς να φωτογραφίσεις τον επαγγελματισμό, την καλοσύνη, την ευγένεια και την αξιοπρέπεια, κάποια πράγματα αποτυπώνονται μόνο στα μάτια και το μυαλό. Ο Νίκος και η οικογένεια του είναι ο λόγος για να μην χάσεις την πίστη σου στην ανθρωπότητα. Σου προτείνω να δοκιμάσεις αυγά καγιανά, σαγανάκι με παστουρμά και να αφήσεις τον Νίκο να κάνει ότι θέλει με την φρουτάλια σου, στην δίκη μας πρωταγωνίστησε το σύκο. Τα Φυσ’άερα είναι ανοιχτά όλο τον χρόνο, κι αν περάσεις δώσε τα χαιρετίσματα μου.
Η Τήνος είναι ένα πολύ δοτικό νησί, αρκεί να αφεθείς, θα σε παρασύρει μόνη της στην απόλαυση.
Μπες στο αυτοκίνητο και πήγαινε για μπάνιο στην Παχιά Άμμο μια πανέμορφη, παρθένα παραλία μόλις 15΄ λεπτά απόσταση από την χώρα της Τήνου που δεν την έχει αγγίξει η μανία της ξαπλώστρας, γεμάτη χρώματα και στραφταλιζέ αμμουδιά. Συνέχισε την διαδρομή σου προς τον Τριαντάρο, τα Δυο Χωριά, τον Κουμάρο, την Στενή, τα Λουτρά και τις Ουρσουλίνες και το Αγάπη. Κάνε μια στάση να θαυμάσεις το σεληνιακό τοπίο της Βωλάξ αποτέλεσμα ηφαιστιακής έκρηξης ή το μέρος που έγινε η Τιτανομαχία, ο πόλεμος μεταξύ των Τιτάνων και τον Ολύμπιων Θεών, εσύ διαλέγεις την ιστορία που σου ταιριάζει. Δώσε λίγο χρόνο για να γνωρίσεις από κοντά τους καλαθοτεχνίτες και τα έργα τους. Εμείς κάναμε μια στάση στο εργαστήριο του Λουδουβίκου, ήπιαμε το ρακάκι μας μαζί με την οικογένεια του και μάθαμε από πρώτο χέρι την τέχνη της καλαθοπλεκτικής.

Άλλαξε την κατεύθυνση σου προς Βορρά και άσε το βλέμμα να πιάσει το απέραντο της θάλασσας όσο εσύ την χαζεύεις από την μυσταγωγική Καρδιανή, συνέχισε στο πανέμορφο χωριό Υστέρνια και κάνε οπωσδήποτε μια στάση στην Εξωμεριά για καφέ, φαγητό και σίγουρα γλυκό. Ακολούθησε τον δρόμο προς τον Πύργο και πήγαινε για φαγητό στον Πάνορμο, ένα πανέμορφο μικρό ψαροχώρι, κι αν έχεις όρεξη για θαλασσινά, δοκίμασε το βραστό σαλάχι με ελαιόλαδο στον Μαίστρο. Θα μπορούσε να γράφω ατελείωτες ώρες για την Τήνο αλλά προτείνω να μπείτε στο καράβι και να την γνωρίσετε από κοντά. Εμένα με κέρδισε, την αγαπώ σαν να ήμουν ντόπια και θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες ατελείωτες για αυτό το κυκλαδίτικο νησί που είναι μέγας θεραπευτής της καρδιάς.
Λένε ότι το νησί έχει άλλο φως από τα υπόλοιπα κυκλαδονήσια. Είναι αλήθεια. Έχω υποσχεθεί να μην αποκαλύψω το γιατί. 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΚΕΛΛΙΑΝΟΥ
Κείμενο που καταγράφει την ιδιαιτερότητα του νησιού. 
Όμως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα Κάτω Μέρη περνούν απαρατήρητα! 
Κάποιος κατωμερίτης θα πρέπει να ξεναγήσει δημοσιογράφους και μπλόγκερ και σε αυτά τα χωριά για να αντιληφτούν την ομορφιά τους. Πρέπει να τα περπατήσουν για να τα ανακαλύψουν.

sabato 7 luglio 2018

Το αλφαβητάρι του καλοκαιριού: Μέρος Πρώτο, Τήνος…


Το αλφαβητάρι του καλοκαιριού: Μέρος Πρώτο, Τήνος…ΜΗΝAΣ ΒΙΝΤΙAΔΗΣ

ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2028, 5-7-2018

http://www.topontiki.gr/article/280733/alfavitari-toy-kalokairioy-meros-proto-tinos



Α: Όπως Απουσία. Όταν χάνεις κάτι σπουδαίο. (Ξέρεις εσύ, Νικάκι...).
Β: Όπως Βαγγέλης. Ένας φίλος που είναι κοντά σου πάντα... Εδώ, με λόγια, τσίπουρα, λούζα και τηνιακό τυρί.
Γ: Όπως Γράψιμο. Σωτήρια διέξοδος. Μια καινούργια ιστορία αρχίζει...
Δ: Όπως Δήλος. Τη βλέπω απέναντί μου, τον Οκτώβριο θα είμαστε με την «Ήρα» εκεί.
Ε: Όπως Ελπίδα. Η πιο όμορφη λέξη...
Ζ: Όπως Ζωή. Μια φράση που μου έρχεται αυτές τις μέρες στο μυαλό, εδώ στην Τήνο του Βαγγέλη, είναι «η ενοχή του επιζώντος».
Η: Όπως Ηρεμία. Το αντίθετο της φουρτούνας του κορμιού και του νου. Συνώνυμο του κοιμάμαι χωρίς παράξενα όνειρα. Παρεμφερές με το λευκό του τίποτα...
Θ: Όπως Θέλω. Θέλω να δω τη συνάντηση Σελήνης - Δία, θέλω να δω ένα καράβι να περνάει, θέλω να δω ένα παιδί να παίζει στη θάλασσα μ’ έναν ψεύτικο καρχαρία, θέλω μια οπτασία να γίνει ύλη και απτή στα χέρια μου.
Ι: Όπως Ικεσία. Προς τα γλαροπούλια, τα τζιτζίκια, τα λεμόνια, τους ιβίσκους. Μια ορχήστρα που παίζει μόνο για μένα τη Συμφωνία του Άγνωστου Μεσημεριού.
Κ: Όπως Καίω. Τις κακές αναμνήσεις, τα λάθη, τις μικρές προδοσίες, την αχαριστία, τις μέτριες στιγμές.
Λ: Όπως Λίγο, ελάχιστο, δεν πρόλαβα, ήθελα κι άλλο. Ύστερα που το σκέφτεσαι καλά, λες το λίγο είναι πολύ, το πολύ, τελικά, είναι λίγο. Φιλοσοφίες όταν έχει μποφόρ η θάλασσα.
Μ: Όπως Μόνος. Όταν φεύγεις απ’ την παρέα σου, μπαίνεις στο καράβι, επιστρέφεις. Ξανά ο καθρέφτης φωτίζεται, γεια σου, πάλι οι δυο μας, μπράβο που ξυρίστηκες, ε, μη γυρίζεις αλλού το βλέμμα.
Ν: Όπως Ναύτης. Πάντα στο καράβι θυμάμαι τη στρατιωτική μου θητεία στον «Μιαούλη». Εσύ κι ο Νότος, μέσα σου Βοριάς, μπροστά σου η Δύση. Πού κρύβεσαι, Ανατολή, να τ’ αλλάξεις όλα;
Ξ: Όπως Ξένος. Σαν τον ήρωα του Καμύ, φεύγεις από μια στεριά, πας σε μια άλλη, αφήνεις μια αλήθεια για να μεταφερθείς σε μια αυταπάτη. Μερικές ώρες με άλλοθι στις κακές σκέψεις. Στη μέση θάλασσα, κενό, ουρανός, ήλιος που γίνεται φεγγάρι, ποια είναι η πατρίδα σου, φίλε;

Ο: Όπως Όνειρο. Το ζεις με μάτια ανοιχτά κι ύστερα αμφιβάλλεις αν εσύ ήσουν ο πρωταγωνιστής. Τι χρειάζεσαι; Ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα, μια βεράντα με θέα μερικά νησιά, πλοία να περνούν, δελφίνια να παιχνιδίζουν, ηρεμία, τεμπελιά, φαγητό, βιβλία, κουβεντούλα κι ένας καλός συμπαίκτης.

venerdì 6 luglio 2018

Με τη «ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ» η ελληνική διπλωματία ηττήθηκε κατά κράτος. Πρώτοι οι Έλληνες αναγνωρίζουν, αποδέχονται και εκχωρούν «μακεδονική γλώσσα και εθνότητα» στους Μακεδονοσλάβους.

Αυστραλιανό Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών: Η «ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ» ΩΣ ΠΡΑΞΗ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΔΙΧΟΣΤΑΣΙΑ  ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ 

1.0 Οι ιστορικές προϋποθέσεις
Βασικό ιστορικό, πολιτικό και ανθρωπολογικό επιχείρημα είναι ότι δεν λειτούργησε ποτέ αναγνωρισμένο έθνος, κράτος με το όνομα Μακεδονία. Η ιστορική Μακεδονία υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνικού έθνους, της ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού και βασικός πυλώνας εξάπλωσης του Χριστιανισμού. Ως ιστορική συνέπεια της μακεδονικής κατάκτησης ο ελληνικός πολιτισμός, γλώσσα και ιδεολογία αποτέλεσαν κτήμα των εθνοτήτων της Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής, «ομογενοποίησαν» γλωσσικά την ελληνιστική αυτοκρατορία, εμπλούτισαν τους κατά τόπους πολιτισμούς, συμπεριλαμβανομένου και του Αραβικού, και επέτρεψαν τη διάχυση και προβολή του Χριστιανισμού.
Στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ ως αποτέλεσμα της ρωμαϊκής κατάκτησης ο γεωγραφικός χώρος της ιστορικής Μακεδονίας μεταλλάσσεται γεωγραφικά, διοικητικά και πολιτικά. Η Ρωμαϊκή Μακεδονία «στήνεται» και «διευρύνεται» προς βορρά ως περιφέρεια του Ρωμαϊκού κράτους, με στόχο να απονευρώσει πολιτικά τους Μακεδόνες και τους υπόλοιπους Έλληνες, αλλά και να εξυπηρετήσει τις στρατιωτικές αλλά και πολιτικές στρατηγικές της Ρώμης. Στη Μακεδονία των Ρωμαίων έλαβαν χώρα οι μεγαλύτερες εμφύλιες μάχες τους και από τη Μακεδονία ξεκίνησε ο Κωνσταντίνος να νικήσει τους αντιπάλους του και να ενώσει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Η Οθωμανική Μακεδονία του 15ου αιώνα με τα τρία βιλαέτια της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηρίου και των Σκοπίων, μετατράπηκε σε χωνευτήρι αλλογενών και αλλογλώσσων μεταξύ τους πληθυσμών. Οι Οθωμανοί κατέλαβαν μια καταστρεμένη και δημογραφικά παρηκμασμένη περιοχή, ενθάρρυναν και καλλιέργησαν την εισρροή πολυπολιτιστικών και πολυγλωσσικών πληθυσμών συμπεριλαμβανομένων και των Ρωμά. Κυριάρχησε μία πολυεθνική, πολυπολιτιστική δημογραφικά επικράτεια, με πολυπρόσωπη ανθρωπολογική διάσταση και σύνθεση, ποικίλη εθνολογική μορφή και ποικίλα γλωσσικά μοτίβα.
Η Μακεδονία της Συνθήκης του Βουκουρεστίου (1913), που ακολούθησε, ήταν απόρροια των Βαλκανικών Πολέμων και το γεωπολιτικό αποτέλεσμα που επιβλήθηκε στα Βαλκάνια από τις χώρες-ηγερίες της Ευρώπης και την Ιαπωνία. 
Η μετα-ιστορική και διευρημένη γεωγραφικά πλέον Μακεδονία, λειτούργησε ως ένα πολυσπερμικό και πλουραλιστικό φυλετικά και εθνοτικά διοικητικό μόρφωμα, όπου ο ελληνικός όρος «Μακεδονία» χαρακτήριζε πλέον χώρο φυλετικών και αργότερα εθνικών ανταγωνισμών και διεκδικήσεων. Η έννοια του «Μακεδόνα», λειτούργησε στην περίοδο αυτή χωρίς συγκεκριμένη εθνική συνείδηση εκ μέρους των πολυφυών, εθνοτικά, πληθυσμιακών ομάδων και αναφερόταν κυρίως στον κάτοικο της συγκεκριμένης Οθωμανικής γεωγραφικής επικράτειας. Μετά το 1870, τον όρο «Μακεδόνα» επιχείρησαν να διεκδικήσουν εθνοτικά για λογαριασμό τους οι Σέρβοι, Βούλγαροι και Έλληνες, προκαλώντας ένοπλους αγώνες.
Το δημογραφικό αυτό μωσαϊκό ήταν φυσικό να μην επιτρέψει τη διαμόρφωση των συστατικών εκείνων και των προϋποθέσεων που λειτουργούν συνεκτικά, ώστε να λειτουργήσει ένα συγκεκριμένο έθνος. Συγκεκριμένα, δεν λειτούργησε μία περιφερειακή, συγκεκριμένη και σαφώς προσδιορισμένη κοινωνική συγκρότηση ενός πληθυσμού (regional social construction)- με συγκεκριμένα και αυθεντικά ήθη, έθιμα, αρχές, παραδόσεις. Δεν λειτούρργησε συγκεκριμένη γλώσσα, παρά τις προσπάθεις των Σέρβων και των Βουλγάρων να «νομιμοποιήσουν» γλωσσικά τις ποικίλες σλαβικές ντοπιολαλιές της περιοχής, να τις προσδώσουν τυπολογικό (γραμματική και συντακτικό) και μονιστικό χαρακτήρα, σερβικό ή βουλγαρικό, για να μπορέσουν να τις εντάξουν εθνικά ως δικές τους. Δεν λειτούργησε στην Οθωμανική Μακεδονία συγκεκριμένη ιθαγένεια και δεσμοί που θα επέτρεπαν σύνδεση με προγόνους (ancestry). Δεν λειτούργησαν πληθυσμοί ως «Μακεδόνες» με συγκεκριμένη αναγωγή σε προγόνους, προγονική γη και ιστορία.

2.0 Οι πάγιες θέσεις του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Μακεδονικών Σπουδών 
Το Αυστραλιανό Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών με διαβήματα, επιστημονικές διαβουλεύσεις, συνέδρια, εκδόσεις και άρθρα του από το 1986 τάχθηκε να υπηρετήσει τα ιστορικά και πολιτιστικά δίκαια του μακεδονικού Ελληνισμού. Υποστηρίξαμε, ότι ουδείς Έλληνας θα μπορούσε να αποδεχτεί την εκχώρηση αυτούσιου του όρου «Μακεδονία» σε όνομα ενός κράτους με αλβανο-σλαβικό και βουλγαρικό κυρίως πληθυσμό, σε μία χώρα που ιδρύεται στον χώρο της μετα-ιστορικής Μακεδονίας και δεν έχει σχέση με την ιστορική Μακεδονία, την Ελλάδα, τους Έλληνες, την ιστορία και τον πολιτισμό τους. 
Στα πλαίσια επίλυσης του προβλήματος που δημιουργούσε το ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού» και της «Μεγάλης Μακεδονίας», καθώς και ο βουλγαρο-σλαβικός αλυτρωτισμός του 19ου και 20ου αιώνα, και προκειμένου να ζήσουν οι δύο λαοί φιλικά, δημιουργικά και ειρηνικά, καθώς και οι πολίτες τους στη Διασπορά, για να χρεωκοπήσει η μονοσήμαντη χρήση του ονόματος «Μακεδονία», «μακεδονική γλώσσα» και «Μακεδόνας» από τους κατοίκους της ΦΥΡΟΜ, προκειμένου να μην αποκλειστούν πλήρως από τον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας όλοι αυτοί οι αλλογενείς που γεννήθηκαν και συγκατοίκησαν εδώ και 1300 χρόνια στην περιοχή της μετα-ιστορικής Μακεδονίας, αλλά και για να έχουμε υπέρ της Ελλάδος τη θετική στάση και συναίνεση των διεθνών θεσμικών οργάνων ως χώρα δικαίου αλλά και ως ηγερίας των Βαλκανίων, ταχθήκαμε υπέρ της διαπραγμάτευσης του ονοματολογικού, υπέρ μιας συβιβαστικής λύσης και υπέρ μιας ισοβαρούς διακρατικής συναίνεσης.
Από το 1992, με ειδικό μνημόνιο προς την Κυβέρνηση του αείμνηστου Κ. Μητσοτάκη και τον Αύγουστο 2018 στον κ. Ν. Κοτζιά, ταχθήκαμε υπέρ ενός έντιμου διαπραγματευτικού διάλογου προς εξεύρεση λύσης που θα ξεχώριζε τη Ελληνική Μακεδονία, την ιστορία και τον πολιτισμό της από τους Μακεδονοσλάβους της ΦΥΡΟΜ, θα διαφοροποιούσε διακριτά τους δύο λαούς, τις δύο χώρες, τις δύο γλώσσες, τα δύο έθνη και με την πάροδο του χρόνου θα απονεύρωνε τον ανταγωνισμό και τις συγκρούσεις μέσα και έξω από τα Βαλκάνια.
Με αλλεπάλληλες αναφορές μας προτείναμε σύνθετο, μονολεκτικό, αδιαίρετο όρο γεωγραφικού προσδιορισμού, με σλαβική μορφοφωνολογική απόδοση, όπου ο όρος «Μακεδονία» δεν θα εμφαίνεται ΑΥΤΟΥΣΙΟΣ, ήτοι «Μακεντοσλάβια» ΚΑΙ «Γκορναμακεντόνια» για το κράτος, όροι που δεν εμπεριείχαν αυτούσια τον όρο «Μακεδονία» και δεν μπορούσαν να «σπάσουν» το σύνθετό τους, ώστε να επανεμφανιστεί το αλυτρωτικό «Μακεδονία». Ως προς το ονοματολογικό της γλώσσας, προτείναμε τον όρο «Γκορναμακεντόνιαν» ή «Μακεντοσλάβικ», ενώ τους πολίτες τους «Γκορνομακεντόνιανς» ή «Μάκεντοσλαβς». 
Παράλληλα, καταδικάσαμε συλλήβδην και τις πέντε ποικιλίες της φημολογούμενης ονοματοδοσίας του γειτονικού κράτους, που αποδίδονται στον διαμεσολαβητή Μάθου Νίμιτς, όπως εμφανίζονται σε μορφή δύο λέξεων. Καταδικάσαμε κάθε νέα πρόταση χρήσης σύνθετης ονομασίας με ιστορική, γεωγραφική ή χρονολογική έννοια («νέα», «σύγχρονη», «βόρεια» κλπ), ως εμπεριέχουσες σπέρματα αλυτρωτισμού. Ζητήσαμε το τελικό προϊόν της διαπραγμάτευσης να ισχύει έναντι όλων και για πάσα χρήση, και μόνον εφόσον:

(α) αποτάξει κάθε αλυτρωτική, επεκτατική και αποσχιστική βλέψη όχι μόνο στο έδαφος αλλά και στην ιστορία και τον πολιτισμό της Ελλάδας και των Ελλήνων,
(β) αποκαθηλώσει και καταργήσει κάθε έκφανση αλυτρωτισμού και επεκτατισμού -σχολικά βιβλία, μνημεία, ονόματα, χάρτες και ό,τι άλλο εργαλείο έχει χρησιμοποιήσει μέχρι σήμερα για να μιμούνται και να παριστάνουν δήθεν τους αρχαίους Μακεδόνες,
(γ) διασφαλιστούν εγγυήσεις ότι το τελικό προϊόν της πράξης θα είναι πάγιο και μη ανατρέψιμο από την στάση της εκάστοτε κυβέρνησης των Σκοπίων, και
(δ) προβλέπονται συγκεκριμένες κυρώσεις σε περίπτωση που η απέναντι πλευρά αθετήσει μέρος της συμφωνίας.

Το Αυστραλιανό Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών ζήτησε από την Ελληνική Κυβέρνηση:
• Να υπάρξουν κόκκινες γραμμές, ώστε η διαπραγμάτευση να μην μετατραπεί σε εθνική ήττα και διασυρθεί η εθνική αξιοπρέπεια των Ελλήνων. Το τελικό προϊόν δεν θα πρέπει να αφήνει περιθώρια καλλιέργειας αλυτρωτισμού, επεκτατισμού και απόσχισης. Ο συμβιβασμός δεν πρέπει να απελευθερώνει σπέρματα αλυτρωτισμού που με τον χρόνο μπορούν να εξελιχθούν σε θύελλα αποσταθεροποίησης τόσο μέσα στα Βαλκάνια όσο και στη Διασπορά. 
• Το ότι η ΦΥΡΟΜ δεν έχει τάνκς και αεροπλάνα δεν μπορεί να αποτελέσει επιχείρημα ότι δεν κινδυνεύει η Ελλάδα από τους γείτονες αυτούς. Ο αλυτρωτισμός επωάζεται μέσα από συγκεκριμένα ονόματα, ιδεολογίες και επιτίθεται κατά ιστορικών κεκτημένων άλλων λαών. Τέτοιος είναι ο αλυτρωτισμός των Μακεδοσλάβων και με τον τρόπο αυτό εξυφαίνεται και λειτουργεί στην Αυστραλία, στον Καναδά, στις ΗΠΑ και αλλού.
• Τελικά η ελληνική διαπραγμάτευση, ύστερα από επιτυχή πίεση διεθνών οργανισμών, κατέληξε να αποδεχτεί το «Βόρεια Μακεδονία» - ούτε κάν «Severna Makedonija», όχι ως ενιαία σύνθετη λέξη, αλλά ως απλή σύνθετη όπου ο όρος «Μακεδονία» αποτελεί την ουσία του όρου.
2.0 Η αποτίμηση της Συμφωνίας των Πρεσπών
Στο ονοματολογικό, η ελληνική διπλωματία κέρδισε στα σημεία κάποιους πόντους, ωστόσο έχασε τον αγώνα. Το όνομα «Μακεδονία» προβάλλει αυτούσια και προσδιορίζεται ως «Βόρεια». Ο συμφωνηθείς όρος, παρά τις νομικές δικλίδες που διασαφηνίζουν το σλαβο-αλβανικό περιεχόμενο του λαού αυτού, είναι μόνο στα χαρτιά. Οι διευκρινίσεις δεν επικαλούνται παρά μόνον όταν υπάρχουν συγκρούσεις. Άρα, με τον όρο «Βόρεια Μακεδονία» επωάζεται και συνεχίζει να ζει η ιδεολογία των «αδελφών τους της Νότιας Μακεδονίας», του Αιγαίου και βέβαια ό,τι συνεπάγεται με την ιστορία και τον πολιτισμό της Μακεδονίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Στο erga omnes (έναντι πάντων) η ελληνική διπλωματία κέρδισε επίσης κάποια σημεία, αφού ταυτότητα και διαβατήριο θα αναγράφουν τη χώρα ως «Βόρεια Μακεδονία», ωστόσο κι εδώ έχασε τον αγώνα, αφού δεν θα αποκαλείται πλέον ενιαία «Σεβερναμακεντόνια», ούτε «Γκορναμακεντόνια» αλλά σκέτο Βόρεια «Μακεδονία». Αλλά και η αποδοχή καθώς επίσης και η αποστασιοποίησή τους από την αρχαία μακεδονική ιστορία και κληρονομιά, την οποία εξάλλου ανεπιτυχώς διεκδικούσαν, δεν σημαίνει λήξη του αλυτρωτισμού. Όλα αυτά είναι διατυπωμένα στο κείμενο, όχι στο όνομα. Η προς υπογραφή συμφωνία μαρτυρεί ότι ο αλυτρωτισμός τους περνάει σε μια νέα φάση, όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω και η ελληνική Διασπορά θα πρέπει να ετοιμάζεται για νέους αγώνες.
Στα θέματα της γλώσσας και της εθνικής ταυτότητας, άσχετα αν η «συμφωνία» μιλάει για «υπηκοότητα» (citizenship) ή «ιθαγένεια», ή «εθνότητα» (ethnicity) η ελληνική διπλωματία ηττήθηκε κατά κράτος. Αναγνώρισε τη γλώσσα και την ταυτότητά τους ως αναπόσπαστο κομμάτι της «ιστορικής» τους κληρονομιάς με το 7ο άρθρο της «συμφωνίας». Το σλαβοβουλγαρικό ιδίωμα της ΦΥΡΟΜ και των πολιτών της αναγνωρίζεται για πρώτη φορά με τη βούλα του ελληνικού κράτους πλέον, «Μακεδονική γλώσσα»!! Η αποδοχή εκ μέρους της ΦΥΡΟΜ ότι η γλώσσα τους εντάσσεται στην οικογένεια των νοτιοσλαβικών γλωσσών δεν συνιστά εκ μέρους τους κάποια υποχώρηση, καθώς ουδέποτε ισχυρίστηκαν ότι η γλώσσα τους έλκει την καταγωγή της από την αρχαία μακεδονική γλώσσα. 

Στο θέμα της ταυτότητας των πολιτών της προαλειφόμενης «Βόρειας Μακεδονίας» η ελληνική διπλωματία στάθηκε γενναιόδωρος ευεργέτης του «Μακεδονισμού» και του αλυτρωτισμού τους, αφού τους αποκάλεσε «Μακεδόνες» πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας, κατά αναλογία προς το «Αμερικάνοι» πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών!!! Εδώ ο ελληνικός συμβιβασμός γίνεται διασυρμός, ταπείνωση και εθνικός εξευτελισμός. Πρώτοι οι Έλληνες αναγνωρίζουν, αποδέχονται και εκχωρούν «μακεδονική γλώσσα και εθνότητα» στους Μακεδονοσλάβους. Η αποδοχή ότι οι Μακεδοσλάβοι είναι πλέον «Μακεδόνες» αναιρεί τις ελληνικές επιστημονικές επιφυλάξεις 150 ετών, ευτελίζει και καταδικάζει σε χρεωκοπία όλα τα σωματεία του Μακεδονικού Ελληνισμού εντός της Ελλάδας και στη Διασπορά που αγωνίζονταν για τα ελληνικά δίκαια του χώρου.
Το θετικό για τον Ελληνισμό και τον αγώνα του που προκύπτει από τη «συμφωνία» είναι ότι οι Μακεδοσλάβοι αναγκάστηκαν για πρώτη φορά να αυτοταπεινωθούν, να αλλάξουν το όνομα της χώρας τους, να μην μπορούν να υποστηρίξουν ότι η χώρα τους είναι η μόνη «Μακεδονία», αλλά από τούδε η «Βόρεια Μακεδονία»- Αυτό δεν επιλύει όμως το πρόβλημα. Το μετατοπίζει σε μία νέα φάση αφού ο αλυτρωτισμός συνεχίζει να κυοφορείται με τη γενναιόδωρη συμμαχία της ελληνικής διπλωματίας. Παίρνει μάλιστα τεράστιες διαστάσεις αφού οι κάτοικοί της νόμιμα και με τη συναίνεση της ελλαδικής κυβέρνησης, είναι πλέον οι «Μακεδόνες» που ομιλούν τη «Μακεδονική» στο κράτος τους που προσδιοριστικά λέγεται «Μακεδονία» του Βορρά. 
Η γνώση της ιστορίας των Βαλκανίων είναι χρησιμότατο γνωστικό εργαλείο, αλλά χωρίς ενδελεχή γνώση της διεθνούς πρακτικής και των ανθρωπολογικών παραμέτρων μιας σύγκρουσης και ανταγωνιστικότητας που καθορίζει το «Μακεδονικό» σε διακρατικό αλλά και σε διασπορικό επίπεδο απονευρώνει τους μηχανισμούς εξεύρεσης μίας αμοιβαίως δικαίας λύσης. Παράλληλα, κάθε προσπάθεια επιβολής μιάς συμφωνίας που χαρακτηρίζεται από οίηση του πολιτεύεσθαι και επιδεικνύει ιδεολογική τρομοκρατία και μηδενική ανοχή προς όλους όσοι «του άλλα λέγοντος»:
• αποχυμώνει το αξιόπιστο των θέσεών μας στα διεθνή φόρα, 
• ενθαρρύνει τους ντόπιους αποδομητές της ελληνικής ιστορίας σε συμβιβασμούς και ενδοτισμό, ξαναγράφοντας στα σχολικά εγχειρίδια την ιστορία του Παύλου Μελά του Μακεδονικού Αγώνα, την εξέγερση του Ίλιντεν (τον βουλγαρικό αλυτρωτισμό και Μισίρκωφ), τα δεινά του μεσοπολέμου, τις ίντριγκες του Τίτο, τη σύμπραξη της ηγεσίας του Δημοκρατικού Στρατού με τους Μακεδονοσλάβους παρτιζάνους κλπ και καταπατώντας σχεδόν ισοπεδωτικά, όπως έγινε με την Τουρκία, τα ιστορικά γεγονότα.
• Επομένως, εάν η Ιστορία είναι ο δρόμος προς την αυτογνωσία, τότε η μετάλλαξη και καταπάτηση της Ιστορίας μάς φέρει ως άτομα, ως κοινωνικό σύνολο, αντιμέτωπους με τους εαυτούς μας.
• Οδηγεί σε νέες φοβερότερες συγκρούσεις μεταξύ των «μακεδονιστών» και των Ελλήνων της Διασποράς
• Μετά τις σοβαρότες μεταπολεμικές εμφύλιες συγκρούσεις που γνώρισε η ελληνική Διασπορά ως προς το Βορειοηπειρωτικό, Δωδεκανησιακό και την επταετία των συνταγματαρχών, οδηγούμαστε σε νέες και διαρκείς συγκρούσεις, προκαλώντας βαθύτατο διχασμό ανάμεσα στους Έλληνες της Διασποράς και στην Ελληνική κυβέρνηση αλλά και στους εθνικούς της αντιπροσώπους.
• Επενεργεί αρνητικά στην καλλιέργεια ελληνικής ταυτότητας σε διαγενεολογικό επίπεδο και απομακρύνει τις νέες γενιές των Ελλήνων μακριά από την Ελλάδα και τους Έλληνες. 
• Οι Έλληνες της Διασποράς στερούνται πλέον τα πάγια διαπραγματευτικά επιχειρήματα που διατηρούσαν από αιώνες ως προς την ονομασία της ιθαγένειας/εθνικής ταυτότητας και της γλώσσας των Μακεδονοσλάβων ύστερα από την πράξη διεθνούς αναγνώρισης που επέβαλε η Κυβέρνηση στις Πρέσπες με την παρουσία των εκπροσώπων του ΟΗΕ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, καθιερώνοντας σχεδόν μη ανατρέψιμη την κατάσταση. 

Συπερασματικά, τονίζουμε ότι το ΑΙΜΣ στήριξε τη διαπραγμάτευση του ΟΗΕ, τάχθηκε υπέρ ενός σύνθετου μονολεκτικού όρου στη σλαβική, χωρίς την εμφάνιση της λέξης «Μακεδονία» αυτούσια. Κρίνουμε ότι η υπογραφείσα και συμμαρτυρηθείσα από τα διεθνή φόρα «συμφωνία», ενισχύει τους αλυτρωτιστές ενός μακεδονισμού που έβλαψε τόσο τους Μακεδονοσλάβους όσο και εμάς τους Μακεδόνες της Ελλάδας. Εάν η «συμφωνία» κυρωθεί αποκτά διάσταση ενός διμέτωπου ανταγωνισμού. Από τη μια ο εμφύλιος διχασμός, η διχοστασία ανάμεσα στους Έλληνες και από την άλλη ο ανταγωνισμός προς τους «άλλους», τους Μακεδονοσλάβους τους Σεβερναμακεδόνες. Από τη μιά το ενδο-ομογενειακό σχίσμα που φέρνει τους Έλληνες της Διασποράς να ανταγωνίζονται την ίδια την πατρίδα τους και τους εθνικούς εκπροσώπους στη Διασπορά, και ταυτόχρονα οι ‘Ελληνες της Διασποράς να οχυρώνονται εναντίον του αλυτρωτισμού των Μακεδοσλάβων, χωρίς να έχουν όμως αυτή τη φορά τη συναίνεση της ελληνικής Κυβέρνησης και των εθνικών αντιπροσώπων της. 
Καθηγητής Αναστάσιος Τάμης
Πρόεδρος Αυστραλιανού Ινστιτούτου Μακεδονικών Σπουδών
Διευθυντής του Ινστιτούτου Ελληνικών Ερευνών Αυστραλίας